وزیر نفت از برآورده شدن یکی از آرزوهای دیرینه کشور طی ماههای اخیر خبر داد
پالایش روزانه ۱۰۰ هزار بشکه نفت ایران در پالایشگاه فراسرزمینی الپالیتو
گروه اقتصادی/ نخستین پالایشگاه فراسرزمینی به نام «الپالیتو» با ظرفیت پالایش روزانه ۱۰۰ هزار بشکه نفت خام ایران در ونزوئلا کار خود را آغاز کرده است. این خبر را وزیر نفت در همایش «در مسیر تحول سوخترسانی، فناوری در خدمت تجربه» عنوان کرد که تأیید رسمی گزارش شهریور ماه روزنامه ایران با عنوان «ونزوئلا، نخستین میزبان پالایشگاهداری فراسرزمینی ایران» بود.
وزیر نفت میگوید: «این آرزوی دیرینه و ۴۳ سالهای بود که به همت همکاران من در شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی و پیگیری آقای سالاری، مدیرعامل این شرکت در بخش فراسرزمینی تحقق یافت، نقطه آغاز این اقدام در ونزوئلا بود و با برنامهریزیهای انجامشده در دیگر نقاط نیز ادامه خواهد یافت.» بر اساس گزارش وزارت نفت، جواد اوجی تصریح میکند: «الپالیتو، نخستین پالایشگاه فراسرزمینی ایران، ظرفیت پالایش روزانه ۱۰۰ هزار بشکه نفت خام میدانهای کشور را دارد.»
پالایشگاهداری فراسرزمینی به این معنی است که ایران بخشی از سهام پالایشگاههای کشورهای دیگر را در ازای پرداخت پول یا صدور خدمات فنی و مهندسی در اختیار میگیرد و به بازارهای فرآورده آن منطقه دست مییابد. این مسأله کمک میکند تا در شرایط تحریم نیز تولید و فروش نفت ایران تضمین شده باشد. با توجه به این مسأله، اوایل ماه مه سالجاری میلادی (اردیبهشت ماه)، قرارداد اولیه پالایشگاه دولتی ۱۴۰ هزار بشکهای «الپالیتو» در ایالت کارابوبو، با هدف تأمین تجهیزات پالایشگاهی و کمک به تعمیرات اساسی و تکمیل ظرفیت پالایشگاه امضا شد. پالایشگاه «الپالیتو» کوچکترین پالایشگاه نفتی در ونزوئلا است که با ۵۰ درصد ظرفیت خود کار میکرد و حالا بیش از 100 هزار بشکه نفت را پالایش میکند. در زمان عقد این قرارداد، رسانههای خارجی ارزش این قرارداد را ۱۱۰ میلیون یورو عنوان کرده بودند.
ایران پروژه 2 پالایشگاه فراسرزمینی دیگر را نیز در امریکای لاتین دنبال میکند که بر اساس گزارش رویترز، یکی از آنها پالایشگاه «پاراگوانا»، بزرگترین پالایشگاه نفتی ونزوئلا با ظرفیت ۹۵۵ هزار بشکه در روز است و دیگری، یک پالایشگاه ۱۰۰ هزار بشکهای به نام «بولیوار سوپریم سوئنو» در نیکاراگوئه است. در هفتههای اخیر، قرارداد دو پالایشگاه «بخارا» و «فرغانه» در ازبکستان نیز درست چند ساعت پس از عضویت رسمی ایران در سازمان همکاری شانگهای امضا شد که این دو پالایشگاه نیز بزودی به لیست پالایشگاههای فراسرزمینی کشور اضافه میشود. ششمین پالایشگاه، پالایشگاه الفروقلس سوریه است. مطالعات ساخت این پالایشگاه ۱۴۰ هزار بشکهای در سوریه پایان یافته است و پس از آماده شدن سایر شرایط، با سرمایهگذاری مشترک وارد مرحله جدید خواهد شد.
ایران در سالهای اخیر از این اقدام که بسیاری از تولیدکنندگان نفت خام جهان سالها آن را اجرایی کردهاند، غفلت کرده بود و حالا پس از سالها انتظار قرار است که اجرایی شود. با در نظر داشتن اینکه پالایشگاهداری فراسرزمینی مزایای متعددی برای کشور دارد؛ نخستین مزیت آن این است که کشور بدون سرمایهگذاری کلان برای ساخت پالایشگاهها از مزایای پرهیز از خامفروشی نفت بهرهمند میشود. همچنین همکاری در این زمینه به افزایش پیوند اقتصادی و امنیتی کشور میزبان و ایران منجر میشود و این موضوع از منظر استراتژیک نیز حائز اهمیت است. به طور کلی ایجاد پالایشگاه فراسرزمینی، افزایش تولید و فروش نفت با وجود تشدید تحریمها و صدور خدمات فنی و مهندسی را بهدنبال خواهد داشت و نشاندهنده فعال شدن دیپلماسی انرژی و پیچیدگیهای آن است.
