گوهر یک‌دانه صدا


محمود قنبری
دوبلور

​​​​​​​زنده‌یاد منوچهر اسماعیلی از دوستان بسیار نزدیکم بود. هنوز مرگ این گوهر یک‌دانه را باور نکرده‌ام. او صدایی است جاودانه. صلابتی که در صدای او بود در کمتر دوبلوری دیده و شنیده‌ام. او از افرادی که حسادت می‌ورزیدند و نسبت به او بغض داشتند همیشه دوری می‌کرد و فاصله می‌گرفت. زنده‌یاد منوچهر اسماعیلی آنقدر در کارش والا بود که بعضی‌ها چشم دیدنش را نداشتند. دیگر نظیر چنین صدایی را نخواهیم داشت.ما کارهای بسیاری با هم انجام دادیم. یکی از کارهای به یادماندنی ما فیلم سیاووش بود. دیالوگ این فیلم را من به اشعار فردوسی تبدیل کردم. بخشی به شعر بود و بخشی هم به نثر. با او در فیلم‌های بسیاری مثل دانتون، شجاع‌دل و... خاطره بسیار دارم. او عشق و علاقه زیادی به کارش داشت. تا آنچه که می‌خواست درنمی‌آمد، محال بود صدا ضبط شود. با صدایش کاری می‌کرد که کاراکتر فیلم بیش از خودش قوی‌تر شود.
صد‌ها فیلم دوبله کرد. حتی نسل جدید هم با آثار او آشنا هستند. صدای او همیشه میهمان خانه‌های مردم بود و انصافاً مردم هم همیشه به منوچهر لطف داشتند و قدردانش بودند.من در جریان بیماری او بودم. یک بار بیمارستان رفتم اما چون تحت مراقبت ویژه بود، اجازه ندادند او را ببینم. با دخترش مدام تماس داشتم و جویای حالش بودم. وقتی از اتاق مراقبت‌های ویژه به بخش منتقل شد، دیگر خیالم راحت شد؛ احساس کردم که روبه‌راه شده است. برایش پیام دادم که هر وقت حالش خوب‌تر شد به دیدنش خواهم رفت، اما او پر کشید و به دیار باقی رفت. روحش شاد و یادش گرامی باد!

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7987/24/623952/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها