حامی و دلسوز اهالی هنر

پیروز ارجمند
آهنگساز
فرشته طائر پوررا از سالها قبل می شناسم از آن زمان که اولین تجربه ساخت  موسیقی فیلم را شروع کردم؛ فیلمی با نام
«پسر مریم» به نویسندگی و کارگردانی حمید جبلی وتهیه کنندگی خانم فرشته طائرپورکه محصول سال 1377 است و حدوداً 5 کار دیگر هم با خانم طائر پورهمکاری داشته‌ام...
بطور کلی هر گاه صحبت از یک شخصیت مؤثردرجامعه است اولین نکته‌ای که در ذهن ما نقش می بندد تصویری از چند کلمه است، تصاویری ازبعضی از آدمها که  نام و هنری از خود به یادگار گذاشتند و این نگاه برای خانم طائر‌پور صدق می کند و از دید من شخصیت او دارای چند وجه یا چند کلمه است که می‌توان از او تعریف کرد؛ جسوربودن، سرسخت بودن و مادر بودن. البته کلمه مادر به معنای دلسوز است و او دلسوز سینمای ایران بود و این عنوان برخاسته از تلاشش برای احقاق حقوق اهالی سینما بود. نکته دیگر حمایت بسیارخوب خانم طائر‌پور از جوان‌ها است. به یاد دارم زمانی که موسیقی فیلم «پسر مریم» را ساختم، فرشته طائرپور یکی از معدود تهیه کنندگانی بود که  برای من  به عنوان یک جوان تازه وارد به صنعت سینما ارزش قائل شد و تمام شرایطی که برای آهنگسازی یک اثرنیاز داشتم فراهم کرد و این دوستی ادامه پیدا کرد تا اینکه یک سفرچند ماه به اسپانیا داشتیم به همراه آقای رضا میرکریمی و درآنجا و در دانشگاه مادرید یک دوره ورک شاپ و اکران فیلم برگزار کردیم. جالب است بدانید درآن سفر به عنوان یک دوست یا همسفر با وجهه دیگری از اخلاق او آشنا شدم  و آن نگاه حمایتگرانه‌اش  بود آنقدر که  گاهی اوقات احساس می‌کردیم شاید اتفاقی برای سلامتی‌اش بیفتد اما خانم طائرپور در پاسخ به این نگرانی‌ها می‌گفت علی رغم همه سختی‌ها باید منتظر نتیجه کار بود اگر نتیجه آن امنیت صنف موسیقی و سینما و هنرمند باشد برای من کفایت می کند و این نگاه درس بزرگی برای همه ما بود و امروز ماحصل خوبی‌های او تربیت درست فرزندانش است.
نکته دیگر نگاه دلسوزانه این تهیه کننده به سینمای کودک بود آن هم در برهه‌ای از زمان که کمتر کسی از سینمای کودک حمایت می کرد اما او حامی ژانر سینمای کودک و نوجوان  بود و نقطه امید همه اهالی سینما. به عنوان مثال درهمین دوران کرونا اگر هنرمندان می خواستند کاری انجام بدهند با خانم طائرپور تماس می‌گرفتند و مشورت می‌گرفتند.
به یاددارم اولین دوره جشنواره سینما حقیقت بود که دوره نخست آن سال 78 در یزد برگزار شد. خانم طائر پوراین فیلم را در جشنواره شرکت داد و بسیار علاقمند بود تمام عوامل فیلم دیده شوند و من توانستم جایزه بهترین موسیقی فیلم‌های دینی بعد از انقلاب را  برای فیلم «پسر مریم » دریافت کنم که اولین جایزه من بود و البته که بخش عمده آن بخاطر حمایت خانم طائرپور و رسول ملاقلی پور بود و این دو بزرگوار از حامیان جوانان بودند.  آن هم باتوجه به جوی که در سینمای آن روزگار بود و اگر اهالی حرفه‌ای از جوانان حمایت می‌کردند مورد غضب بقیه اعضای صنف واقع می شدند اما ایشان همیشه از جوانان حمایت می‌کردند.