به بهانه حضور در فیلم «بیهمه چیز» محسن قرائی
آقای بازیگر
پرویز پرستویی یکی از پرافتخارترین و محبوبترین بازیگران سینمای ایران است، بازیگری که هنوز و همچنان، خبر حضورش در یک پروژه میتواند خبرساز و مهم تلقی شود. پرستویی که امسال بهعنوان تهیهکننده موسیقی- نمایش «علمدار» را روی صحنه داشت، در سیونهمین جشنواره فیلم فجر با «بیهمه چیز» (محسن قرائی) حضور دارد. او که یکی از رکوردداران دریافت سیمرغ بلورین است، آخرین بار برای بازی در فیلم سینمایی «بادیگارد» (ابراهیم حاتمیکیا) سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد را به خانه برد. بهنظر میرسد امسال، حضور در «بیهمه چیز» بتواند دستکم نامزدی دریافت این جایزه را برای او به ارمغان بیاورد. همکاری با محسن قرائی در فیلمی پر از چهره، اتفاق خوبی است. بویژه که تجربه «سد معبر» نشان میدهد بازیگران در فیلمهای قرائی دیده میشوند. پرستویی از معدود بازیگران نسل قبل است که در جشنواره فجر حضور دارد و برای دریافت سیمرغ بلورین، باید با ستارهها و بازیگرانی رقابت کند که بعضی از آنها دو دهه پس از او، بازیگری را آغاز کردهاند.
در یکی دو سال گذشته، پس از شکست اغلب فیلمهایی که پرستویی بازیگر یا تهیهکننده آنها بود، فروش خوب «مطرب» (مصطفی کیایی) و اقبال به سریال «هم گناه»، دوباره نام این ستاره را سر زبان انداخت و ثابت کرد اگر از او در جای درست استفاده شود، مانند گذشته میتواند به نقطه اتکای اثر تبدیل شود. تنوع نقشآفرینی در کارنامه پرویز پرستویی با کمتر بازیگری، قابل مقایسه است. فارغ از جوایز و تحسینهایی که منتقدان در ادوار مختلف نثار او و کارنامه کاریاش کردهاند، در تحلیل بازیهای او میتوان این نکته را دریافت که پرستویی از معدود بازیگران مناسب برای نقشهای جدی و طنز است؛ بازیگری که با طیفهای مختلفی از کارگردانهای سینمای ایران همکاری کرده و نقاط درخشان در کارنامهاش کم نیست. یک حرفهای تمام عیار که توأمان در سینمای جدی و آثار پرفروش مقـــــــــــــابل دوربیـــــــن بوده و اقبال عمومــــــــی، توجه منتقدان و داوران جشنوارهها را به دست آورده است.
فقط کافی است نام فیلمهایی را که او در آنها درخشیده مرور کنیم. از «آدم برفی» تا «آژانس شیشهای»، از «مارمولک» تا «لیلی با من است» و از «کافه ترانزیت» تا «کتاب قانون»، انبوهی از نقشهای مثبت و منفی در کارنامه این بازیگر دیده میشود که بواسطه جنس بازی پرستویی در ذهن ماندهاند.
پرستویی در این سالها که نسل تازهای از بازیگران به سینمای ایران آمدهاند، رابطهاش را با دنیای بازیگری قطع نکرده است. البته حضورش بهعنوان تهیهکننده آثاری که گرایش هنری پررنگتری داشتند، به اندازه وجهه بازیگری کارنامهاش موفق نبود. اکثر فیلمهایی که او تهیه کرد مثل «دو» یا «بوفالو» هم در گیشه شکست خوردند، هم منتقدان اقبالی به آنها نشان ندادند. بنابراین همچنان نام پرستویی بازیگر، بیش از دیگر وجوه شخصیت سینمایی او صاحب اعتبار و اهمیت است.
