پیامبر اکرم (ص):
 بهترین یاران کسی است که ناسازگاری‌اش اندک باشد و سازگاری‌اش بسیار.

تنبیه الخواطر، ج 2، ص 123

محمدرضا هراتی :افراد نابینا و کم‌بینا همانند سایر اقشار جامعه، بخشی از مخاطبان کتابخانه‌های عمومی هستند. در حال حاضر، بخش خدمات نابینایان در بیش از ۶۰ کتابخانه عمومی ایجاد شده و تمامی این افراد می‌توانند از خدمات ویژه کتابخانه‌های عمومی مانند امانت کتاب‌ها و نشریات بریل، کتاب‌های گویا، اطلاع‌یابی از درگاه‌های مجازی، دوره‌های آموزشی و نشست‌ها، جلسات علمی و نیز فعالیت‌های فرهنگی استفاده کنند. از آنجایی که تأمین کتاب‌ها و منابع اطلاعاتی ویژه گروه‌های خاص همواره از اولویت‌های نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور بوده، در راستای توسعه خدمات کتابخانه‌ای نابینایان بویژه برای اعضای کودک و نوجوان، مجموعه‌ای از اقلام آموزشی، کمک آموزشی و سرگرمی متناسب با نیازها تهیه و در اختیار کتابخانه‌های عمومی که دارای بخش نابینایان هستند، قرار گرفته است. با بررسی‌های انجام شده و تعامل با شرکت‌های تولیدکننده، اقلام مورد نیاز انتخاب شده و بخشی از آنها خریداری شده که در روزهای آتی در اختیار کتابخانه‌های عمومی قرار خواهد گرفت.

بخشی از گفته‌های معاون توسعه کتابخانه‌ها و ترویج کتابخوانی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور در مهر

یاد روز
دوشنبه 25 مهرماه سالروز تولد محمدرضا درویشی است. محمدرضا درویشی در ۲۵ مهر ۱۳۳۴ خورشیدی در خانواده‌ای که اهل موسیقی نبود، به دنیا آمد و پرورش یافت. محمدرضا درویشی یک موسیقیدان تمام‌عیار و پژوهشگر این حوزه محسوب می‌شود است که نه‌تنها در نواختن چندین ساز مانند ویولن، پیانو، ترومپت، ساکسیفون و... تبحر دارد بلکه ده‌ها سال از عمر خود را در راه تحقیق و پژوهش در حوزه موسیقی مقامی نواحی ایران سپری کرد.
اتفاق روز
سالن نمایش تازه تأسیس سازمان سینمایی سوره طی مراسمی با حضور خانواده زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور و برخی سینماگران با پاسداشت این هنرمند فقید، به نام وی نامگذاری شد و در این مراسم منوچهر محمدی و سیدضیا هاشمی خاطراتی از سازنده «سفر به چزابه» تعریف کردند. سیدضیا هاشمی، تهیه‌کننده سینما با نقل خاطره‌ای از او گفت: «من، بهروز افخمی و رسول ملاقلی‌پور خاطرات زیاد و عجیبی با یکدیگر داریم. یک خاطره‌ای که از ایشان به یاد دارم این است که آن زمان یک سریال از شبکه یک تلویزیون پخش می‌شد که مهدی هاشمی در آن بازی می‌کرد. رسول ملاقلی‌پور که با آن مخالف بود، پس از تماشای سریال با مدیر وقت شبکه یک تماس گرفت و گفت از دفتر آیت‌الله گیلانی تماس می‌گیرد و با ایشان به گونه‌ای صحبت کرد که سریال را تعطیل کند. به یاد دارم در پایان مکالمه‌شان گفت من اگر شما را ببینم با آرپی‌جی می‌زنم توی مخ‌تون! ما از این دست خاطرات زیاد داریم و ایشان به گونه‌ای دلنشین خاطرات را تعریف می‌کرد که همه مجاب و همراه می‌شدند.»
بازی روز
بازی «نجات پهلوان طاهر» در سبک تفننی منتشر شد. بازی «نجات پهلوان طاهر»، بازی جدید گلیم‌گیمز در سبک تفننی است؛ این بازی شبیه به بازی‌های قبلی گلیم‌گیمز بوده اما با داستانی متفاوت گیمر در این بازی در نقش غلام باید مغازه پروتئینی پدر را اداره کند و در این بین به پروژه عجیب پدربزرگ هم کمک خواهد کرد. طبق گزارش مهر، درخصوص نقاط قوت بازی می‌توان به گیم‌پلی، دیالوگ‌ها، قابلیت سفر به گذشته، طراحی محیط و در زمینه نقاط ضعف بازی می‌توان به قیمت بالای اجناس، قابلیت‌های کم و مشکلات جزئی اشاره کرد.
یک عکس یک خاطره
جعفر طهماسبی از رزمندگان لشکر ۱۰ سیدالشهدا(ع) در توضیح تصویری از دوران هشت سال دفاع مقدس روایت می‌کند: «در شب ولادت پیامبر(ص) و امام صادق علیهم السلام فرصتی شد تا اکثر نیروهای تخریب در حسینیه الوارثین جمع شوند. جشن با شکوهی به پا شد. آنجا هم بگو مگو بود که بچه‌ها حین سرود خوندن کف بزنند یا نزنند. من که در این برنامه می‌خواندم اصراری بر کف زدن نداشتم و شهید زینال حسینی هم که فرمانده ما بود اعتراضی به کف زدن بچه‌ها نداشت.
در حین سرود خواندن، بعضی‌ها دو انگشتی کف می‌زدند و زیر چشمی به هم نگاه می‌کردند تا اینکه محمد مرادی جلسه را دست گرفت. ابتدا یک آه کشید تا همه توجه‌ها را به خودش جلب کند و بعد دست‌هایش را بالا آورد و شروع کرد به کف زدن و یک عده هم همراهی کردند و جلسه را از دست ما گرفت. آن شب بچه‌ها خیلی شادی کردند.» ایسنا با نقل این خاطره نوشته است محمد مرادی در ۱۹ دی‌ماه سال ۱۳۶۵ و در عملیات «کربلای ۵» به‌عنوان تخریبچی در گردان امام سجاد(ع) مأمور شد و در نبرد نزدیک با دشمن بعثی در داخل «۵ ضلعی» به شهادت رسید.
چهره روز
نوید محمدزاده بازیگر سینما و تئاتر خبر دستگیری خود را تکذیب کرد. آن طور که ایرنا گزارش داده، در روزهای آغازین هفته برخی منابع خبری، از دستگیری نوید محمدزاده به نقل از خواهر وی خبر داده بودند اما این بازیگر با رد این خبر، هرگونه دستگیری خود را تکذیب کرد. محمدزاده در حال حاضر در حال بازی در سریال آکتور به کارگردانی نیما جاویدی برای پخش از شبکه نمایش خانگی است. این سریال که یک سریال اجتماعی در قالب زندگینامه است، به‌زودی در نوبت پخش قرار خواهد گرفت.

