من یاحسین می شنوم مست می شوم
مینا نبئی
خبرنگار
قسم به حرف ع، که حرف اول عشق است و حرف اول عاشوراست. قسم به عاشورای خونینت، قسم به علیاصغرت که رساترین رسانه بود و قسم به 72 تنت که با خونشان آزادگی را مشق و امضا کردند. قسم به تو ای نزدیکترین راه به الله، قسم به پیکرت، به سرت، به پارههای جگرت، که زیر سم اسبان رفت. قسم به جوانمردی عباسَت. قسم به دو دست بریدهاش که دستگیر دست عالمیان است. قسم به فانوس اشکهای دوستدارانت، قسم به مادر آب، زهرا(س) که آب را که میبینم، از علی اصغرت شش ماههتر میشوم، بیتاب و بیقرار میشوم تا به رفع تشنگی، رسالتت را هربار و هرباره تقدیس کنم. یا حسین، ای آنکه خون تو به رنگ سرخ معنا بخشید و جانفشانیات به کویر تفته تاریخ دریا بخشید. ای کسی که عطشت، تاریخ را سیراب کرد و از اندوهت، قامت محرم خم شد. ای که نامت سرمستی روح و آرام جان است، برتو باید بالید که وارسته دنیا را بدرود گفتی.
گویند «مِی» نمیشود از راه گوش خورد/من یا حسین میشنوم، مسـت میشـوم
اینکه در کجای تاریخ زیستهای، اینکه در کدامین میدان رزم و نبرد شمشیر زدهای، اینکه از تبار نوری و پدر بزرگوارت امیرالمؤمنین و مادر گرانقدرت، امابیهاست، همه بر جای خود گرامی، اما گرامیتر آن است که چند سده از جانفشانی تو و 72 تنت میگذرد و هنوز نامتان بر تارک تاریخ میدرخشد.
ای اسطوره آزادگی، زمان بر ما میگذرد و ما همگان با بازیهای این روزگار بازیگردان، بازی میخوریم و دگرگون میشویم و در گذر عمر، سفری میکنیم که بالاتر از نیمش عقبگرد است. طولی دارد به کم و بیش و عرضی که چندان هم قابل عرض نیست و دستانی که خوب که بنگری، پر از تهی است. پس آنچه اهمیت دارد، غنا و کیفیت حیات و نهضت توست و هدفت، آزادگیات و ایستادگیات در جایگاه یک مصلح اثرگذار، شایان تحسین و بزرگداشت است.
از نگاه عارفان شهادت تو، همانند سرِ دار رفتن حلاج است. بر اساس این دیدگاه، مردان خدا با فنای خود به هدف عالى خویش یعنی همان راهیابى به محضر خدا و بقای بالله مىرسند و با شهادتشان، آگاهی میبخشند. بهراستی کدام رسانهای رساتر از علی اصغر 6 ماههات پیام عاشورا را به گوش و به حنجره تاریخ بخشیده است؟ کدام خون بر زمین ریخت که این اندازه لاله سرخ پایداری از آن رُسته باشد؟ و کدام ایثار به دستان فداکار علمدارکربلا و قمر بنیهاشم میماند؟ کاش عباست رود میشد، دریا میشد، باران میشد و میرسید به خیمهها...
خوشا به حال تو که آزادانه زیستی و آزادانه جنگیدی و بزرگترین درس انسانیت را به جهانیان دادی که «اگر دین ندارید، آزاده باشید». خوشا به حال عباسَت، که رسالت سیرابکردن تشنگان را برگزید. خوشا به حال پدر بزرگوارت که در جنگ صفین که سپاه دشمن آب بر آنان بسته بود و یاران نزد ایشان رفتند و درخواست کردند که ما هم به تلافی، آب را بر سپاهیان دشمن ببندیم، حضرت علی (ع) مخالفت کردند و گفتند: «ما مبارزه میکنیم تا کسی آب را برکسی نبندد.»