ماندن در سطح یک دنیای بازیگری، برای مدت طولانی ممکن نیست. حفظ دستاوردهایی که بهسختی و در طول زمان بهدست آمده برای ستارگان سینما، دشوار است و ذات و ماهیت سینما، این موضوع را به بازیگران تحمیل میکند که دورهای بدرخشند و سپس به حاشیه بروند. ظهور نسل تازه، معمولاً بازیگران نسل قبل را کم کار میکند. تعدادی اندک از بازیگران میتوانند بر این ویژگی غلبه و تلاش کنند در گذر زمان، نقشهای اندک مناسب خود را یافته و آنها را به بهترین شکل بازی کنند. پرستویی با وجود نقاط ضعف و قوت کارنامهاش در یک دهه اخیر، کوشیده بر این مدار حرکت کند. هرگاه مقابل دوربین بوده کیفیت بازیاش را به رخ کشیده و اگر پشت دوربین بوده، سعی کرده اعتبارش را بهعنوان یکی از بازیگران مهم سینمای ایران حفظ کند. با همه فراز و فرودها، نام او هنوز یکـــــی از مهمترین نامهــــا در عرصه بازیگـــری سینمای ایران است؛ پرافتخار و به یادماندنی.
در یکی دو سال گذشته، پس از شکست اغلب فیلمهایی که پرستویی بازیگر یا تهیهکننده آنها بود، فروش خوب «مطرب» (مصطفی کیایی) و اقبال به سریال «هم گناه»، دوباره نام این ستاره را سر زبان انداخت و ثابت کرد اگر از او در جای درست استفاده شود، مانند گذشته میتواند به نقطه اتکای اثر تبدیل شود. تنوع نقشآفرینی در کارنامه پرویز پرستویی با کمتر بازیگری، قابل مقایسه است. فارغ از جوایز و تحسینهایی که منتقدان در ادوار مختلف نثار او و کارنامه کاریاش کردهاند، در تحلیل بازیهای او میتوان این نکته را دریافت که پرستویی از معدود بازیگران مناسب برای نقشهای جدی و طنز است؛ بازیگری که با طیفهای مختلفی از کارگردانهای سینمای ایران همکاری کرده و نقاط درخشان در کارنامهاش کم نیست. یک حرفهای تمام عیار که توأمان در سینمای جدی و آثار پرفروش مقـــــــــــــابل دوربیـــــــن بوده و اقبال عمومــــــــی، توجه منتقدان و داوران جشنوارهها را به دست آورده است.
فقط کافی است نام فیلمهایی را که او در آنها درخشیده مرور کنیم. از «آدم برفی» تا «آژانس شیشهای»، از «مارمولک» تا «لیلی با من است» و از «کافه ترانزیت» تا «کتاب قانون»، انبوهی از نقشهای مثبت و منفی در کارنامه این بازیگر دیده میشود که بواسطه جنس بازی پرستویی در ذهن ماندهاند.
پرستویی در این سالها که نسل تازهای از بازیگران به سینمای ایران آمدهاند، رابطهاش را با دنیای بازیگری قطع نکرده است. البته حضورش بهعنوان تهیهکننده آثاری که گرایش هنری پررنگتری داشتند، به اندازه وجهه بازیگری کارنامهاش موفق نبود. اکثر فیلمهایی که او تهیه کرد مثل «دو» یا «بوفالو» هم در گیشه شکست خوردند، هم منتقدان اقبالی به آنها نشان ندادند. بنابراین همچنان نام پرستویی بازیگر، بیش از دیگر وجوه شخصیت سینمایی او صاحب اعتبار و اهمیت است.
ماندن در سطح یک دنیای بازیگری، برای مدت طولانی ممکن نیست. حفظ دستاوردهایی که بهسختی و در طول زمان بهدست آمده برای ستارگان سینما، دشوار است و ذات و ماهیت سینما، این موضوع را به بازیگران تحمیل میکند که دورهای بدرخشند و سپس به حاشیه بروند. ظهور نسل تازه، معمولاً بازیگران نسل قبل را کم کار میکند. تعدادی اندک از بازیگران میتوانند بر این ویژگی غلبه و تلاش کنند در گذر زمان، نقشهای اندک مناسب خود را یافته و آنها را به بهترین شکل بازی کنند. پرستویی با وجود نقاط ضعف و قوت کارنامهاش در یک دهه اخیر، کوشیده بر این مدار حرکت کند. هرگاه مقابل دوربین بوده کیفیت بازیاش را به رخ کشیده و اگر پشت دوربین بوده، سعی کرده اعتبارش را بهعنوان یکی از بازیگران مهم سینمای ایران حفظ کند. با همه فراز و فرودها، نام او هنوز یکـــــی از مهمترین نامهــــا در عرصه بازیگـــری سینمای ایران است؛ پرافتخار و به یادماندنی.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7556/16/568148/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































