به بهانه حضور در فیلم «بی‌همه چیز» محسن قرائی

فراتر از ستاره


بازیگر محبوب دهه هفتاد و هشتاد، پس از جدایی خودخواسته از بازیگری، آهسته آهسته به سینمای ایران باز می‌گردد. هدیه تهرانی در تجربه‌های پرفراز و نشیب چند سال اخیر، نشان داده از بسیاری از همنسلانش، بازیگر بهتری است. گذر زمان و تغییر نسل بازیگری، روی توانایی او تأثیری نداشته و خانم ستاره، همچنان می‌تواند گزینه بازی در نقش اول فیلم‌ها باشد. برخلاف بعضی از بازیگران همدوره‌اش، تلاش نمی‌کند فقط در آثار تجاری مقابل دوربین برود، او ترجیح داده در فیلم‌هایی بازی کند که دست‌کم روی کاغذ، تجربه‌هایی متفاوت هستند و در قالب سینمای هنری جای می‌گیرند. اگر چه در میان تجربه‌های سال‌های اخیر، نقش خوب نوشته شده مثل ماهی در «اسرافیل» (آیدا پناهنده) یا زیبا در «همگناه» (مصطفی کیایی) کمتر پیدا شده، اما حضور او در فیلم‌هایی که کیفیت یکسان ندارند، قابل توجه است. هر چند که بازی در «مسخره‌باز» یا «روزهای نارنجی» و «دوئت» به کارنامه او چیزی نیفزوده اما نام و حضورش، عاملی برای بیشتر دیده شدن این فیلم‌هاست. هدیه تهرانی امسال با فیلم «بی همه چیز» (محسن قرائی) به جشنواره آمده است. قرائی پیش از این «خسته نباشید» و «سد معبر» را کارگردانی کرده که از بین این دو فیلم، به «سد معبر» توجه بیشتری شده است. از جزئیات نقش تهرانی در این فیلم و حال و هوای قصه، اطلاعاتی نیست. اما فیلم، در سه شهر فیلمبرداری شده و اثری پربازیگر است. تجربه‌های قبلی قرائی و ترکیب بازیگرانش، امیدواری نسبت به این فیلم را بالا برده و شاید «بی همه چیز» اتفاقی باشد که تهرانی نیاز دارد تا دوباره به واسطه آن، کیفیت و عیار بازیگری‌اش دیده شود. تجربه ثابت کرده بازیگران بزرگ با وجود فراز و فرود فراوان، گوهری در وجودشان دارند که کمک می‌کند تا دوباره خود را احیا کنند. هدیه تهرانی بازیگری بزرگ است، در تجاری‌ترین فیلم‌هایش بازی بد از او ندیده‌ایم. نقش نامناسب، فیلمنامه بد و فیلم ضعیف در کارنامه او دیده می‌شود، اما سخت است به یاد بیاوریم که بد بازی کرده است. حتی در فیلم‌های ضعیف و شکست خورده، استاندارد خود را حفظ کرده و چند نقطه درخشان در کارنامه‌اش ثبت کرده که فراموش نشدنی است. نمی‌توان به «شوکران» (بهروز افخمی) بدون او فکر کرد، «چهارشنبه سوری» (اصغر فرهادی) بدون هدیه تهرانی بی‌معناست و «کاغذ بی‌خط» (ناصر تقوایی) در نبودش، معنایی ندارد. تهرانی مثل اغلب بازیگران بزرگ، با خودش آورده‌ای برای هر نقش دارد. ترکیبی از قدرت زنانه، هوش، زیبایی و اصالتی که شوربختی و مشکلات، نمی‌تواند آن را مخدوش کند. ماهی در «اسرافیل» آگاهانه خودش را از بهروز (پژمان بازغی) پنهان می‌کند تا او بتواند بر تردیدهایش غلبه کند. در «قرمز» علیه سرنوشتی می‌شورد که ناصر ملک (محمدرضا فروتن) می‌خواهد بر او تحمیل کند. این میل به انتخاب و استقلال، بخشی از شخصیت اوست که در اغلب فیلم‌هایش متبلور شده و سیمایی از بخشی از زنان جامعه ایرانی ترسیم کرده است. تهرانی در بیش از بیست سالی که مقابل دوربین بوده، فقط نقش زنان شهری یا مرفه را بازی نکرده است. اگرچه به خاطر ویژگی‌های ظاهری‌اش بیشتر مناسب چنین نقش‌هایی است، اما تلاش کرده طیف‌های مختلفی از شخصیت را بازی کند. انتخاب نقش هما در «مسخره‌باز» حاصل تجربه‌گری و جسارتی است که شاید بازیگران کمتری، قدرت پذیرش آن را داشته باشند. هدیه تهرانی، مثل هر بازیگر دیگری گاهی انتخاب‌هایی داشته که دیگران را شگفت زده کرده است. شاید بتوان گفت دوری چند ساله از بازیگری، تصمیمی نادرست بود. ستاره‌ای که در اوج بود، به سودای تجربه عکاسی یا دغدغه‌های دیگر، حرفه اصلی‌اش را کنار گذاشت و سینمای ایران را از حضورش محروم کرد. بازگشت دوباره‌اش به دنیای بازیگری، در روزهایی متفاوت با آنچه او کارش را در آن آغاز کرد، ممکن است مسیرش را کمی دشوار کند، اما تهرانی ثابت کرده روزهای سخت، حاشیه‌ها و اتفاق‌های ناگوار را پشت سر می‌گذارد و فراتر از همه آنها، دوباره دیده می‌شود.‌

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7556/16/568149/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها