فارن افرز (امریکا)
در سال 2001 در آغاز جنگ علیه تروریسم، جورج بوش تأکید کرد این جنگ جنگی طولانی است. از آن زمان یعنی در دو دهه اخیر جنگ با تروریسم محور اصلی سیاست امریکا بوده است اما در این راه مردم امریکا متحمل هزینه‌های بسیار شدند. اما اکنون سؤال این است، آیا همه اینها ارزشش را داشت؟ آیا امریکا جنگ علیه تروریسم را برد؟

لوموند دیپلماتیک (فرانسه)
تمرکز غرب بر تروریسم مانع درک درست آن از تفکرات رادیکالی شده است. چنین استدلالی باعث شده سیاستمداران غربی، هر گونه اشاره به قوانین شرعی را تروریسم و پیش زمینه حملات جهانی تلقی کنند و نزدیکی ظاهری گروه‌های افراطی با اسلام را تنها معیار نگاه خود به اسلام قرار دهند. در حالی که باید بین اسلام و تفکرات رادیکالی تمایز قائل شد.

اشپیگل (آلمان)
اولاف شولتز که در انتخابات اخیر آلمان توانست حزب خود را تبدیل به حزب پیشتاز انتخابات کند و اکنون وارد مذاکرات برای تشکیل ائتلاف شده است، در تشریح برنامه‌های خود برای تشکیل دولت آتی آلمان مدعی شده است، مردم آلمان خواهان ایجاد تغییر هستند و او بر آن است این تغییر را ایجاد کرده و مانع تجزیه جامعه آلمان شود و بر جهان تأثیر گذارد.

زهره صفاری/ حضور 63.5 درصد واجدان شرایط رأی دادن در نخستین انتخابات مجلس شورای قطر، 30 کرسی این پارلمان را بار دیگر در اختیار مردان قرار داد و 26 نامزد زن با وجود رقابت نزدیک از رقبایشان شکست خوردند.
به گزارش «دوحه نیوز»، صاحبان 30 کرسی از 45 جایگاه مجلس شورای قطر در حالی مشخص شده‌اند که تکلیف 15 نماینده باقیمانده را «شیخ تمیم بن حمد آل ثانی» امیر قطر مشخص خواهد کرد. فرصتی که گرچه ضرب‌الاجلی برای تعیین تکلیف آن مشخص نیست اما زنان امیدوارند بتوانند در آن جایی پیدا کنند.
اما نخستین انتخابات قانونی قطر برای تعیین دو سوم اعضای مجلس شورای این کشور در حالی برگزار شد که تنها 10 درصد از جمعیت 2.6 میلیون نفری قطر که عمدتاً کارگران خارجی هستند، طبق قوانین این کشور واجد شرایط حضور در رأی‌گیری بودند و چندین قبیله نیز به همین دلیل از مشارکت در انتخابات منع شده بودند موضوعی که به نوشته رویترز همزمان با این انتخابات اعتراضات داخلی را نیز رقم زد.
براساس اعلام وزارت کشور قطر در مجموع 284 نفر در این انتخابات کاندیدا شده بودند که با تأیید صلاحیت 101 نفر از جمله 26 زن انتخابات از اوایل صبح شنبه تا عصر ادامه یافت و 63.5 درصد از 333 هزار قطری واجد شرایط که از سال 1930 شهروند این کشور بودند پای صندوق‌ها رفتند. برخی کارشناسان معتقدند برگزاری این انتخابات که به نوشته «یورونیوز» در همه‌پرسی سال 2003 به تصویب رسیده بود، در آستانه برگزاری جام جهانی فوتبال و همزمان با افزایش انتقادات به شرایط نابسامان کارگران خارجی شاغل در پروژه‌های ساخت ورزشگاه‌ها، با هدف کسب مشروعیت بین‌المللی حکومت قطر انجام شده است چرا که مطابق قانون اساسی این کشور، نمایندگان منتخب اختیارات محدودی در حوزه سیاست‌های عمومی دولت از جمله بودجه خواهند داشت و مجوزی برای مداخله در سیاست‌های دفاعی، امنیتی، اقتصادی و سرمایه‌گذاری نخواهند داشت. شاید به همین دلیل نیز معاون نخست‌وزیر و وزیر خارجه قطر ماه گذشته تأکید کردند که نباید از مجلس شورا در سال نخست، انتظار نقش‌آفرینی به عنوان یک پارلمان را داشت.
در عین حال دکتر «هند المفتاح»، یکی از زنان منتخب امیر قطر برای مجلس شورای سابق در گفت و گو با «دوحه نیوز» تنها هدف برگزاری این انتخابات را اعلام دموکراسی قطر نمی‌داند: «پیام این انتخابات بیش از اثبات دموکراسی قطر، تقویت پلورالیزم فعال و مشارکت ملی است. در طول 60 سال گذشته چندین کشور عرب حوزه خلیج فارس مانند کویت، بحرین، امارات و عمان انتخابات پارلمانی را برگزار کرده‌اند اما میزان مشارکت مردم در این انتخابات‌ها است که قدرت و نفوذ سیستم حکومتی را ثابت می‌کند. قطر نیازی به الگوبرداری از اصول دموکراسی غربی ندارد چرا که دوحه در هر برهه‌ای مسیر خودش را می‌رود و برای دستیابی به اهدافش راهکارها و الگوهای منحصر به خود را پیش می‌گیرد.»
 استقبال زنان و نگاه سنتی مردان
گرچه در فهرست نامزدهای مجلس شورای قطر نام 26 زن خودنمایی می‌کرد و در عین حال زنان بسیاری نیز برخلاف گذشته و سنت کشورهای عربی، مجوز مشارکت در انتخابات را داشتند اما فارغ از نتیجه پایانی، صفوف جداگانه زنان و مردان اثباتی بر باقی ماندن برخی نگرش‌های سنتی عرب در قطر رو به پیشرفت بود. به گزارش رویترز با این حال زنان قطری از این تغییر خرسندند و شکست در انتخابات آنها را ناامید نکرده است. به گزارش سایت «سوییس اینفو»، «آیشا همام الجاسم» 59 ساله از حامیان حقوق زنان در قطر معتقد است: «در قطری که دیدگاه‌های مردسالارانه حکمفرما است ما برای شنیده شدن صدایمان در آینده نیز به زنان قدرتمند رأی می‌دهیم. این نخستین فرصت مشارکت زنان در سیاست بود و نخستین تقابل زنان با مردانی بود که هنوز معتقدند نباید زنان فعالیت سیاسی داشته باشند.»
در این میان برخی نامزدهای مرد انتخابات نیز برای جلب آرای بیشتر از شعارهای حمایت از زنان بهره بردند اما در نهایت دیدگاه سنتی خود که همان برتری مردان به زنان را نتوانستند پنهان کنند. «شعبان الجسیم» 65 ساله یکی از این نامزدهای این انتخابات گفت: «اینکه زنان در این میدان هستند، رأی می‌دهند و پیامشان را به گوش همه می‌رسانند، بسیار خوب است اما در عین حال همچنان مهمترین وظیفه‌شان، مراقبت از فرزندان و خانواده است و نباید آن را
فراموش کنند.»

گروه جهان/ ده‌ها هزار معترض برزیلی با برپایی تظاهرات در خیابان‌های شهرهای بزرگ این کشور، خواهان استیضاح ژائر بولسونارو، رئیس جمهوری برزیل شدند. این در حالی است که جدیدترین نظرسنجی‌ها حاکی از کاهش شدید محبوبیت وی دارد.
به گزارش سایت روزنامه «گاردین»، اعتراض‌ها علیه بولسونارو در حالی افزایش یافته است که شیوع کرونا در برزیل تاکنون موجب مرگ بیش از 600 هزار شهروند این کشور شده است. این آمار که همچنان نیز روند تصاعدی را طی می‌کند، ناشی از سیاست‌های بولسونارو در قبال این پاندمی است. او طی نزدیک به دو سال گذشته همواره کرونا را انکار کرده و مدعی است این بیماری تنها یک بیماری مشابه آنفلوانزا است. اما نادیده گرفتن این بیماری نه تنها موجب مرگ هزاران نفر در این کشور شده که ضربه‌های سهمگینی نیز بر پیکر اقتصاد آن وارد کرده است.
تاکنون بیش از 100 درخواست برای استیضاح بولسونارو به پارلمان برزیل تحویل داده شده است اما رئیس پارلمان برزیل از به جریان انداختن آنها خودداری کرده است. تلاش‌های دادگاه عالی این کشور برای تحقیقات در مورد تخلفات رئیس جمهوری نیز هنوز به نتیجه‌ای نرسیده است. علت اصلی به نتیجه نرسیدن این اعتراض‌ها نیز مشخص است. رئیس جمهوری برزیل از حمایت 20 درصد از مردم جامعه خود برخوردار است. 20 درصدی که اتفاقاً از کسانی هستند که نبض اقتصاد برزیل در دست آنها است. از همین رو و با توجه به قدرت و نفوذ قشری که از بولسونارو حمایت می‌کنند، بعید به نظر می‌رسد که فریادهای مردم برای استیضاح او به سرانجامی برسد.
اما مخالفان می‌گویند حاضر نیستند امید خود را از دست بدهند زیرا معتقدند در انتخابات آتی قدرت رأی آنان بیشتر از قدرت حامیان بولسونارو خواهد بود.

