سه شنبه های شعر

ندا ذات

برآینه‌ها می‌کنم
انگشت می‌فشارم برها
بر آنها که چشم نداشتند ببینند
ساقه نیلوفر
ساق‌های تو
بچرخ که باد به تماشا بنشیند
اشاره کردند با انگشت اشاره
فلان بنت فلان
افهم افهم
تکان تکان
تکان تکان نشان بده
که شکم در اعتلای خویش
چطور مواج است و
با‌ل‌های چیده
چگونه در بلندای یک متر و شصت
پر می‌زنند و از زیبایی نمی‌هراسند
بر فرازِ باد
فراز باد دستی که بریدن نمی‌داند
پایی که بر نوک پا
می‌چرخد و می‌چرخد و می‌چرخد و
خرد نمی‌کند
برقص و از دهان صخره‌ها نترس
من با تمام مردگی پیشمرگ توام
که با این همه قناری
خواب کرکس‌ها آشفته خواهد شد.
از زمانه می‌پرسم.

مرید محمدی

دور از تو دوری به پا کرد اسباب ویرانی‌ام را
پیری به تاراج غم برد گنج فراوانی‌ام را
نذر تو کردم دلم را قربانی چشم تو سازم
با تیغ غم‌ها بریدند نای سلیمانی‌ام را
دور از تو سخت است ماندن تاب و توانی نمانده
پاهای دربندی‌ام را دستان قربانی‌ام را
برخی روی تو هستیم پیوسته یادت به جانم
عزلت‌نشین بلا کرد پای بیابانی‌ام را
اندوه بی‌‌اعتنایی جان را به طوفان کشانده
سونامی غم به پا کرد این جان طوفانی‌ام را
دور از تو دل شد پریشان در سینه آرامشی کو
کو آن که غیر از تو داند شرح پریشانی‌ام را
حاشا که از دل برآید جز نام تو بر زبانم
جز یاد خوبت نگیرد رنج پریشانی‌ام را

محمد مصدق

آواره که می‌شوی
جنازه‌ات روی دوش کسی نمی‌ماند
هر جا هم که جانت بالا آمد
زمین به نامت می‌شود
می‌بینی؛
هرکس به وسعت خستگی‌اش خواب می‌بیند!

ﺗﺼﻮﯾﺮﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﺏ هیچﮐﺲ ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﺭﻭﺍﯾﺘﺶ هم ﺍﮔﺮ ﮐﻨﻢ ﻣﯽﺷﻮﻡ ﻧﻘﺎﻝ
ﺍﻣﺎ ﺧﯿﺎﻝ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩﻡ هست
ﺳﺮ ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﻡ ﺭﺍ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽﺑﺮﺩ
ﻭ ﺩﻟﻢ ﺭﺍﻩ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺁ‌ﺏ‌هاﯼ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺎﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ هم ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ
ﺷﺎﯾﺪ
ﺁﺩﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺍﻧﮕﺸﺖﻧﻤﺎ ﮐﻨﺪ تا گم نشود

مسیح نیستم
اما تنها که می‌شوم
خاطره‌های زیادی را زنده می‌کنم