به میمنت روز بزرگداشت حضرت احمدبن موسی(ع) شاهچراغ
کرامت، حاصل تقوی
اسماعیل علوی
دبیر گروه پایداری
این روزها با عنوان دهه کرامت نامیده شده است. دهه کرامت به فاصله ولادت حضرت معصومه(س) در اول ماه ذیقعده و ولادت امام رضا(ع) در یازدهم این ماه اطلاق میشود. این نامگذاری به پیشنهاد فرهنگسرای دختران و تأیید شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۸۵ انجام گرفته است. محوریترین موضوع این دهه، پاسداشت جایگاه معنوی وکرامت بزرگان دین از خاندان رسول گرامی اسلام(ص) است که به اقتضای شرایط به ایران سفرکردهاند. ذیل این ایام به تجلیل از امامزادگانی که جهت ترویج شریعت خاتم، مشقت سفرهای طولانی وپرزحمت را بر خود هموار کرده و به اقصی نقاط ایران سفر نمودهاند نیز صورت میگیرد که دررأس آنان احمد بن موسی(ع) شاهچراغ هستند. این دهه برای ما ایرانیها یادآور میزبانی از چهرههای الهی و گرانقدری است که عالم خلقت به وجود آنان فخر میفروشد. گرچه سفر امام رضا(ع) و از پی آن حضرت معصومه(س) با پیچیدگیهای سیاسی – تاریخی همراه بوده است، اما این همه از افتخار میزبانی ایرانیان از امام رضا(ع) و حضرت فاطمه معصومه(س) چیزی نکاسته بلکه مؤید فرصت ارزشمندی است که از برکات و آثار گرانبهای هجرت این بزرگان نصیب ایرانیان گردیده.
حضور امام علی ابن موسی الرضا(ع) و حضرت معصومه(س) بهعنوان سرآمدان خاندان رسول خدا درمیان ایرانیان نورانیت و شرافتی است که نصیب ایرانیان شد وتا ابد ادامه خواهد داشت.
دهه کرامت با ولادت حضرت معصومه(س) آغاز میشود.گوهر پاکسرشتی که با به کارگیری تواناییها و استعدادهای خود در جهت رشد اخلاقی و معنوی جامعه بهعنوان الگوی زن مسلمان نقش مؤثری در ارتقای موقعیت زن در اجتماع ایفا کرد؛ بانوی بزرگواری که به همراه برادرش امام رضا(ع)، آموزگاران تقوا، احسان و کرامت برای تمامی عصرها و نسلها هستند. دهه کرامت فرصتی است تا برارزشهای وجودی الگوهای راستین تأکید شده و ضمن آن به فضیلت ومعنویت مجال رشد وتعالی بخشید. این دهه یادآور بسیاری از کرامتهای انسانی و مفاهیم ارزشمند در اسلام است. فرصتی شایسته که قادر است تا لطیفترین معانی را بشناساند تا مورد پیروی جانهای مستعد قرار گیرد.
فضل و کرامت در معیارهای انسانی از اهمیت بسیاری برخوردار است که خاندان رسول خدا(ص) در آن پیشتاز بودهاند. آنان در علم، کمال، تقوا و قداست جایگاه ارزشمندی را دارا بوده و در راه تعالی بشر گامهای مؤثری برداشتهاند.
امام رضا(ع) هنگام هجرت تبعید گونه به مرو، با تبیین مفهوم وابعاد توحید در نیشابور باب تازهای را در معرفت توحیدی گشودند که افتخار آن نصیب ایرانیان است و چهرهای فهیم از ایرانیان در کنار این حدیث ترسیم میشود.
کرامت به معناى بلندی و بزرگواری روح و منزه بودن آن از هر پستى نقطه مقابل دنائت، ذلت و خوارى است. برای رسیدن به چنین جایگاهی باید به سلاح تقوا و پرهیزگارى مجهزبود همچنان که امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «آنکس که تقوا پیشه کند به هر چه که دوست دارد جاودانه دسترسى پیدا میکند؛ خدا او را در منزل کرامت خویش مسکن میدهد؛ خانهاى که مخصوص خداست. سقف آن عرش پروردگارى و روشنایى آن از جمال الهی و زائرانش فرشتگان و دوستان و همنشینان پیامبران الهی هستند.» رسول گرامی اسلام نیز در این خصوص میفرماید: «خداى بزرگ، کریم است و کرم را دوست میدارد».نتیجه کرامت، سماحت و بزرگی وبزرگواری است.همچنین تأثیرناپذیری روح ازحوادث ناگوار؛ چرا که شخص کریم از حرام اجتناب کرده و از همه عیبها منزه و پاک است. شخص کریم آبروى خود را در معرض ریخته شدن قرار نمیدهد ودنیا در چشمش حقیرتر از آن است که به خاطر آن به حقارت تن دهد. سروکار کریم با عظمت روح است و با پرهیز از گناه، دنیاطلبى، هوای و هوس و با توسل به سلاح تقوا به قله انسانیت راه مییابد. به فرموده امیرالمؤمنین على(ع): «کرامت بدون تقوا حاصل نمیشود.» همچنین به تصریح کلام وحی: «با کرامتترین (گرامیترین) شما نزد خداوند با تقواترین شماست.»
