«عدالت» و «آگاهی» ؛ زندگینامه مولا
ابوالقاسم حسینجانی
دنیا، علی را تازه از دست نداده است.
دنیا از همان روزی یتیم شدکه -دانسته و ندانسته- دستان دادگرانه مولا را پس زد.
دنیا همان وقتی علی را از دست داد که از دستان صمیمیت او، دست کشید!
ترور«مولا» تازگی ندارد.
ترور او از همان جایی شروع شد که اردوگاه «سقیفه» آغازیدن گرفت...
توحید و خدااندیشی،شناسنامه مولاست؛
و عدالت و آگاهی، زندگینامهاش!...
دنیایی که از دست دلسوزیها و دادگریها خسته بشود، سرنوشت مقدرش، چیزی جز یتیمی و بی کسی و در به دری نمیتواند بود:
[فان فی العدل سعة؛
و من ضاق علیه العدل،فالجور علیه اضیق!]
نهجالبلاغه/خ ۱۵ -
توسعهای که در «عدالت» است در هیچ طرح و برنامه دیگری نیست.
شما که از دست دادگری به تنگ میآیید مطمئن باشید که در «تنگنای ظلم» به فلاکت و تیره روزی بیشتری دچار خواهید آمد!
و دنیا
عاطفه و آگاهی خویش را اگر از دست ننهاده بود
معنای دردها و دلشورههای دلسوزانه مولا را حتماً میفهمید!
او چیزی برای خویش نمیخواست.
در پیش چشم او زمامداری و حکومت این دنیای گذران، به بهای یک لنگه کفش مندرس نیز نمیرسید:
[قال ابن عباس: «دخلت علی امیرالمؤ منین بذی قار، و هو یخصف نعله.»
فقال لی: «ما قیمة هذه النعل؟»
فقلت: «لا قیمة لها!»
فقال علیه السلام: «والله لهی احب الی من امرتکم؛ الا ان اقیم حقا،او ادفع باطلا!»]- نهجالبلاغه/خ۳۳ -
ابن عباس میگوید: «درراه بصره، در محلی به نام «ذی قار»، به دیدار مولا رسیدم؛ و او داشت کفش خودش را میدوخت!
روی به من کرد و گفت: «این لنگه کفش، چقدر میارزد؟»
گفتم: «هیچ... اصلاً، ارزشی ندارد!»
گفت: «به خدا، همین لنگه کفش-برای من-از حکومت بر شما «محبوب»تر است؛مگر آن که بتوانم حقی را برپای دارم یا باطلی را از میان بردارم.»
اگر «دموکراسی» و «مردمداری» به معنای کنار آمدن با هر چیزی و هر کسی است- مولا -به هیچ روی- «دموکرات» و «مردمدار» نیست!
ریاست و حکومتی که «حقخواهی» و «باطل ستیزی» را به همراه نداشته باشد در نگاه نجیبانه و اصیل «علی» بی حیثیتتر از آن لنگه کفش کهنهایست؛ که روزی میتوانست وسیله خوبی برای راه سپردن آدمی باشد...
دنیا خیال میکرد، که باز هم «وقت» هست. اما انگار، کور خوانده بود!
ترور مولا، با تنها گذاشتن او شروع شد:
تنهایی مولا همان بود و یتیمی دنیا هم همان!
دنیا بدون مولا یتیم است...
اما راه هیچ گاه بنبست نیست:
آغوش عدالت و آگاهی و آزادسازی در تغییر و تحولخواهی جان و جهان،
باز هم «باز» است:
قلم تا نیمههای «راه» آمد/ علی گویان کنار «چاه» آمد
به قدر یک «دوبیتی» «آه» برداشت/ز شرح «ماجرا»، کوتاه آمد!...
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7892/29/610628/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































