کهکشان راه شیری دوم


اتابک نادری
بازیگر و کارگردان تئاتر

​​​​​​​ما یک شبه صاحب تئاتر نشده‌ و سال‌ها برای آن زحمت کشیده‌ایم. طبیعی است که امروز و بعد از‌ گذار از دوران‌ پر بحران بیماری و... مدتی طول بکشد که مردم‌ مجدد اعتماد کنند و به سالن‌های تئاتر بیایند، البته خدا را شکر که این اتفاق در مسیر درستی در حال رخ دادن است اما کافی و ایده‌آل نیست. جامعه همچنان نیاز دارد تا فرصتی داشته باشد تا از لحاظ روحی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی به شرایط ثابتی برسد اما اتفاقی که در این راه باید بیفتد این است که ما به یک مسیر ارگانیسمی می‌رسیم؛ چیزی که قبل از این نداشته‌ایم، یعنی سازمانی نهادینه می‌شود که بتوان در آن تئاتر و بازیگر تئاتر را تعریف کرد. مثلاً تئاتر‌های حرفه‌ای در اروپا، فرضاً آلمان، می‌گویند ما سه تماشاخانه داریم که هر کدام کنسرواتوارهای خود را دارند و افراد در آن استخدام شدند و اگر‌ دولت بگوید هنرمند تئاتر، این افراد خودشان را معرفی کرده و ‌مدارک‌شان را ارائه می‌دهند. آنها هنرمندانی هستند که در طول سال با این تئاتر کار می‌کنند، بیمه و مالیات‌شان را پرداخت می‌کنند و بیمه هم آنها را حمایت می‌کند. نمی‌گویم در ایران این سازمان‌بندی و تعریف دقیق هنرمند را نداریم اما به‌نظرم ناقص است. می‌گویم باید برای افراد هنرمند دیگر هم سازمان داشته باشیم. مثلاً افرادی که در حوزه‌ هنرهای نمایشی مثل شعبده بازی کار می‌کنند کجای این دایره هستند؟ باید سازمانی تشکیل شود که اینها را نیز دربر بگیرد. حالا که شرایط تقریباً عادی شده است و داریم به روال قبل برمی‌گردیم باید ببینیم تئاتر در چه جایگاهی قرار می‌گیرد؟ خصوصی، دولتی و... مثلاً وقتی سال ۸۵ در تئاتر «سنگلج» گفتم می‌توانید جایگاه خود را تعیین کنید و متصدی گیشه من جایگاه دلخواه را به مردم می‌داد، برای همه عجیب بود و حالا می‌بینیم که به‌صورت آنلاین ردیف و صندلی را حتی با گوشی خود می‌توان انتخاب کرد. به هرحال فکر می‌کنم در کنار اجراهای زنده می‌توانستیم فروش آنلاین هم داشته باشیم و اتفاقاً درآمدمان را افزایش دهیم. یک نهادی باید تئاتر را مدیریت کند چون پول به مقدار کافی در همه نهاد‌ها وجود دارد‌‌. به‌گمان من حالا راه شیری دومی در پیش خواهیم داشت و تئاتر با زبان جدیدی را تجربه می‌کنیم. خود من به ساخت آثاری مرتبط با این دوره‌ای که کمابیش پشت‌سر گذاشتیم فکر نکرده‌ام اما باید ایده خوبی باشد برای دوستان تئاتر که سناریوهای جالب و خوبی از این موضوع در بیاورند. ۸ سال جنگ داشتیم و ۴۰ سال حرف برای گفتن. ۴۰ سال از جنگ، داستان‌ها، فیلم‌ها، کتاب‌ها و تئاتر‌های زیادی داشته‌ایم. زمان حال را دریابید، مرگ نزدیک و در چند قدمی ماست و فکر می‌کنم حالا ما تبدیل به آدم‌های دیگری شده‌ایم و چه بسا همین حالا هم عوض شده‌ایم. بغض ما، افسردگی و حالات روحی به سختی از ما جدا می‌شوند و این طبیعی‌ است. این مدت فرصت ابراز همدردی نداشته‌ایم، تخلیه روحی نشده‌ایم، سوگواری نکرده‌ایم، سر روی شانه‌های هم نگذاشته‌ایم. کاش بیشتر همدیگر را دوست داشته و آگاه باشیم که زندگی می‌تواند چقدر زودگذر و غم‌انگیز باشد. به قول پدرم وقتی چیزی را از دست می‌دهی می‌فهمی چه چیزهایی داشته‌ای و قدرشان را ندانسته‌ای. هرچقدر هم که حافظه تاریخی ما کوتاه باشد ولی حدود چند سالی طول می‌کشد تا زخم‌های روحی و روانی ما ترمیم شود و هنر یکی از مهم‌ترین راه‌های  این تخلیه و این تسکین است. همیشه همین‌طور بوده و هیچ ‌هنری، از تئاتر و سینما بگیریم تا موسیقی و... چنین جایگاهی نداشته و ندارد و فقط هنر است که می‌تواند چنین نقشی ایفا کند.

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8029/24/630036/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها