امارات می‌کوشد چیزی بیش‌از یک متحد صرف باشد

بلال صعب  
عضو ارشد دپارتمان دفاع و امنیت در انستیتوی مطالعات خاورمیانه
مترجم : وصال روحانی
بنیامین نتانیاهو با متوقف کردن عملیات شهرک‌سازی‌های خود در کرانه غربی و عادی‌سازی روابطش با امارات در ازای چنان امتیازی حالا می‌تواند خود را یک نخست‌وزیر موفق در نظام اسرائیل‌ جلوه بدهد و پاسخگوی انتقاداتی باشد که از عملکرد وی طی سال‌های اخیر صورت گرفته است. در عین‌حال توافق تازه اسرائیل و امارات را نباید مثل دونالد ترامپ یک معاهده بزرگ صلح نامید زیرا اماراتی‌ها هیچ‌گاه پیشاپیش صف مبارزه‌کنندگان با اسرائیل قرار نداشته‌اند. ترامپ مدعی است این معاهده را شخصاً طراحی و اجرایی کرده و اگر چه این هم یک تعریف از خود و مبالغه‌گویی به قصد فتح انتخابات قریب‌الوقوع ریاست جمهوری امریکا است ولی تشکیلات او در این امر بدون سهم هم نبوده است. اسرائیل با واداشتن امارات به صلحی سمبلیک با خود عملاً این کشور را جانشین موقتی هدف اول خود در مذاکرات صلح یعنی عربستان کرده و آرام نخواهد گرفت مگر زمانی که سعودی‌ها را هم به سوی میز چنین قراردادی سوق بدهد.
تل‌آویو بر این باور است که به‌رغم شنیده شدن دائمی صدای اماراتی‌ها، قطری‌ها و بحرینی‌ها، این عربستان است که هدایت کشورهای عرب منطقه (خلیج فارس) را در دست دارد و اگر این یکی هم تسلیم شود، نتانیاهو می‌تواند مدعی یک توفیق بزرگ از منظر غربی‌ها شود. شاید نتوان گفت که صلح مجزای امارات با اسرائیل به معنای اعلام رسمی جدایی اماراتی‌ها از سعودی‌ها در شاهراهی سیاسی است اما شکی نیست که امارات می‌کوشد از این پس چیزی بسیار فراتر از یک «دست راست» صرف و متحد همیشگی برای عربستان باشد.
منبع: Foreign Policy