کرونا فرصتی‌ است برای آموزش

محسن  بوالحسنی
خبر‌نگار‌
حسن عابدی کارگردان تئاتر که امسال در جشنواره تئاتر فجر با نمایش «پاشوره» از بجنورد در بخش غیر‌رقابتی حاضر شده بود سال‌هاست در تهران زندگی می‌کند اما به گفته خودش هنوز دغدغه تئاتر شهرستان، علی‌الخصوص تئاتر بجنورد را دارد. او در گفت‌وگو با «ایران» درباره شرایط زیستی تئاتر استان‌ها می‌گوید: «از دیرباز تئاتر در استان‌ها به دلیل فراگیر بودنش نقطه تلاقی هنرمندان شهر بوده و گروه‌های تئاتری گعده‌هایی همدل برای تحقق هدفی مشترک، صمیمیت،همدلی، دستگیری و از همه مهمتر دانش‌طلبی و احساس نیاز به آموزش بوده که از ویژگی‌های برجسته گروه‌های تئاتر شهرستان‌هاست و خود جذبه و انگیزه و امتیاز برجسته محسوب می‌شود.» او درباره شرایط این گروه‌ها در دوران کرونا هم می‌گوید: «شرایط ویژه دوران کرونا تئاتر را به تعطیلی کشاند؛ چه در پایتخت چه در شهرستان‌ها و جبران آسیبی که به این دلیل به تئاتر وارد شد شاید ماه‌ها و سال‌ها طول بکشد. اولین سؤال این است که اساساً استراتژی ما در این بحران چه بود؟ مسأله مشخص من تئاتر استان‌هاست. چه باید می‌کردیم و نکردیم. آیا توانستیم این بحران را به فرصتی برای جبران بخشی از مغفول مانده‌های حوزه تئاتر تبدیل کنیم؟ همیشه اولین نیاز تئاتر شهرستان آموزش است. به روز بودن، معلم خوب، اینکه چگونه بنویسند، چگونه استاندارد بازی کنند، چگونه کارگردانی کنند و با متد روز پیش بروند و... از جمله موضوعات مهمی است که می‌توان در قالب آموزش به آنها پرداخت. فکر می‌کنم به‌راحتی می‌شد از این فرصت تعطیلی اجراها برای آموختن استفاده کرد و آموزشی که به‌راحتی در فضای مجازی میسر بود، بویژه در حوزه نمایشنامه‌نویسی که یک نیاز اساسی گروه‌های تئاتری است.» او اضافه می‌کند: «تلویزیون تئاتر ایران ابداع خوبی بود. یک امکان عالی که باید به طراحان آن دستمریزاد گفت. این رسانه داخلی می‌تواند تریبون تئاتر استان‌ها باشد. به‌عنوان نمونه ارائه آموزش‌های مجازی توسط اساتید برجسته، معرفی گروه‌های نمایشی و بیان دیدگاه‌ها و گزارش تولیدات و فعالیت‌هایشان، امکانی برای بیان تجربیات پیشکسوت‌های تئاتر استان‌ها، سخنرانی‌های علمی در‌خصوص مباحث مورد نیاز گروه‌های تئاتری، پخش اجراهای منتخب تئاتر استان‌ها و همچنین آثار برجسته جهانی می‌تواند بخشی از این امکان باشد.»
کارگردان بجنوردی از حسرت‌ها و امیدهای گذشته و آینده نیز می‌گوید. او به این مسأله اشاره می‌کند که «کاش می‌شد حرکت جهادی «نهضت آموزش نمایشنامه نویسی» را آغاز می‌کردیم و با تعریف دوره‌ای یک‌ساله صدها نفر از مشتاقان نوشتن را زیر چتر حمایت علمی خود، آن‌هم در بستر مجازی می‌گرفتیم تا مدام این جمله را نشنویم که نویسنده خوب کم داریم و نمایشنامه ملی کمتر. از این فرصت استفاده نکردیم. تلویزیون تئاتر ایران را تلویزیون تئاتر استان‌ها کنیم، این پل ارتباطی را به آنها اختصاص دهیم و فراموش نکنیم اگر تئاتر استان‌ها کمرنگ شود، تئاتر ملی ما کمرنگ می‌شود. حال که بسیاری از رویدادهای تئاتر تعطیل شده‌اند توجه به آموزش را جایگزین کنیم که به‌واقع هم اینک زمان این کار است.»