فاروق الشرع / وزیر خارجه سابق سوریه
مترجم: حسین جابری انصاری

همراهی پاشا با دیگران
به پاشا گفتم لبنانی‌ها و فلسطینی‌ها موافقت کرده اند و تنها شما مانده‌اید. پاشا پاسخ داد: تردید دارم فلسطینی‌ها با آن موافق باشند، چون می‌دانم که یاسر عرفات از تونس هیأت فلسطینی را راهبری می‌کند. موافقت و تأیید ایده‌ام را از سوی نبیل شعث، غسان الخطیب، فیصل الحسینی، حنان عشراوی، حیدر عبدالشافی، گفتم. پاسخ داد: نظر نهایی با آنها نیست. پرسیدم وقتی خود آنها موافقند، شما چه می‌گویید؟ سرانجام گفت مخالفتی ندارد. با این جمله موافقت همه هیأت‌های عربی را به دست آورده بودم.
از سوئیت «پاشا» با بیکر تماس گرفتم و تصمیم جمعی‌مان را به او گفتم که مایلیم مکان برگزاری نشست هیأت‌های عربی با اسرائیلی‌ها در یک جا باشد.
بیکر که در اثر دیدارهایم با او در سفرهای چندباره‌اش به دمشق نوعی دوستی شخصی میان ما ایجاد شده بود، پاسخ داد: چنین چیزی شدنی نیست. گفتم: کردیم و شد. پرسید: اردنی‌ها هم موافقت کردند؟ گفتم از سوئیت آنها با شما سخن می‌گویم. پاسخ داد فکر نمی‌کنم آنها موافق باشند. شما در موضوع حساسی ورود کرده‌اید و ورودتان غافلگیر کننده و در باور نمی‌گنجید. پرسیدم با اصل موضوع موافق است یا نه. گفت: طرف‌های دیگر عربی یعنی اردنی‌ها و فلسطینی‌ها موافق نیستند. گفتم از عبدالسلام المجالی می‌خواهم موافقت خود را به شما اعلام کند. در همین لحظه دکتر حنان عشراوی وارد شد.
 به او گفتم بیکر پشت خط است، بیایید و درباره توافقی که کردیم با او سخن بگویید. تنها سخنان دکتر حنان عشراوی را می‌شنیدم که با تندی و نامیدن بیکر با نام نخست او یعنی جیم می‌گفت: بله، توافق کردیم که با همدیگر هماهنگ باشیم. سپس گفت: در نهایت قرار است صلح فراگیر باشد. از چه کسی موافقت بگیریم؟ ما موافقت کردیم و در این تصمیم جدی هستیم. رنگ چهره عشراوی به یک باره تغییر کرد، چون بیکر تماس را قطع کرده بود.
عشراوی را آرام و احساس کردم معرکه‌ای دراز در پیش داریم. دکتر عشراوی نجوا بلند کرد که ببین چطور تماس را قطع کرد. با عشراوی به سالنی برگشتیم که «پاشا» نشسته بود و غرق در سکوت شدیم.
بیکر حدود دو دقیقه بعد با سوئیت اردن تماس گرفت و خواست با من صحبت کند. گفت: چرا مرا در این شرایط سخت قرار می‌دهی؟ چرا نگفتی که حنان با من صحبت می‌کند. گفتم فکر نمی‌کردم از او ناراحت می‌شوی.
پرسیدم: وزیر خارجه ایالات متحده نمی‌تواند شامیر را قانع کند؟ پاسخ داد: شامیر به اسرائیل بازگشته است، مشکل اینجا است که نمی‌توانم وجود مکان مناسبی را که برای همه هیأت‌ها جا داشته باشد تضمین کنم. گفتم گمان نمی‌کنم وزیر خارجه ایالات متحده همه تلاش‌های توان فرسای خود را قربانی یک کنفرانس شکست خورده کند. سخن میان ما به درازا کشید و در پایان به او گفتم اگر این پیشنهاد انجام نشود، هیأت سوریه از کنفرانس خواهد رفت.
گفت: ایالات متحده را تهدید می‌کنی؟ تلاش‌های حکومت امریکا را تهدید به شکست می‌کنی؟ گفتم: یک نفر در جهان باور می‌کند که سوریه ایالات متحده را تهدید می‌کند؟ گفت: بله، رفتن شما تهدیدی برای کوشش‌های ما است. گفتم: پس برای حل موضوع تلاش کنیم. اگر من توانستم مکان مناسب و یگانه‌ای برای نشست هیأت‌ها تأمین کنم، موافقت خواهی کرد؟