بایدها و نبایدهای فضای مجازی (6)

با آگاهی در واقعیت زندگی کنیم!



آزاده سهرابی
روانشناس
خیلی از ما زندگی روزمره را روی اتوپایلوت (خلبان خودکار) زندگی می‌کنیم. می‌‏خواهید امتحانی بکنید! همین الان که دارید این سطور را می‌خوانید به این توجه کنید که ‏چشمانتان است که دارد این سطور را می‌خواند. نسبت به آن آگاه شوید! نسبت به اینکه کدام ‏کلمه‌ها توجه شما را بیشتر جلب می‌کند، آگاه شوید! حتی از خودتان بپرسید ادامه این متن می‌‏خواهد چه بگوید؟ حالا شما کمی از وضعیت اتوپایلوت خارج شده‌اید! تصور کنید برای هر ‏فعالیت روزمره قرار باشد از این وضعیت خود را خارج کنید و دکمه خاموش آن را بزنید: ‏وقت کفش پوشیدن، زدن دکمه آسانسور، از پله‌ها پایین رفتن، تعامل با اطرافیان، دیدن منظره‌‏های بیرون و... اگر بتوانید حتی در برخی از این مواقع این دکمه خاموش را بزنید و کنترل ‏را خودتان به دست بگیرید می‌بینید چه میزان از درک خودتان و دنیا غافل بوده‌اید. شاید ‏اوایل کمی عجیب باشد اما کم کم درک می‌کنید با بودن در وضعیت اتوپایلوت تا به حال چقدر ‏‏«ندیده اید»، «نشنیده‌اید»، نخوانده‌اید»، «حرف نزده‌اید»، «حس نکرده‌اید» و... حالا شما به ‏امکانی دست پیدا کرده اید: از روی قصد برنامه ریز کردن! وقتی شما توان این را پیدا کنید و ‏کمی از روی اتوپایلوت بیرون بیایید یعنی توان این را پیدا می‌کنید. وقتی محیط اجبارهایی ‏برایتان رقم می‌زند، غافلگیر نشوید! کرونا شرایط ویژه‌ای بود که خیلی‌ها را غافلگیر کرد! ‏وقتی برای آسایش و رهایی از سختی کشیدن دکمه اتوپایلوت را می‌زنیم توان خلاقیت را هم ‏از خودمان می‌گیریم، توان برنامه‌ریزی را می‌گیریم و وقتی بحرانی پیش می‌آید، نزدیک‌ترین امکان برای رفتن به وضعیت اتوپایلوت خودمان را انتخاب می‌کنیم تا از آن آسایش ‏نداشته کمتر آسیب ببینیم؛ واقعیت این است که عموماً کسانی که روی اتوپایلوت قوی بودند، ‏بعد از کرونا در فضای مجازی شیرجه زدند!‏
وقتی ذهن خودتان را روی اتوپایلوت می‌گذارید به سادگی هم نمی‌توانید آن را از این مدار ‏برنامه‌ریزی شده‌ای که ذهن طراحی می‌کند یکدفعه بیرون بیاورید، باید اول آن برنامه‌ریزی ‏و مقصدش را بشناسید و بعد از آن کم کم جهت دهی‌ها را تغییر بدهید. ناخودآگاه همیشه از ‏سطح شناخت ما خارج است و تنها تکه نان‌هایی برای شناخت و حضورش می‌گذارد اما ‏دیدن این تکه نان‌ها برای دیدنش اولین قدم است. ‏
اگر غرق دنیای مجازی هستید این یک تکه نان است شاید برای اینکه بدانید چقدر تحت ‏اتوپایلوت زندگی می‌کردید و انتخاب فضای مجازی توسط ذهن ناخودآگاهتان چه پیامی برای ‏شما دارد. غرق شدن در هر پدیده‌ای معنایی دارد! اگر دنبال معنای زندگی می‌گردید از ‏کوچکترین کارها شروع کنید! در کوچکترین لحظات زندگی خود را از وضعیت اتوپایلوت ‏خارج کنید تا ذهنتان به لحظه آگاه شود و وقوف پیدا کند. حس‌های پنجگانه را دوباره تجربه ‏کنید. از لمس تا چشیدن مزه یک ماده غذایی با تمام ادراکتان! آن وقت شاید هرگز هیچ دنیایی ‏در مجاز نتواند شما را آنقدر محسور و مبهوت خود کند که از درک خودتان و پیرامونتان ‏غافل شوید. در دنیای مجازی امکان ارتباط با حس‌ها و واقعیت مختل می‌شود و البته که این ‏فضا تمام توانش را دارد به کار می‌گیرد که انسان در این فضا بتواند با حس‌هایش ارتباط ‏برقرار کند؛ نمونه‌اش «واقعیت مجازی» که در دنیا در حال گسترش است. ‏
آیا هنوز هم نسبت به خواندن این سطور آگاهانه پیش می‌روید یا دوباره جایی دکمه اتوپایلوت ‏روشن شد؟ اگر در مقابل همین سطور تمرین کرده اید حالا هر وقت غرق یک مکالمه مجازی ‏شده‌اید، غرق یک بازی آنلاین هستید، غرق در اینستاگرام شده اید و حتی افکار خودکار به ‏کار افتاد، کمی مکث کنید و برای چند لحظه دکمه خاموش اتوپایلوت را بزنید و ببینید در ‏اطرافتان واقعاً چه چیز در حال رخ دادن است: «ببینید»، «بشنوید» و «حس کنید»! آگاهانه در ‏واقعیت زندگی کنیم!‏ ‏

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7823/24/597434/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها