مدیریت وزنه‌برداری فرار به جلو می‌کند

 جواد خوشدل
کارشناس و مربی وزنه برداری
وزنه‌برداری ایران در شرایطی در المپیک توکیو حضور پیدا کرد که به اعتقاد من عملکرد هر دو وزنه بردارمان خوب و راضی کننده بود. علی داوودی وزنه‌هایی را که از او خواسته بودند زد و بیشتر از این هم از او انتظار نمی‌رفت. چون با توجه به حضور وزنه بردار اعجوبه‌ای چون تالاخادزه نمی‌توانست وزنه سنگین تری نسبت به او بزند. البته داوودی جوان است و فاکتورهای خوبی دارد و ممکن است در آینده بهتر هم شود و همین که او با 22 سال سن روی سکوی المپیک رفته و نقره گرفته، خیلی هم خوب است. علی هاشمی هم در یکضرب وزنه‌های خیلی خوبی زد اما در دو ضرب باید از مربیان پرسید که چرا وزنه سنگین را برای او شروع کردند؟ چون منطق می‌گوید اگر با وزنه سبک‌تر شروع می‌کرد، به‌لحاظ روحی هم برایش بهتر بود و می‌توانست برای مدال هم برود اما باید حرف‌های مربی اش را هم شنید و بعد قضاوت کرد. در این میان باید به صحبت‌ها و گلایه‌های دو قهرمان ما یعنی سهراب مرادی و کیانوش رستمی هم توجه کرد.
 به نظر من اگر آنها را به حال خودشان هم رها می‌کردیم، هم سهمیه می‌گرفتند و هم صددرصد در المپیک شانس مدال بودند. یعنی اینقدر روابط‌شان با فدراسیون جهانی و کمیته بین‌المللی المپیک خوب است که می‌توانستند با رایزنی شرایط خوبی را برای خودشان ایجاد کنند و هماهنگی‌ها را انجام دهند تا در مسابقات کسب سهمیه شرکت کنند و به المپیک بروند.
فدراسیون هم باید تنها برای‌شان بلیت تهیه می‌کرد. سهراب که قطعاً شانس مدال بود و کیانوش هم اگر به روند خودش ادامه می‌داد، می‌توانست مدال بگیرد اما برنامه‌ریزی‌های فدراسیون این بچه‌ها را سردرگم کرد و از اینکه خودشان باشند فاصله بگیرند. الان سهراب در خانه خودش 230 کیلوگرم را زده ولی علی مرادی رئیس فدراسیون می‌گوید معلوم نیست او با چه وزنی این وزنه را زده است. او نهایتاً 6، 5 کیلو وزنش بالاتر است و همه آنهایی هم که در المپیک وزنه زدند، وزن‌شان را کم کرده‌اند. مگر علی هاشمی کم نکرد؟ مگر سهراب مبتدی است و صحنه المپیک را ندیده؟ او هم وزن کم کرده و هم رکورد زده است. حالا می‌گویند چرا او در کلمبیا این وزنه را نزد؟ بله مربیان شما باید بگویند چرا نزد؟ روانشناس تیم باید بگوید. اینها فرار کردن رو به جلوست.