برای مدیرمسئول فقید روزنامه اطلاعات؛
شیخ رسانه، سید اخلاق
ایمان شمسایی
مدیرکل مطبوعات و خبرگزاریهای داخلی
آخرین بار در مراسم بزرگداشت مرحوم کیومرث صابری و نشست طنزپردازان با وزیر ارشاد او را دیدم؛ 9 اردیبهشت سال جاری. تقریبا غیرممکن بود او را به محفلی دعوت کنی و نیاید. با پیکان سفید معروف که شاید دوسه تا از آن بیشتر در پایتخت یافت نشود. حجتالاسلام سید محمود دعایی یک زحمت اساسی برای میزبانان مراسم داشت؛ چرا که با هیچ اجبار و خواهشی در ردیف اول نمینشست و از آنها اصرار و از وی انکار. قدیمیترین مدیر رسانه ایران در قدیمیترین روزنامه ایران به گونهای کار میکرد که کسی از او نرنجد. نه خبرنگار، نه مسئول. سیدمحمود دعایی بهراستی نماد وحدت بین سیاسیون و رسانهایها بود. از طرفی با جایگاه نمایندگی ولیفقیه و حکمی که از امام و رهبر معظم انقلاب داشت، مورد تأیید انقلابیون بود و با مشی سیاسی و روش برخورد با کارگزاران نظام و چهرههای سیاسی، از منتهیالیه راست تا چپ را شامل میشد. هرچند نقدهایی به مواضعش بود اما محال بود مخالفانش هم با او روبهرو شوند و احترام متقابل بینشان رد و بدل نشود.
اهمیت سید محمود دعایی برای فضای رسانهای کشور به همین مشی و روش ختم نمیشد. مؤسسه اطلاعات، کانون پرورش نویسندگان و نخبگانی از رسانه و فرهنگ بود که پاتوقشان این رسانه بود. مانند مرحوم کیومرث صابری فومنی ملقب به گلآقا که ذکر آن در ابتدای سخن رفت.
حجتالاسلام دعایی انس و الفت عجیبی با امام راحل عظیمالشأنمان داشت. مجالست او با امام در ایام تبعید و رفتوآمدهایش در بیت ایشان و پس از آن با رهبر معظم انقلاب از او چهرهای ساخت که خودبهخود آدم را یاد نهضت امام میانداخت. رفتن او از این جهان در چنین روز و ایامی هم پر از تأمل و حکمت است. چرا که نیمه خرداد و سالروز آغاز نهضت خمینی کبیر را امام بر سر زبانها انداخت و تا همیشه این روز را عزای عمومی اعلام کرد. ارتحال حجتالاسلام دعایی در چنین روزی و مصادف با دهه کرامت و ایام متعلق به امام رضا علیهالسلام، توفیقی مضاعف برای این سید متواضع و دوستداشتنی شد تا بیش از گذشته با امام و اهل بیت علیهمالسلام عجین و قرین جلوه کند. اگر با درگذشت عالمان، ثلمه یا خدشهای وارد میشود که چیزی آن را پر نمیکند، در فضای رسانه هم جای خالی دعایی پر نخواهد شد.
درسی که این سید دوستداشتنی برای جوانترها داشت، اخلاق، تواضع، مدارا و تقوا بود. دعایی به ما آموخت میشود حرف کسی را قبول نداشت اما با او نشست و از درک مشترک گفت. فقدانش برای همه سنگین و جانکاه است؛ چه برای عزیزانمان در مؤسسه اطلاعات که پدری مهربان را از دست دادند و چه برای سایر اهالی رسانه. روحش با امام مهربانیها همنشین باد.
مدیرکل مطبوعات و خبرگزاریهای داخلی
آخرین بار در مراسم بزرگداشت مرحوم کیومرث صابری و نشست طنزپردازان با وزیر ارشاد او را دیدم؛ 9 اردیبهشت سال جاری. تقریبا غیرممکن بود او را به محفلی دعوت کنی و نیاید. با پیکان سفید معروف که شاید دوسه تا از آن بیشتر در پایتخت یافت نشود. حجتالاسلام سید محمود دعایی یک زحمت اساسی برای میزبانان مراسم داشت؛ چرا که با هیچ اجبار و خواهشی در ردیف اول نمینشست و از آنها اصرار و از وی انکار. قدیمیترین مدیر رسانه ایران در قدیمیترین روزنامه ایران به گونهای کار میکرد که کسی از او نرنجد. نه خبرنگار، نه مسئول. سیدمحمود دعایی بهراستی نماد وحدت بین سیاسیون و رسانهایها بود. از طرفی با جایگاه نمایندگی ولیفقیه و حکمی که از امام و رهبر معظم انقلاب داشت، مورد تأیید انقلابیون بود و با مشی سیاسی و روش برخورد با کارگزاران نظام و چهرههای سیاسی، از منتهیالیه راست تا چپ را شامل میشد. هرچند نقدهایی به مواضعش بود اما محال بود مخالفانش هم با او روبهرو شوند و احترام متقابل بینشان رد و بدل نشود.
اهمیت سید محمود دعایی برای فضای رسانهای کشور به همین مشی و روش ختم نمیشد. مؤسسه اطلاعات، کانون پرورش نویسندگان و نخبگانی از رسانه و فرهنگ بود که پاتوقشان این رسانه بود. مانند مرحوم کیومرث صابری فومنی ملقب به گلآقا که ذکر آن در ابتدای سخن رفت.
حجتالاسلام دعایی انس و الفت عجیبی با امام راحل عظیمالشأنمان داشت. مجالست او با امام در ایام تبعید و رفتوآمدهایش در بیت ایشان و پس از آن با رهبر معظم انقلاب از او چهرهای ساخت که خودبهخود آدم را یاد نهضت امام میانداخت. رفتن او از این جهان در چنین روز و ایامی هم پر از تأمل و حکمت است. چرا که نیمه خرداد و سالروز آغاز نهضت خمینی کبیر را امام بر سر زبانها انداخت و تا همیشه این روز را عزای عمومی اعلام کرد. ارتحال حجتالاسلام دعایی در چنین روزی و مصادف با دهه کرامت و ایام متعلق به امام رضا علیهالسلام، توفیقی مضاعف برای این سید متواضع و دوستداشتنی شد تا بیش از گذشته با امام و اهل بیت علیهمالسلام عجین و قرین جلوه کند. اگر با درگذشت عالمان، ثلمه یا خدشهای وارد میشود که چیزی آن را پر نمیکند، در فضای رسانه هم جای خالی دعایی پر نخواهد شد.
درسی که این سید دوستداشتنی برای جوانترها داشت، اخلاق، تواضع، مدارا و تقوا بود. دعایی به ما آموخت میشود حرف کسی را قبول نداشت اما با او نشست و از درک مشترک گفت. فقدانش برای همه سنگین و جانکاه است؛ چه برای عزیزانمان در مؤسسه اطلاعات که پدری مهربان را از دست دادند و چه برای سایر اهالی رسانه. روحش با امام مهربانیها همنشین باد.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7924/22/615442/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