دبیر گروه پایداری
این روزها با عنوان دهه کرامت نامیده شده است. دهه کرامت به فاصله ولادت حضرت معصومه(س) در اول ماه ذیقعده و ولادت امام رضا(ع) در یازدهم این ماه اطلاق میشود. این نامگذاری به پیشنهاد فرهنگسرای دختران و تأیید شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۸۵ انجام گرفته است. محوریترین موضوع این دهه، پاسداشت جایگاه معنوی وکرامت بزرگان دین از خاندان رسول گرامی اسلام(ص) است که به اقتضای شرایط به ایران سفرکردهاند. ذیل این ایام به تجلیل از امامزادگانی که جهت ترویج شریعت خاتم، مشقت سفرهای طولانی وپرزحمت را بر خود هموار کرده و به اقصی نقاط ایران سفر نمودهاند نیز صورت میگیرد که دررأس آنان احمد بن موسی(ع) شاهچراغ هستند. این دهه برای ما ایرانیها یادآور میزبانی از چهرههای الهی و گرانقدری است که عالم خلقت به وجود آنان فخر میفروشد. گرچه سفر امام رضا(ع) و از پی آن حضرت معصومه(س) با پیچیدگیهای سیاسی – تاریخی همراه بوده است، اما این همه از افتخار میزبانی ایرانیان از امام رضا(ع) و حضرت فاطمه معصومه(س) چیزی نکاسته بلکه مؤید فرصت ارزشمندی است که از برکات و آثار گرانبهای هجرت این بزرگان نصیب ایرانیان گردیده.
حضور امام علی ابن موسی الرضا(ع) و حضرت معصومه(س) بهعنوان سرآمدان خاندان رسول خدا درمیان ایرانیان نورانیت و شرافتی است که نصیب ایرانیان شد وتا ابد ادامه خواهد داشت.
دهه کرامت با ولادت حضرت معصومه(س) آغاز میشود.گوهر پاکسرشتی که با به کارگیری تواناییها و استعدادهای خود در جهت رشد اخلاقی و معنوی جامعه بهعنوان الگوی زن مسلمان نقش مؤثری در ارتقای موقعیت زن در اجتماع ایفا کرد؛ بانوی بزرگواری که به همراه برادرش امام رضا(ع)، آموزگاران تقوا، احسان و کرامت برای تمامی عصرها و نسلها هستند. دهه کرامت فرصتی است تا برارزشهای وجودی الگوهای راستین تأکید شده و ضمن آن به فضیلت ومعنویت مجال رشد وتعالی بخشید. این دهه یادآور بسیاری از کرامتهای انسانی و مفاهیم ارزشمند در اسلام است. فرصتی شایسته که قادر است تا لطیفترین معانی را بشناساند تا مورد پیروی جانهای مستعد قرار گیرد.
فضل و کرامت در معیارهای انسانی از اهمیت بسیاری برخوردار است که خاندان رسول خدا(ص) در آن پیشتاز بودهاند. آنان در علم، کمال، تقوا و قداست جایگاه ارزشمندی را دارا بوده و در راه تعالی بشر گامهای مؤثری برداشتهاند.
امام رضا(ع) هنگام هجرت تبعید گونه به مرو، با تبیین مفهوم وابعاد توحید در نیشابور باب تازهای را در معرفت توحیدی گشودند که افتخار آن نصیب ایرانیان است و چهرهای فهیم از ایرانیان در کنار این حدیث ترسیم میشود.
کرامت به معناى بلندی و بزرگواری روح و منزه بودن آن از هر پستى نقطه مقابل دنائت، ذلت و خوارى است. برای رسیدن به چنین جایگاهی باید به سلاح تقوا و پرهیزگارى مجهزبود همچنان که امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود: «آنکس که تقوا پیشه کند به هر چه که دوست دارد جاودانه دسترسى پیدا میکند؛ خدا او را در منزل کرامت خویش مسکن میدهد؛ خانهاى که مخصوص خداست. سقف آن عرش پروردگارى و روشنایى آن از جمال الهی و زائرانش فرشتگان و دوستان و همنشینان پیامبران الهی هستند.» رسول گرامی اسلام نیز در این خصوص میفرماید: «خداى بزرگ، کریم است و کرم را دوست میدارد».نتیجه کرامت، سماحت و بزرگی وبزرگواری است.همچنین تأثیرناپذیری روح ازحوادث ناگوار؛ چرا که شخص کریم از حرام اجتناب کرده و از همه عیبها منزه و پاک است. شخص کریم آبروى خود را در معرض ریخته شدن قرار نمیدهد ودنیا در چشمش حقیرتر از آن است که به خاطر آن به حقارت تن دهد. سروکار کریم با عظمت روح است و با پرهیز از گناه، دنیاطلبى، هوای و هوس و با توسل به سلاح تقوا به قله انسانیت راه مییابد. به فرموده امیرالمؤمنین على(ع): «کرامت بدون تقوا حاصل نمیشود.» همچنین به تصریح کلام وحی: «با کرامتترین (گرامیترین) شما نزد خداوند با تقواترین شماست.»
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7924/24/615391/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























