تقویت حضور دانش‌بنیان‌ها در صنعت پتروشیمی به سود منافع ملی است

 عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی با اشاره به اهمیت افزایش تعاملات میان صنعت پتروشیمی و شرکت‌های دانش‌بنیان و همینطور برگزاری نخستین همایش «پتروفن» گفت: ضروری است که در توسعه صنعت پتروشیمی کشور از حداکثر توان شرکت‌های دانش‌بنیان بهره گرفته شود.
مصطفی نخعی اظهار کرد: یکی از ظرفیت‌های برجسته اقتصاد ایران، صنعت پتروشیمی است. نخست اینکه، در آن مزیت رقابتی در سطح بین‌المللی داریم. به سبب دسترسی به خوراک، اگر به درستی برنامه‌ریزی شود صنعت پتروشیمی کشور می‌تواند در سطح جهانی رقابت داشته باشد و حتی زمینه‌های خنثی‌سازی بخش قابل توجهی از تحریم‌ها را فراهم کند.
نخعی با اشاره به اهمیت پیوند صنعت پتروشیمی با شرکت‌های دانش‌بنیان تصریح کرد: این همکاری میان یکی از مهمترین صنایع کشور و شرکت‌های دانش‌بنیان برد-برد محسوب می‌شود، چراکه حوزه پتروشیمی می‌تواند فضای مساعدی برای شکوفایی شرکت‌های دانش‌بنیان و فناور باشد.
این نماینده مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه همایش پتروفن زمینه شکل‌گیری همکاری‌های بیشتر را میان صنعت پتروشیمی و دانش‌بنیان‌ها فراهم می‌کند، گفت: عمده بحث تکمیل حلقه‌های مفقوده صنعت پتروشیمی به تکنولوژی، ماشین آلات و تجهیزات، فرایند و کاتالیست باز می‌گردد. از این‌رو، دانش‌بنیان‌ها می‌توانند با رفع این نیاز صنعت پتروشیمی، هم ارزش افزوده ایجاد کنند و هم به دوام و توسعه خود کمک کنند.
همچنین عبدالعلی رحیمی مظفری، یک عضو دیگر کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی ضمن تأکید بر اثر مثبت حمایت هلدینگ‌ها و شرکت‌های بزرگ فعال در صنعت پتروشیمی از شرکت‌های دانش‌بنیان برافزایش اشتغالزایی و بومی‌سازی تکنولوژی تولید در ایران گفت: همکاری شرکت‌ها و هلدینگ‌های بزرگ پتروشیمی با شرکت‌های دانش‌بنیان در کنار جلوگیری از خروج ارز می‌تواند به بهبود اشتغال و افزایش دانش فنی کشور و بومی‌سازی در جهت تاب‌آوری بیشتر صنایع درمقابل تحریم‌ها مؤثر باشد. وی همچنین با اشاره به ضرورت توجه به کیفی‌سازی محصولات از طرف شرکت‌های دانش‌بنیانی که برای مشارکت در طرح‌ها اعلام آمادگی می‌کنند، گفت: از طرف دیگر شرکت‌های دانش‌بنیانی که برای حضور در پروژه‌های بزرگ صنعتی اعلام آمادگی می‌کنند باید توانایی عمل به قرارداد‌ها در موعد مقرر را داشته باشند و بتوانند هم در بحث زمانی مدیریت خوبی داشته باشند و هم عملیات آنها بتواند صرفه‌جویی در هزینه‌ها و بخصوص صرفه‌جویی در منابع ارزی را به دنبال داشته باشد و این‌گونه نباشد که شرکت‌ها تنها به مونتاژ بسنده کنند و تولید آنها همراه با ابتکار و نوآوری یا ورود تکنولوژی ساخت به داخل کشور نباشد.