در اهمیت تصاویر


بهاءالدین مرشدی
داستان‌نویس

​​​​​​​آن روز از مترو پیاده شدم و یک پدر و دختر را دیدم که از مترو پیاده شده بودند و پیش‌تر از من راه می‌رفتند. همان چند قدمی که با آنها طی کردم دختر به پدر می‌گفت: پدر من این روزها همه از مترو استفاده می‌کنند. خود قطارها اعلام می‌کنند و مشخص است حتی بی‌سوادها هم از مترو به تنهایی استفاده می‌کنند.
پدر و دختر در پیاده رو می‌رفتند و من از آنها عبور کردم و یک گوشه‌ای از خاطره‌ام جا ماندند که بالاخره سرنوشت متروسواری چه می‌شود؟ بعدتر بود که داشتم از در مترو بیرون می‌آمدم که همان پدر و دختر را دیدم که دارند پله‌های برقی را بالا می‌روند و دیدم که باز هم پدر به‌تنهایی مترو سوار نشده است. همین برایم یک سؤال بزرگ است که آیا بالاخره پدر از مترو به تنهایی استفاده می‌کند؟ برای منی که آدم‌هایی که از کنار دست‌شان عبور می‌کنم اهمیت دارند و حرف‌هایی که به هم می‌زنند برایم جالب است و حتی وقتی کلمه‌ای از حرف‌شان را می‌شنوم، توی خیابان همان‌وقت تکرار می‌‌کنم و جایی از ذهنم ضبط‌شان می‌کنم. یا اگر شما با من در خیابان همراه شوید حتماً به من می‌گویید می‌شود جلوی خودشان حرف‌شان را تکرار نکنید؟ و من بی‌توجه به اینکه آنها بشنوند یا نشنوند حرف‌شان را تکرار می‌کنم و بعد در ذهنم دنباله آن کلمه یا جمله را می‌گیرم که بالاخره این جمله به چه چیزی ربط دارد یا به چه اتفاقی می‌رسد؟
این اتفاق‌ها هستند که برایم اهمیت دارند. کلمات برآیند اتفاقات هستند. اتفاقی می‌افتد و برای ما که عاشق تعریف کردن هستیم به کلمه تبدیل می‌شود و ادا می‌شود. این اتفاق‌ها چه هستند؟ اتفاق‌هایی ساده یا پیچیده. مثلاً همین دیشب که داشتم خودم را به مترو می‌رساندم یک دختر با تلفنش داشت می‌گفت: «حالا اگه می‌خوای تو شامت رو بخور.» بعد فکر کردم واقعاً این حرف را از ته دل زده؟ من اگر این جمله را به یکی بگویم واقعاً دلم می‌خواهد او تنها شامش را بخورد یا دوست دارم من هم کنارش باشم و شام را با هم بخوریم؟ بعد دیدم از شام تنهایی خوردن بدم می‌آید. اما حتماً این حرف را به یکی خواهم زد وقتی فکر می‌کنم حتماً دیر به خانه یا قرار می‌رسم.یا همان وقت بود که یک پسر به یکی دیگر می‌گفت: «اصلاً این کارت درست نیست.» و بعد بود که فکر کردم کدام کار نادرست انجام داده است آن یکی و بعد عبور کردم و نفهمیدم چی به چیست. یا وقتی یکی را همین دیشب در راه مترو دیدم که یک‌جور خاصی راه می‌رفت. جور خاص یعنی عین اینهایی که می‌خواهند بی‌خیال باشند اما حس کردم این ادایی بیش‌ نیست. همان‌جا پشت سرش کمی مثل او راه رفتم تا ببینم بی‌خیال بودن چطوری است. اینها مرض‌هایی است که در روزمره با آنها روبه‌رو هستم و نمی‌توانم به آدم‌ها و رفتارهایشان توجه نکنم. آدمی موجودی پیچیده است. این پیچیدگی را چقدر می‌بینیم؟ چقدر به این پیچیدگی‌ها و اتفاقات روزمره توجه می‌کنیم و چقدر آن پدر و دختر در خاطرمان می‌مانند. یا اصلاً مگر چقدر این ذهن ما ظرفیت دارد که این تصاویر و حرف‌ها را در خودش ضبط کند؟ اصلاً از ظرفیت حافظه‌ خودم اطلاعی ندارم چون پر است از این حرف‌ها و تصاویر بی‌جا و به‌جا. اما همین‌قدر می‌دانم که آن پدر بالاخره تنهایی از مترو استفاده کرد چون همین دو سه روز پیش او را دیدم که از پله‌های مترو به تنهایی بالا می‌رفت.

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7993/16/624918/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها