شیدایی، عشق و خانواده
محدثه واعظیپور
روزنامهنگار
در دهه نود چند سریال پربیننده و شاخص از شبکه سه پخش شد که یکی از آنها «شیدایی» (محمدمهدی عسگرپور) بود. ترکیب عسگرپور، محمدرضا شفیعی تهیهکننده و سعید نعمتالله نویسنده، پیش از این سریال، در «جراحت» به تولید یکی از بهترین سریالهای مناسبتی ماه رمضان منجر شده بود.
«شیدایی» دومین تجربه مشترک و متوالی این تیم، یک سریال خانوادگی با داستانی پرتعلیق و پیچیده بود که جذابیتش را درست از همان نقطهای میگرفت که «جراحت» گرفت : نگاه متفاوت به موضوع خانواده و بحرانهای آن.
سعید نعمتالله در این دو سریال، با نمایش گسستهایی که در روابط خانوادگی حاکم است، فضایی تازه به تلویزیون آورد و سعی کرده بود روابط، مناسبات و شخصیتهایی جدید خلق کند.
در «شیدایی» این اتفاق به شکلی پختهتر افتاده، حمید (امیر جعفری) بدمنی است باورپذیر که برای منافع مالی دست به طرح و توطئه زده و طاها (عطا عمرانی) را قربانی سودجویی خود میکند. شخصیتپردازی و روند روایت قصه، از امتیازهای «شیدایی» است، اما شاید یکی از وجوه مهم آن خلق دو شخصیت جذاب و متفاوت زن باشد؛لیلا (گلاره عباسی) و افسانه (اندیشه فولادوند) که دو طیف متفاوت از زنان را نمایندگی میکنند. لیلا با ظاهری ساده و موجه، قرار است منجی عطا باشد و افسانه در نگاه نخست، زنی بیبند و بار و منفعت طلب است، اما روند قصه که پیش میرود تماشاگر هم با قدرت و استقلال شخصیت لیلا مواجه میشود، هم افسانه را بهعنوان یک زن-مادر میپذیرد و دوست میدارد.
«شیدایی» و «جراحت» در یک دهه اخیر بارها از شبکههای مختلف پخش شدهاند و شاید برای بیننده امروز تکراری به نظر برسند، اما تماشای یکی دو قسمت از این سریالها، نشان میدهد که در ده سال گذشته بر سر مجموعهسازی تلویزیون چه آمده است و فضای تلویزیون در گذشته فرصت تجربهگری به چه افراد و گروههایی را میداده است. «شیدایی» طبق قاعده باید کهنه به نظر برسد، اما قصه و ساختار آن هنوز امتیازهایی دارد که آن را تماشایی میکند. بازیهای خوب بازیگران اصلی، استفاده درست از عشق و رابطه عاطفی برای پیشبرد قصه و گرهافکنی در آن و توجه به ذات انسان و چالشهایی که در روابط انسانی پیش روی ما قرار میگیرد این مجموعه را دیدنی کرده است. شخصیتهای مثبت و منفی، باورپذیرند. لیلا که میتوانست کلیشهای و تخت باشد، قوی و بااراده تصمیم میگیرد و حتی جدایی را انتخاب میکند، افسانه تا مرز فروپاشی پیش میرود اما خود را میسازد و حمید که شاید یکی از جذابترین شخصیتهای سریال باشد، ابعادی متفاوت از یک بدمن را به نمایش میگذارد.
محمدمهدی عسگرپور کارگردانی است که کارنامه سینمایی و تلویزیونیاش نشان میدهد، تجربه کردن در انتخاب موضوع و روایتگری را دوست دارد، اما «خانواده» و «زنان» در اغلب آثار او نقشی بنیادین و مهم دارند. تصویر خانواده ایرانی در سریالهای «رهایم نکن»، «نفس گرم»، «جراحت» و «شیدایی»، با وجود اشکالهایی که به بعضی از این سریالها میتوان داشت به دنیای واقعی، مناسبات، عواطف و بحرانها نزدیک است؛ امتیازی که هر روز در سریالهای سالهای اخیر کمتر و کمتر میشود.
روزنامهنگار
در دهه نود چند سریال پربیننده و شاخص از شبکه سه پخش شد که یکی از آنها «شیدایی» (محمدمهدی عسگرپور) بود. ترکیب عسگرپور، محمدرضا شفیعی تهیهکننده و سعید نعمتالله نویسنده، پیش از این سریال، در «جراحت» به تولید یکی از بهترین سریالهای مناسبتی ماه رمضان منجر شده بود.
«شیدایی» دومین تجربه مشترک و متوالی این تیم، یک سریال خانوادگی با داستانی پرتعلیق و پیچیده بود که جذابیتش را درست از همان نقطهای میگرفت که «جراحت» گرفت : نگاه متفاوت به موضوع خانواده و بحرانهای آن.
سعید نعمتالله در این دو سریال، با نمایش گسستهایی که در روابط خانوادگی حاکم است، فضایی تازه به تلویزیون آورد و سعی کرده بود روابط، مناسبات و شخصیتهایی جدید خلق کند.
در «شیدایی» این اتفاق به شکلی پختهتر افتاده، حمید (امیر جعفری) بدمنی است باورپذیر که برای منافع مالی دست به طرح و توطئه زده و طاها (عطا عمرانی) را قربانی سودجویی خود میکند. شخصیتپردازی و روند روایت قصه، از امتیازهای «شیدایی» است، اما شاید یکی از وجوه مهم آن خلق دو شخصیت جذاب و متفاوت زن باشد؛لیلا (گلاره عباسی) و افسانه (اندیشه فولادوند) که دو طیف متفاوت از زنان را نمایندگی میکنند. لیلا با ظاهری ساده و موجه، قرار است منجی عطا باشد و افسانه در نگاه نخست، زنی بیبند و بار و منفعت طلب است، اما روند قصه که پیش میرود تماشاگر هم با قدرت و استقلال شخصیت لیلا مواجه میشود، هم افسانه را بهعنوان یک زن-مادر میپذیرد و دوست میدارد.
«شیدایی» و «جراحت» در یک دهه اخیر بارها از شبکههای مختلف پخش شدهاند و شاید برای بیننده امروز تکراری به نظر برسند، اما تماشای یکی دو قسمت از این سریالها، نشان میدهد که در ده سال گذشته بر سر مجموعهسازی تلویزیون چه آمده است و فضای تلویزیون در گذشته فرصت تجربهگری به چه افراد و گروههایی را میداده است. «شیدایی» طبق قاعده باید کهنه به نظر برسد، اما قصه و ساختار آن هنوز امتیازهایی دارد که آن را تماشایی میکند. بازیهای خوب بازیگران اصلی، استفاده درست از عشق و رابطه عاطفی برای پیشبرد قصه و گرهافکنی در آن و توجه به ذات انسان و چالشهایی که در روابط انسانی پیش روی ما قرار میگیرد این مجموعه را دیدنی کرده است. شخصیتهای مثبت و منفی، باورپذیرند. لیلا که میتوانست کلیشهای و تخت باشد، قوی و بااراده تصمیم میگیرد و حتی جدایی را انتخاب میکند، افسانه تا مرز فروپاشی پیش میرود اما خود را میسازد و حمید که شاید یکی از جذابترین شخصیتهای سریال باشد، ابعادی متفاوت از یک بدمن را به نمایش میگذارد.
محمدمهدی عسگرپور کارگردانی است که کارنامه سینمایی و تلویزیونیاش نشان میدهد، تجربه کردن در انتخاب موضوع و روایتگری را دوست دارد، اما «خانواده» و «زنان» در اغلب آثار او نقشی بنیادین و مهم دارند. تصویر خانواده ایرانی در سریالهای «رهایم نکن»، «نفس گرم»، «جراحت» و «شیدایی»، با وجود اشکالهایی که به بعضی از این سریالها میتوان داشت به دنیای واقعی، مناسبات، عواطف و بحرانها نزدیک است؛ امتیازی که هر روز در سریالهای سالهای اخیر کمتر و کمتر میشود.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8021/24/628968/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























