آغاز ساخت پل‌های تهران

ژانویه 1968- (دی ماه 1346) ایران در نشست نمایندگان کمیته المپیک آسیا در بانکوک موفق شد بر رقبای خود پیروز و میزبان هفتمین دوره بازی‌های آسیایی شود. قرار بر این بود که مسابقات از یکم تا 16 سپتامبر1974 (دهم تا 25 شهریور 1353) در تهران برگزار شود. حدود 3 هزار ورزشکار از 25 کشور آسیایی به ایران می‌آمدند تا بزرگترین رویداد ورزشی آسیا را در پایتخت ایران تجربه کنند. از همان سال فراهم کردن مقدمات میزبانی آغاز شد. برنامه‌ریزی برای تأسیس زیرساخت‌های شهری، مراکز اقامتی و ورزشگاه‌هایی به این منظور آغاز شد. ورزشگاه فرح (تختی)، شهرک و دهکده المپیک، مجموعه ورزشی و استادیوم صد هزار نفری آریامهر (آزادی) از جمله بناهایی بودند که بعد از انتخاب ایران به‌عنوان میزبان بازی‌های آسیایی احداث شدند.
در کنار موضوع میزبانی و مدیریت برگزاری بازی‌ها، تردد میهمانان در سطح شهر هم یکی از مواردی بود که در برنامه‌ریزی‌های مربوط به مسابقات مورد توجه قرار گرفت. مجموعه ورزشی آریامهر به‌عنوان محل اصلی برگزاری بازی‌ها به محل استقرار ورزشکاران نزدیک بود، اما ورزشگاه‌های فرح و امجدیه (شیرودی) از دهکده المپیک فاصله داشتند. علاوه بر این، میهمانانی هم برای تماشای بازی‌ها به تهران آمده بودند که در هتل‌های بزرگ تهران، اقامت داشتند. به‌همین دلیل نیاز به تأمین زیرساخت‌هایی در مسیر تردد میهمانان بود.
از آنجا که صنعت خودروسازی با رونق گرفتن ایران ناسیونال در حال تولید خودرو و تزریق آن به خیابان‌ها بود، پایتخت نشینان چند سالی بود که با مفهوم ترافیک آشنا شده بودند و شهرداری تهران برنامه‌هایی برای مناسب‌سازی خیابان‌ها داشت.اما با شروع بازی‌ها، ورود چند هزار میهمان به شهر و تردد آنها در تهران بر بار ترافیکی اضافه می‌شد و ممکن بود چالش‌هایی برای مردم پایتخت ایجاد شود. غلامرضا نیک پی شهردار وقت تهران، قراردادی با یک شرکت بلژیکی امضا کرد تا در مسیرهای اصلی تردد میهمانان، پل‌هایی احداث شود که به‌صورت موقت بار ترافیکی شهر را کنترل کنند. هفت پل در فاصله سال‌های 1351 تا 1353 در تهران با بدنه‌های تمام فلزی ساخته شد. پل‌هایی که برای مدت زمانی کوتاه قرار بود تردد در شهر را تسهیل کنند. اما ماندگار شدند و عمرشان  به 40 سال رسید.
پل‌های سه گانه حافظ که در تقاطع خیابان‌های حافظ- تخت جمشید (طالقانی)، حافظ- شاهرضا (انقلاب) و حافظ- نادری (جمهوری) ساخته شد. پل تاج در تقاطع بزرگراه ایوبی (شیخ فضل الله) و خیابان تاج (ستارخان)، پل نصر (گیشا) روی بزرگراه پارک وی (چمران)، پل کریمخان در تقاطع خیابان زاهدی (قرنی) و پل چوبی در خیابان شاهرضا در محدوده دروازه شمیران، پل‌هایی بودند که بلژیکی‌ها برای استفاده موقت تهرانی‌ها در خیابان‌های شهر به پا کردند. اما با علم به اینکه این پل‌ها طراحی لرزه‌ای ندارند و برای ترافیک 40 سال پیش تهران ساخته شده‌اند، همچنان هر سال مدیران شهری با تعمیرات جزئی و گاهی تلاش برای زیباسازی بدنه آنها، این پل‌ها را سرپا نگه داشته‌اند.
خرداد 1398 بود که عمر 40 ساله یکی از این پل‌ها به پایان رسید. پل نصر از کنار محله گیشا جمع‌آوری شد و زمزمه‌هایی از جمع‌آوری پل‌های دیگر هم به گوش می‌رسد. پل‌هایی که حالا بخشی از هویت شهری تهران شده‌اند. شاهد رویدادها و وقایع مختلفی در طول 40 سال گذشته بودند و در تصاویر ثبت شده از وقایع و تاریخ شهر حضور پررنگی دارند. این پل‌های فلزی اما کم کم باید جای خود را به پل‌های بتنی بدهند تا تهران شهری برای خودروها و خودرو سواران باشد.