شورای تخصصی نباید فراموش شود
حمید شانس
مجسمه ساز
الگوی شورای نظارت بر ساخت و نصب مجسمه و یادمانهای شهری، همان شورایی است که در زمان پهلوی هم تشکیل شد. آن زمان شورا متشکل از نماینده استانداری و استادان دانشگاه و نیز نمایندهای از وزارت فرهنگ وقت بود که روی نصب مجسمهها نظارت میکردند و در کل کشور هم همان شورا نظارت میکرد و میتوانست این کار را انجام بدهد، بهدلیل اینکه دو جور مجسمه بیشتر در کشور نداشتیم، یکی مجسمههای شاه بود که به تعداد محدود و مشخص در میادین نصب میکردند.هم شورا وقتش را داشت و هم میتوانست یک کار فیگوراتیو را با اصول مشخصی که بارها تکرار شده، انجام دهد. بعد از انقلاب اسلامی در دوران وزارت آقای خاتمی و به ریاست آقای اسلامی در مرکز هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خواستند این شورا را دوباره سازمان دهند. ما با بخشی از مجسمه سازان که در ابتدا با هم در ارتباط بودیم در این باره بحث و تبادل نظر کردیم و معتقد بودیم به جای چنین شورایی، تشکلهای هنری را ایجاد کنند که میتواند فراگیرتر باشد و همچنین ظرفیت بیشتری برای نیازهای امروز داشت. با این حال پیگیریهای زیادی شد و در آخر هم شورای نظارت بر ساخت و نصب مجسمه و یادمانهای شهری تشکیل شد، اما به عقیده من این شورا موفقیت چندانی حاصل نمیکند و میتواند به مشکلات عدیدهای منجر شود، چون امروزه تعدد و تنوع مجسمهها در فضاهای عمومی بیش از آن است که در تخصص شورا باشد، آن هم با این نوع ترکیببندی افرادی که تعیین شدهاند. دومین قضیه این است که هنر شهری به یک تخصص پیچیده رشد یافته تبدیل شده است . بنابر این کنترل آن از طریق روش های دیگر خطرناک است. سومین مسأله این است که امروزه نیازمند مشارکت شهروندان در امور شهری هستیم. حاشیههای شهر ما وضعیت بشدت وخیمی دارد. حاشیههای شهر به گسترش شهرها و نیز به از بین بردن طبیعت و محیط زیست کمک کردهاند و از سویی محل بزه و جرم و خلاف شدهاند و شهرداری هم با قاطعیت میخواهد برخورد کند و در نتیجه حاشیههای شهر به فضای خشونت مداوم تبدیل شده است. مشارکت شهروندی نیازمند قابلیت به کارگیری عاطفی در فضای عمومی است و این را هنر شهری باید انجام دهد. این یک تخصص پیچیده است و نمیتوان با شورای نظارت بهدست آورد.
فضای شهری امروزه نیازمند بازسازی است و باید بهطور وسیع این اتفاق بیفتد و قابلیت های ادراکی و اجتماعی و زیستشناسی فضا مورد بازبینی قرار گیرد. جاهایی به آرامسازی و بعضی هم به پاکسازی نیاز دارد. این مسأله باید در فضاهای جدید و با جدیت انجام شود و در فضاهای قدیمی با حوصله پالایش شود. در نتیجه این حجم عظیم از کار نمیتواند با یک شورا و گروه انجام شود. این ترکیبی که از گذشته به عاریه گرفته شده و بیشتر میتواند نقش کنترلی داشته باشد جوابگوی نیازهای تخصصی نیست، البته با شیوههای امنیتی به معنای کلی مخالف نیستیم. ما در هر کاری در وهله اول نگران پیامدها هستیم ،برای همین شیوههای کنترلی داریم. پیشنهاد میکنم حتی اگر چنین شورایی هست در کنارش جریانات تخصصی برای بررسی نیازهای فضای شهری به هنر شکل بگیرد و آن جریان تخصصی فراموش نشود.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7684/12/582835/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه

