من بد کنم و تو بد مکافات کنی / پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو
و چه کودکیم ما که سالها است اشک میریزیم و سوگواری میکنیم بر خاندانی که آبروی آبند و حتی فلسفه این سوگواریها را نمیدانیم. مولانا، روز عاشورا را روز فرح و شادمانى مىداند، چون معتقد است که اباعبدالله(ع) و یارانش با شهادت، بند تن گسسته و قفس روح شکستهاند و به سوی عالم ملکوت به پرواز در آمدهاند و بر این باور است که عزاداران به سبب غفلت و بار سنگین گناهان خویش، باید برحال خود سوگواری کنند، نه بر آن بزرگواران! و چنین میسراید:
پس عزا بر خود کنید اى خفتـگان / زآنکه بد مرگیست این خواب گــران
روح سلطانى ز زنــدانى بجــست / جامه چون دریم و چون خاییم دست
چون که ایشان خسرو دین بودهاند / وقت شادى شد چو بگسستند بنــد
سوى شـــادروان دولت تاختنـــد / کُنــــده و زنجیــر را انـداختنـــد
دور ملکست و گــه شاهنشـــهى / گر تـو یــک ذره از ایشان آگـــهى
ور نـِهاى آگه، برو بـر خـود گــِرى / زانکه در انکـار و نقـل و محشــرى
بر دل و دین خرابـت، نوحه کــن / چون نمىبیند جز این خاک کَهُـن
بهراستی که این گریستنها، بر ما رواست که در امتحانهای این روزگار رنگ میبازیم و هزار رنگ میشویم. تو و خاندانت، که معنای زمان و مکان و امتحان را سرافرازانه درنوردیدهاید. روسیاهی عاشورا هم بماند برای آنان که به بیراهه و کژراهه رفتند و با ادعای دینداری و دینباوری هنوز نیم قرن از رحلت رسول خدا (ص) نگذشته، خون فرزندانش را ریختند و اهل بیتش را به اسارت بردند و حسینی را به شهادت رساندند که در دامان او و دخت بزرگوارش و امیرالمؤمنین(ع) بزرگ شده بود و بی نفخ صور تا عرش اعظم، رستخیزی عظیم برپا کردند که تاریخ را به قضاوت کشاند و هر تحلیلگر واقعه عاشورا را از این فاجعه، حیران و انگشت بر دهان بر جای گذاشت. بهراستی که حادثه کربلا، دو سویه دارد.
این سوگواریها باید هشداری باشد بر ما تا شمر و یزید درونمان ما را به خطا نبرند و افسارمان را به دست نفس سرکش اماره ندهند و اگر عاشق حسینیم، رسالت حسین و خاندان طاهرش را از یاد نبریم و مصلح باشیم و چه در رأس هرم قدرت قرار داشتیم و چه درکف قاعده بشریت، همواره اعمال خود را پایش کنیم تا حقالناسی ضایع نشود و مؤمنانه بر آن باشیم که «مبارزه کنیم تا کسی آب را بر کسی نبندد.»
خبرنگار
قسم به حرف ع، که حرف اول عشق است و حرف اول عاشوراست. قسم به عاشورای خونینت، قسم به علیاصغرت که رساترین رسانه بود و قسم به 72 تنت که با خونشان آزادگی را مشق و امضا کردند. قسم به تو ای نزدیکترین راه به الله، قسم به پیکرت، به سرت، به پارههای جگرت، که زیر سم اسبان رفت. قسم به جوانمردی عباسَت. قسم به دو دست بریدهاش که دستگیر دست عالمیان است. قسم به فانوس اشکهای دوستدارانت، قسم به مادر آب، زهرا(س) که آب را که میبینم، از علی اصغرت شش ماههتر میشوم، بیتاب و بیقرار میشوم تا به رفع تشنگی، رسالتت را هربار و هرباره تقدیس کنم. یا حسین، ای آنکه خون تو به رنگ سرخ معنا بخشید و جانفشانیات به کویر تفته تاریخ دریا بخشید. ای کسی که عطشت، تاریخ را سیراب کرد و از اندوهت، قامت محرم خم شد. ای که نامت سرمستی روح و آرام جان است، برتو باید بالید که وارسته دنیا را بدرود گفتی.
گویند «مِی» نمیشود از راه گوش خورد/من یا حسین میشنوم، مسـت میشـوم
اینکه در کجای تاریخ زیستهای، اینکه در کدامین میدان رزم و نبرد شمشیر زدهای، اینکه از تبار نوری و پدر بزرگوارت امیرالمؤمنین و مادر گرانقدرت، امابیهاست، همه بر جای خود گرامی، اما گرامیتر آن است که چند سده از جانفشانی تو و 72 تنت میگذرد و هنوز نامتان بر تارک تاریخ میدرخشد.
ای اسطوره آزادگی، زمان بر ما میگذرد و ما همگان با بازیهای این روزگار بازیگردان، بازی میخوریم و دگرگون میشویم و در گذر عمر، سفری میکنیم که بالاتر از نیمش عقبگرد است. طولی دارد به کم و بیش و عرضی که چندان هم قابل عرض نیست و دستانی که خوب که بنگری، پر از تهی است. پس آنچه اهمیت دارد، غنا و کیفیت حیات و نهضت توست و هدفت، آزادگیات و ایستادگیات در جایگاه یک مصلح اثرگذار، شایان تحسین و بزرگداشت است.
