به بهانه برگزاری نمایشگاه نقاشی احمدرضا احمدی

شاعر تمام ‌وقت


ارمغان بهداروند
نویسنده و شاعر

​​​​​​​اگر به گزارش شعر بخواهیم حال و احوال احمدرضا احمدی را جست‌ و جو کنیم با جان جوانی مواجه خواهیم بود که زنده به نوشتن است و همچنان و هنوز در هوای هنر نفس می‌کشد. آن دو چشم که همه‌عمر به مهر، جهان و جهانیان را نگریسته است، می‌بیند و به دوباره‌دیدن دعوت می‌کند که شاعر دلیلی جز با دیگران و برای دیگران بودن ندارد و احمدرضا شاید شبیه‌ترین آدم به آن آدم مهربانی باشد که «فروغ» به مدد کلمه نقاشی‌اش کرده است: «اگر به خانه من آمدی/ برای من ای مهربان!/ چراغ بیاور/ و یک دریچه که از آن/ به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم»
سال‌های نخست دهه هفتاد که به خواندن‌های پراشتیاق با نام او آشنا شده بودیم، بنا بدین فضیلت که او از نخستین پیشنهاددهندگان ساده‌نویسی ا‌ست شنونده فرکانس رادیویی احمدرضا احمدی شدیم؛ شعرهایی به ظاهر ساده که در همقدمی احساس و ابداع، زیست شخصی شاعر را به نمایش می‌گذاشت. زیستی که تهران را به دوردست‌هایی که ما باشیم پیوند می‌زد. می‌خواندیم و آن من فردی به جمعیتی بدل می‌شد که همه از رنجی می‌نالیدند که او کلمه‌اش کرده بود: «من همیشه با سه واژه زندگی کرده‌ام/راه‌ها رفته‌ام/بازی‌ها کرده‌ام/درخت/پرنده/‌آسمان/من همیشه در آرزوی واژه‌های دیگر بودم/ به مادرم می‌گفتم/ از بازار واژه بخرید/مگر سبدتان جا ندارد/ می‌گفت با همین سه واژه زندگی کن/با هم صحبت کنید/با هم فال بگیرید/کم داشتن واژه فقر نیست/من می‌دانستم که فقر مداد رنگی نداشتن بیشتر از فقر کم‌واژگی‌ست/وقتی با درخت بودم/پرنده می‌گفت/درخت را باید با رنگ سبز نوشت/تا من آرزوی پرواز کنم/من درخت را فقط با مداد زرد می‌توانستم بنویسم/تنها مدادی که داشتم/و پرنده در زردی/واژه درخت را پاییزی می‌دید/ و قهر می‌کرد/صبح امروز به مادرم گفتم/ برای احمدرضا مداد رنگی بخرید/ مادرم خندید:/ درد شما را واژه دوا می‌کند»
آشنا شدن با آدم‌های احمدرضا احمدی برای ما که تازه توانسته بودیم غبار جنگ را از در و دیوار زندگی‌مان بتکانیم آشنایی به‌وقتی بود که انگار جز واژه چیزی نمی‌توانست درد ما را دوا کند. رفاقت با او با خواندن «لکه‌ای از عمر بر دیوار بود» آغاز شد و با شنیدن «در شب سرد زمستانی» گره خورد؛ صدایی که نیما را نمایندگی کرد و دلیلی شد که به نیما برگردیم و رابطه ای معنادارتر میان آن چه می‌خواندیم و آن چه نیما به جای گذاشته بود کشف کنیم. سردصدایی اندوهگین که می‌توانست سینمای شعر نیما باشد برای مخاطب:
مانده از شب‌های دورادور/ بر مسیر خامش جنگل/ سنگچینی از اجاقی خرد/ وندرو خاکستر سردی
می‌خواندیم و می‌شنیدیم و به هم‌فرزندی شعر خود را خوشبخت می‌دیدیم و در برابر این پرسش، مسئولیت داشتیم که: «که می‌افروزد؟ که می‌سوزد؟/چه کسی این قصه را در دل می‌‌اندوزد؟» از «لکه‌ای از عمر بر دیوار» یاد کردم و آن پرنده سر به گریبان برده‌ را که طرح جلد کتاب بود  به خاطر آوردم که حالا احمدرضا بیش از هر چیز به آن پرنده شبیه است. این نام نه فقط بر آن کتاب که این روزها نام نمایشگاه نقاشی‌های احمدرضا احمدی‌است که ما را از پس خواندن‌ها و شنیدن‌ها به دیدن‌ها دعوت کرده است. مجالی مغتنم که آن قامت برازنده شعر را دوباره دوست‌دارانش تماشا کنند. چشم‌ می‌بندم و او را نه تکیده و تکیه‌داده به دیگری می‌بینم که از منظری دوردست‌تر از هر کدام ما می‌خواند:از تو کبریتی خواستم که شب را روشن کنم/تا پله‌ها و تو را گم نکنم/ کبریت را که افروختم، آغاز پیری بود/ گفتم دستان‌ات را به من بسپار/ که زمان کهنه شود/ و بایستد/دستان‌ات را به من سپردی/ زمان کهنه شد و مُرد
اگر نشانی دقیق شاعر را می‌خواهید، به خواندن شعرهایش به شنیدن صدایش به تماشای نقاشی‌هایش وقت بگذارید. او را و خودتان را پیدا خواهید کرد.


آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8001/24/626339/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها