روسیه با سوریه به مقابله با ناتو می رود

آنتون مارداسوف / تحلیلگر سیاسی
مترجم: وصال روحانی
آخرین روزهای ماه دسامبر، همیشه زمان ویژه‌ای برای ارتش روسیه است. در این ایام سران نظامی این کشور و حتی ولادیمیر پوتین به «مرکز ملی مدیریت دفاع» در شهر مسکو می‌آیند و ضمن فراخوانی همه نیروهای کشور به وحدت و ایستادگی هر چه بیشتر در مقابل نیروهای اخلالگر غربی، ضعف‌های «ناتو» را واکاوی و درباره عملکرد این پیمان نظامی ابراز دغدغه می‌کنند. دولت مسکو همواره از کاخ سفید و «ناتو» خواسته است از استقرار زرادخانه‌های ویرانگر در مرزهای مشترک برخی ملل اروپایی با روسیه پرهیز کنند.
با این حال زبان انتخابی پوتین برای این خواسته، زبانی قهری و از قضا متکی بر همان سلاح‌هایی بوده است که کرملین تمایلی ندارد در مرزهای اروپایی‌اش استقرار یابد. یکی از راه‌های انتخابی پوتین برای ترساندن غربی‌ها و رسیدن به خواسته‌هایش قدرت‌نمایی‌های هر از چندگاه در گوشه‌هایی از زمین و آسمان اوکراین است که پیش‌تر هم یک بخش خود (کریمه) را بر اثر جهانگشایی‌های مدرن روس‌ها از دست رفته دیده است. دیگر راهی که کرملین در ماه‌های اخیر مؤثر دیده و به آن دست زده، کار گذاشتن سلاح‌های تهدیدکننده در مجاورت مناطق حضور بخشی از نیروهای ناتو از جمله در سوریه است. در ماه مه (اردیبهشت) امسال روس‌ها سه هواپیمای توپولف دارای قدرت حمل سلاح‌های اتمی را در نقاط مرزی در سوریه مستقر کردند و این یک هشدار نظامی آشکار به امریکایی‌ها بود تا بفهمند فقط آنها نیستند که می‌توانند سلاح‌های استراتژیک خود را در هر مکانی بکارند که می‌تواند تهدیدی بالقوه برای دشمنان‌شان باشد.
دو ماه بعد روس‌ها چند سیستم موشک‌های دوربرد را در منطقه حمیمیم سوریه نیز کار گذاشتند و به قصد ایجاد رعب و وحشت در واشنگتن دست به مانورهای نظامی جدی در این منطقه با همین وسایل ولی با قوه آتش صوری و به شکلی نمادین زدند. زرادخانه روسیه در این ارتباط دارای تنوع در اندوخته‌های خود است و به تبع آن «ام 3»های به‌روز شده و موشک‌های دوربرد موسوم به «Kh32» هم در میان تجهیزات مرزی آنها مشاهده می‌شود. در نهایت طی ماه سپتامبر (شهریور) امسال تجهیزات نظامی تازه و مفصلی در بعضی نقاط مرزی سوریه تعبیه شد و در میان آنها زیردریایی‌های جنگی و مدرنی هم وجود داشت که ساخت آن فقط در توان روس‌ها است. یک اسکادران موشک‌های میان‌برد و دوربرد نیز بر کرانه غربی سوریه آرام گرفت و با اینکه دولت مسکو آنها را خاموش نگه داشت، اما پیام آنها برای غرب روشن و صریح بود.
جو بایدن بهتر از هر کس می‌داند که دولت دمشق به سبب مواجهه با آشوبگران داخلی و داعشی‌های بی‌رحم وقت و امکان خلق تجهیزات مدرن نظامی را ندارد ولی این را هم متوجه شده است که کرملین با ارائه این امکانات به دولت بشار اسد، هم مخالفان او را به هراس وامی‌دارد و هم به دولت‌های غربی هشدار می‌دهد که اگر قصد محاصره روس‌ها را دارند، بهتر است از این اندیشه خارج شوند. استفاده از سوریه به‌عنوان یک محل کلیدی برای استقرار بخشی از این امکانات نظامی سیاست کارآمدی بوده زیرا اگر واقعاً یک رویارویی نظامی بین روس‌ها و بخشی از ناتو سر گیرد، نقاط مرزی سوریه و این سوی آب‌های مدیترانه انتخاب استراتژیک درستی برای این منظور است. روس‌ها حتی تأکید کرده‌اند که از افزودن کشتی‌های جنگی مجهز به موشک‌های دوربرد به تجهیزات کارگذاری شده در نقاط ساحلی سوریه ابایی ندارند. با این تمهیدات کرملین به هدف اصلی‌اش نزدیک شده و آن هدف، نشان دادن این حقیقت به غربی‌ها است که این همه تحرکات نظامی فقط یک آرایش صرف برای مانورهای معمولی و یک نمایش صوری برای همسایگان نیست بلکه بر این نکته پای می‌فشرد که مسکو مهیای هرگونه واکنش به حملات نظامی احتمالی غربی‌ها و بویژه ناتو به سوریه (در لوای برقراری امنیت در این کشور) است و این آمادگی را هم دارد که به کشورهای شمال آفریقا که نیروهای نظامی‌شان به‌صورت مزدوران استخدام شده در خاورمیانه غائله برپا می‌کنند، ضرب شست نشان بدهد. اینچنین است که سوریه با وجود تنش‌های سال‌های اخیر که محصول دخالت‌های دائمی غربی‌ها در امور داخلی آنها و تقویت داعش و کردهای استقلال‌طلب در نقاط مرزی این کشور است، به یک همراه و مکمل مناسب برای کرملین در راه یک قدرت‌نمایی نظامی الزامی به غربی‌های زیاده‌خواه تبدیل شده است.                                                                 منبع: Al.Monitor