وزیر نفت میگوید: «این آرزوی دیرینه و ۴۳ سالهای بود که به همت همکاران من در شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی و پیگیری آقای سالاری، مدیرعامل این شرکت در بخش فراسرزمینی تحقق یافت، نقطه آغاز این اقدام در ونزوئلا بود و با برنامهریزیهای انجامشده در دیگر نقاط نیز ادامه خواهد یافت.» بر اساس گزارش وزارت نفت، جواد اوجی تصریح میکند: «الپالیتو، نخستین پالایشگاه فراسرزمینی ایران، ظرفیت پالایش روزانه ۱۰۰ هزار بشکه نفت خام میدانهای کشور را دارد.»
پالایشگاهداری فراسرزمینی به این معنی است که ایران بخشی از سهام پالایشگاههای کشورهای دیگر را در ازای پرداخت پول یا صدور خدمات فنی و مهندسی در اختیار میگیرد و به بازارهای فرآورده آن منطقه دست مییابد. این مسأله کمک میکند تا در شرایط تحریم نیز تولید و فروش نفت ایران تضمین شده باشد. با توجه به این مسأله، اوایل ماه مه سالجاری میلادی (اردیبهشت ماه)، قرارداد اولیه پالایشگاه دولتی ۱۴۰ هزار بشکهای «الپالیتو» در ایالت کارابوبو، با هدف تأمین تجهیزات پالایشگاهی و کمک به تعمیرات اساسی و تکمیل ظرفیت پالایشگاه امضا شد. پالایشگاه «الپالیتو» کوچکترین پالایشگاه نفتی در ونزوئلا است که با ۵۰ درصد ظرفیت خود کار میکرد و حالا بیش از 100 هزار بشکه نفت را پالایش میکند. در زمان عقد این قرارداد، رسانههای خارجی ارزش این قرارداد را ۱۱۰ میلیون یورو عنوان کرده بودند.
ایران پروژه 2 پالایشگاه فراسرزمینی دیگر را نیز در امریکای لاتین دنبال میکند که بر اساس گزارش رویترز، یکی از آنها پالایشگاه «پاراگوانا»، بزرگترین پالایشگاه نفتی ونزوئلا با ظرفیت ۹۵۵ هزار بشکه در روز است و دیگری، یک پالایشگاه ۱۰۰ هزار بشکهای به نام «بولیوار سوپریم سوئنو» در نیکاراگوئه است. در هفتههای اخیر، قرارداد دو پالایشگاه «بخارا» و «فرغانه» در ازبکستان نیز درست چند ساعت پس از عضویت رسمی ایران در سازمان همکاری شانگهای امضا شد که این دو پالایشگاه نیز بزودی به لیست پالایشگاههای فراسرزمینی کشور اضافه میشود. ششمین پالایشگاه، پالایشگاه الفروقلس سوریه است. مطالعات ساخت این پالایشگاه ۱۴۰ هزار بشکهای در سوریه پایان یافته است و پس از آماده شدن سایر شرایط، با سرمایهگذاری مشترک وارد مرحله جدید خواهد شد.
ایران در سالهای اخیر از این اقدام که بسیاری از تولیدکنندگان نفت خام جهان سالها آن را اجرایی کردهاند، غفلت کرده بود و حالا پس از سالها انتظار قرار است که اجرایی شود. با در نظر داشتن اینکه پالایشگاهداری فراسرزمینی مزایای متعددی برای کشور دارد؛ نخستین مزیت آن این است که کشور بدون سرمایهگذاری کلان برای ساخت پالایشگاهها از مزایای پرهیز از خامفروشی نفت بهرهمند میشود. همچنین همکاری در این زمینه به افزایش پیوند اقتصادی و امنیتی کشور میزبان و ایران منجر میشود و این موضوع از منظر استراتژیک نیز حائز اهمیت است. به طور کلی ایجاد پالایشگاه فراسرزمینی، افزایش تولید و فروش نفت با وجود تشدید تحریمها و صدور خدمات فنی و مهندسی را بهدنبال خواهد داشت و نشاندهنده فعال شدن دیپلماسی انرژی و پیچیدگیهای آن است.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8029/14/630014/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























