با سرلشکر پاسدار شهید حاج محمد ابراهیم همت
جنگ قلاب سنگ
شهید ابراهیم همت قبل از انقلاب هم اهل مبارزه و فعالیتهای سیاسی بود. دائم با قم در ارتباط بود و به آنجا میرفت و نوارها و اعلامیههای جدید حضرت امام(ره) را میگرفت و به «شهرضا» میآورد. در خانه قدیمی ما سردابهایی بود که از آن استفاده نمیکردیم. ابراهیم اعلامیه و شبنامهها را به آنجا میبرد و مخفی میکرد تا در فرصت مناسب آنها را توزیع کند.
یکبار که به قم رفته بود، با یک گونی اعلامیه و نوار به شهر برگشت. در راه، گونی را داخل جعبه بغل اتوبوس گذاشته بود. وقتی از اتوبوس پیاده میشود، پاسبانهایی که آنجا ایستاده بودند، متوجه او و گونی میشوند و تعقیبش میکنند.
آخر شب بود که دیدم در باز شد و محمدابراهیم با عجله به داخل آمد و تا مرا دید، گفت: مادر خواب است یا بیدار؟ گفتم: خواب است، چه اتفاقی افتاده؟ گفت: هیچی. فقط بروید پشتبام و مراقب کوچه باشید ببینید چه خبر است.
رفتم روی پشتبام و دیدم پاسبانها داخل کوچه مشغول پرسوجو هستند. آمدم پایین. دیدم در همین فاصله، گونی را با طناب از دیوار پشت منزل آویزان کرده است. پرسیدم: چه کار کردی؟ اینها برای چی اینجا آمدهاند؟ گفت: هیچی، وقتی میآمدم، پاسبانها متوجه گونی شدند و تا اینجا تعقیبم کردند. گفتم: حالا میخواهی چه کار کنی؟ گفت: کاری ندارد، فقط کمک کن تا از دیوار پشتی بروم. او را از دیوار رد کردم. گونی را که آویزان کرده بود، برداشت و فرار کرد. در همین موقع، پاسبانها در خانه را زدند. رفتم و در را باز کردم. چند نفر ریختند داخل خانه. پرسیدم: چی شده؟ چه اتفاقی افتاده؟ سراغ ابراهیم را گرفتند. گفتم: میبینید که خانه نیست. گفتند: تا اینجا تعقیبش کردهایم. بگو کجا پنهان شده؟ با خونسردی گفتم: از کجا بدانم کجا مخفی شده. میبینید که اینجا نیست.اصلاً این خانه من و این هم شما، هر جا را میخواهید بگردید.
پاسبانها شروع به جستوجو کردند. تمام خانه را زیرو رو کردند ولی اثری از ابراهیم پیدا نکردند.
ابراهیم خودش را به باغهای اطراف شهر رسانده، اعلامیهها را مخفی کرده و متواری شده بود. سه روز از او خبری نداشتیم تا اینکه به خانه آمد، در حالیکه تمام اعلامیهها را بین مردم پخش کرده بود.
تاسوعای 1357 بود. مردم از نقاط مختلف در دستههای سینهزنی راه افتاده بودند و عزاداری میکردند. او و چند نفر دیگر برنامهریزی کرده بودند که در یک فرصت مناسب، مجسمه محمدرضا شاه پهلوی در میدان اصلی شهرضا را به پایین بکشند. قبلاً در حین تظاهرات، به طرف آن سنگ پرتاب میکردند ولی این بار قضیه فرق میکرد.
آن روز ابراهیم، در تظاهرات، جلودار جمعیت بود و آنها را هدایت میکرد. همه را جمع کرد و گفت که باید مجسمه را پایین بکشیم.
ابتدا یک نفر بالا رفت و سعی کرد تا پاهای مجسمه را ببرد ولی از بس سخت و محکم بود، نتوانست این کار را انجام دهد. سپس عدهای رفتند و دستگاه هوا و گاز آوردند تا بدین وسیله بتوانند آن را سرنگون کنند، ولی باز هم فایدهای نداشت. در نهایت، همت چند نفر را فرستاد تا بروند و خودرو سنگین بیاورند.
چند دقیقه بعد، با چند خودرو سنگین برگشتند. همت از مجسمه بالا رفت و طنابی به گردن آن آویخت. سپس سر دیگر طناب را به خودروها بستند و به کمک آنها سعی کردند تا مجسمه را پایین بکشند تا اینکه بالاخره موفق شدند.
با پایین آمدن مجسمه، مردم یکباره هجوم آوردند. در طول چند دقیقه، مجسمه به تکههایی تبدیل شد که در دستهای مردم جابهجا میشد. هر کس تکهای برمیداشت و روی دست میگرفت و شعار میداد.
دامنه انقلاب وسیعتر شده بود. تظاهرات مردم در اغلب خیابانهای شهر جریان داشت و مأموران شاه در پی چارهای برای سرکوبی مردم بودند. رژیم، نیروهای کمکی به شهر اعزام کرده بود. سربازان سراپا مسلح، همراه با وسیله و ادوات نظامی، حوالی مرکز شهر مستقر شده بودند تا امکان راهپیمایی و تظاهرات را از مردم سلب کنند. آن روز، تعداد سربازان و مأموران شاه از همیشه بیشتر بود. دیگر کسی جرأت نمیکرد از خانه بیرون بیاید و فریاد و شعار سر دهد و این برای همت خیلی ناراحت کننده بود.
در آن اوضاع خطرناک، ابراهیم، مخفیانه خود را به مسجد رساند و سایرین را خبر کرد. همگی در مسجد جمع شدند و به فکر چارهای برای راندن سربازان بودند. اسلحهای برای مقابله با سربازان مسلح وجود نداشت. سرانجام قرار شد تا از همان وسایل سنتی و قدیمی استفاده کنند: «قلاب سنگ». سریع دست به کار شدند. در مدت یکی دو ساعت، در دست هر کدام یک قلاب سنگ بود. نیروها تقسیم شده و هر یک به سمتی روانه شدند.
لحظاتی بعد، باران سنگ بود که از روی پشت بامها، بر سر مأموران شاه باریدن گرفت. سربازان تصور این را نکرده بودند، سراسیمه شروع به تیراندازی کردند ولی فایدهای نداشت. چند سرباز بر اثر اصابت سنگ نقش زمین شدند. سربازان دیگر که شرایط را برای حضور مناسب نمیدیدند، شروع به عقب نشینی کردند.
با فرار سربازان، سایر مردم نیز به خیابانها ریختند. چند دقیقه بعد، شهر، سراسر فریاد شد و این همان چیزی بود که لبخند رضایت را بر لبان ابراهیم مینشاند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، اماکن اطلاعاتی ساواک شهرضا به دست مردم انقلابی فتح شد، پرونده سنگینی از شهید ابراهیم همت به دست آمد. در این پرونده بیش از بیست گزارش و خبر مکتوب در تأیید نقش وی در صحنه تظاهرات و شورش علیه رژیم شاه به چشم میخورد که در صورت عدم پیروزی انقلاب، مجازات سنگینی برای او تدارک دیده میشد. تیمسار «ناجی» (فرمانده نظامی وقت اصفهان)، به مأموران دستور داده بود که هر جا او را دیدند با گلوله مورد هدف قرار بدهند.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7556/20/568183/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































