جست‌وجوگر امید

 احترام برومند
بازیگر و مجری
فمینیست نیستم اما به اینکه می‌دیدم زنی مثل فرشته طائرپور مطلع، با شهامت و متعهد نسبت به کار و همصنفان و جامعه‌اش تلاش می‌کند افتخار می‌کردم. در تمام این سال‌ها او را زنی دیدم که صریح، روشن و با صلابت آنچه را که فکر می‌کند درست است مطالبه می‌کند و کوتاه نمی‌آید. در عین مطالبه‌گری مؤدب و محترم بود و هیچ وقت ندیدم حرفش از مدار اخلاق و ادب خارج شود و باعث رنجش کسی شود. دفترش پناهگاه اهالی سینما و خودش به معنای واقعی کلمه پشتیبان بود. هر وقت سؤالی داشتم یا برای رفع مشکلی راهنمایی می‌خواستم، سراغش می‌رفتم و او همیشه همراه و در دسترس بود. امکان نداشت تماس‌ات را بی‌پاسخ بگذارد. در حالی که راه‌های ارتباط با خیلی از همصنفان او با توانایی‌های کمتر، بسته است او همیشه حاضر بود. کاش از فرشته طائرپور یاد بگیریم که چگونه می‌شود کمک‌ها را از جوان‌ها و پیشکسوت‌ها و اطرافیان دریغ نکرد. بی‌انصافی است اگر از پرویز پرستویی یاد نکنم که هر وقت برای اموری چون کمک‌رساندن به نیازمندان و غیره مشورت خواستم با وجود تمامی مشغله‌ها، بلافاصله پیگیر بود و نتیجه را خبر می داد. جدا از فعالیت‌های صنفی باید از آثار سینمایی فرشته طائرپور در مقام تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس یاد کرد. او پشتیبان و حامی جدی فیلم‌های کودک و نوجوان بود و نسل دهه 60 از فیلم‌هایی که او تهیه کرده خاطرات خوبی دارند. در روزهایی که حال سینما چندان خوش نیست جای خالی او که در کنار داود رشیدی و منوچهر شاهسواری فعال بود بیشتر حس می‌شود و البته جای بزرگانی چون عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز و... که می‌توانستند مدافع دیگران باشند. سخت است به جالی خالی کسی فکر کنی که پر از نشاط و سرزندگی بود و با آن همه مطالبه‌گری، در حرف‌هایش ناامیدی احساس نمی‌شد. اینکه برای گره‌گشایی مشکلات سینما و اهالی‌اش با همه سختی‌ها و موانع دست و پنجه نرم کنی ولی با رفتار و گفتار و حتی چهره‌ات امید را به دیگران منتقل کنی هنر بزرگی است و از هرکسی بر نمی‌آید. آخرین مطالبه فرشته طائرپور واکسیناسیون عمومی بود. ضمن مطالبه واکسیناسیون عمومی به‌طور خاص برای سینماگران هم پیگیر این مهم بود. او رفت و همچنان ما در حسرت همین ای‌کاش‌ هستیم که اگر واکسیناسیون جدیتر پیگیری می‌شد...