از نگاه عارفان شهادت تو، همانند سرِ دار رفتن حلاج است. بر اساس این دیدگاه، مردان خدا با فنای خود به هدف عالى خویش یعنی همان راهیابى به محضر خدا و بقای بالله مىرسند و با شهادتشان، آگاهی میبخشند. بهراستی کدام رسانهای رساتر از علی اصغر 6 ماههات پیام عاشورا را به گوش و به حنجره تاریخ بخشیده است؟ کدام خون بر زمین ریخت که این اندازه لاله سرخ پایداری از آن رُسته باشد؟ و کدام ایثار به دستان فداکار علمدارکربلا و قمر بنیهاشم میماند؟ کاش عباست رود میشد، دریا میشد، باران میشد و میرسید به خیمهها...
خوشا به حال تو که آزادانه زیستی و آزادانه جنگیدی و بزرگترین درس انسانیت را به جهانیان دادی که «اگر دین ندارید، آزاده باشید». خوشا به حال عباسَت، که رسالت سیرابکردن تشنگان را برگزید. خوشا به حال پدر بزرگوارت که در جنگ صفین که سپاه دشمن آب بر آنان بسته بود و یاران نزد ایشان رفتند و درخواست کردند که ما هم به تلافی، آب را بر سپاهیان دشمن ببندیم، حضرت علی (ع) مخالفت کردند و گفتند: «ما مبارزه میکنیم تا کسی آب را برکسی نبندد.»
من بد کنم و تو بد مکافات کنی / پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو
و چه کودکیم ما که سالها است اشک میریزیم و سوگواری میکنیم بر خاندانی که آبروی آبند و حتی فلسفه این سوگواریها را نمیدانیم. مولانا، روز عاشورا را روز فرح و شادمانى مىداند، چون معتقد است که اباعبدالله(ع) و یارانش با شهادت، بند تن گسسته و قفس روح شکستهاند و به سوی عالم ملکوت به پرواز در آمدهاند و بر این باور است که عزاداران به سبب غفلت و بار سنگین گناهان خویش، باید برحال خود سوگواری کنند، نه بر آن بزرگواران! و چنین میسراید:
پس عزا بر خود کنید اى خفتـگان / زآنکه بد مرگیست این خواب گــران
روح سلطانى ز زنــدانى بجــست / جامه چون دریم و چون خاییم دست
چون که ایشان خسرو دین بودهاند / وقت شادى شد چو بگسستند بنــد
سوى شـــادروان دولت تاختنـــد / کُنــــده و زنجیــر را انـداختنـــد
دور ملکست و گــه شاهنشـــهى / گر تـو یــک ذره از ایشان آگـــهى
ور نـِهاى آگه، برو بـر خـود گــِرى / زانکه در انکـار و نقـل و محشــرى
بر دل و دین خرابـت، نوحه کــن / چون نمىبیند جز این خاک کَهُـن
بهراستی که این گریستنها، بر ما رواست که در امتحانهای این روزگار رنگ میبازیم و هزار رنگ میشویم. تو و خاندانت، که معنای زمان و مکان و امتحان را سرافرازانه درنوردیدهاید. روسیاهی عاشورا هم بماند برای آنان که به بیراهه و کژراهه رفتند و با ادعای دینداری و دینباوری هنوز نیم قرن از رحلت رسول خدا (ص) نگذشته، خون فرزندانش را ریختند و اهل بیتش را به اسارت بردند و حسینی را به شهادت رساندند که در دامان او و دخت بزرگوارش و امیرالمؤمنین(ع) بزرگ شده بود و بی نفخ صور تا عرش اعظم، رستخیزی عظیم برپا کردند که تاریخ را به قضاوت کشاند و هر تحلیلگر واقعه عاشورا را از این فاجعه، حیران و انگشت بر دهان بر جای گذاشت. بهراستی که حادثه کربلا، دو سویه دارد.
این سوگواریها باید هشداری باشد بر ما تا شمر و یزید درونمان ما را به خطا نبرند و افسارمان را به دست نفس سرکش اماره ندهند و اگر عاشق حسینیم، رسالت حسین و خاندان طاهرش را از یاد نبریم و مصلح باشیم و چه در رأس هرم قدرت قرار داشتیم و چه درکف قاعده بشریت، همواره اعمال خود را پایش کنیم تا حقالناسی ضایع نشود و مؤمنانه بر آن باشیم که «مبارزه کنیم تا کسی آب را بر کسی نبندد.»
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8006/16/626973/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
