محمدعلی ساربان، هنرمند پیشکسوت تئاتر با اشاره به سکته سه سال پیش خود، تأکید کرد بازگشت قدرت تکلم خود را مدیون تمرین‌های تئاتری است. این بازیگر درباره بیماری خود که او را خانه‌نشین کرده به ایران تئاتر گفته است: «سه سال پیش وقتی از صحنه فیلمبرداری برمی‌گشتم، دچار سکته شدم و دست‌ها، پاها و قدرت تکلمم از کار افتادند. حدود ۶ ماه استراحت مطلق داشتم و سپس با کمک فیزیوتراپی و لطف پروردگار، دوباره قدرت راه رفتن و حس در دستانم برگشت». ساربان، بهبودی خود را مدیون آموزش‌هایی می‌داند که در عرصه تئاتر دیده بود و ادامه می‌دهد: «تکلم و صحبت کردن من به کمک تمرین‌های فن بیان در بازیگری برگشت و این را مدیون تئاتر و سال‌هایی که روی صحنه یا در کلاس درس بودم، هستم. فکرش را هم نمی‌کردم که این تمرین‌های بازیگری دوباره به من کمک و قوت صحبت کردن بدهد.»

رضا آشفته
منتقد تئاتر

​​​​​​​بازیگر در تئاتر و همچنین در دیگر هنرهای نمایشی مانند سینما، سریال تلویزیونی و خانگی و حتی در نمایش رادیویی و انیمیشن یک رکن پایه‌ای به شمار می‌آید. حتی اغراق نیست که بگوییم گاهی در برخی از همین آثار نمایشی، بازیگران در حکم رکن اصلی اجرا هستند. فارغ از موارد یاد شده، در پرفورمنس‌های امروزی نیز بازیگران همچنان از چنین جایگاهی برخوردارند.
بنابراین اگر بازیگران می‌توانند در هر اثر نمایشی و بویژه اجرای تئاتر مؤثر باشند، بهتر است که از آغاز تمرین‌ها و بنابر قابلیت‌های فیزیکی و روانی نقش انتخاب شوند که در این بین توانمندی بازیگر در ارائه نقش نیز بسیار مهم است و باید یکی از مبناهای انتخاب باشد. اگر این نکته مهم رعایت شود در بیشتر مواقع نمایش با توشه و توان بالایی به روی صحنه خواهد آمد، هر چند نباید فراموش کرد که گزینش اشتباه نیز با بروز ضعف‌های عمده باعث سرنگونی نمایش می‌شود.
با این تعابیر چگونگی انتخاب و حضور بازیگران در کارهای نمایشی اهمیت بسزایی دارد، آنچنان که هیچ‌کس نمی‌تواند این مهم را کتمان  یا انکار کند. تئاتر ارکانی دارد و یک رکن بزرگ‌اش همان نکته‌ای است که اشاره شد. بازیگران بنابر توانایی‌ها و برآیند آفرینش‌گری خود می‌توانند در بسامان شدن یک اثر نمایشی حضور پررنگی داشته باشند، بویژه تئاتر که حضور آنی و زنده و چشم در چشم آن در صحنه، نمایانگر این توشه و توان خلاق خواهد بود. بر این اساس، بازیگر تئاتر باید برخوردار از بدن منعطف، صدا و بیان گرم و گیرا، حس و حالت متنوع، احساسات برانگیخته و هوشیاری ذهنی و هوشمندی روانی باشد. بنابراین تلاش برای فراهم ساختن امکانات ذاتی و اکتسابی مذکور است که بر این حضور خلاقه‌تر می‌افزاید و هر چه امتیازهای عنوان شده کمرنگ‌تر باشد، ارائه بازی و نتیجه نهایی کار هم بی‌ثمرتر خواهد بود.
از همین‌رو میزان و نوع موفقیت در عالم بازیگری، مابین استعداد و پرورش در نوسان است. شکوفایی بازیگران نیز مرهون رعایت اما و اگرهایی است که به بخشی از آنها اشاره شد و البته نوع مواجهه کارگردان در هدایت بازیگران و بهره‌مندی از توان متن نمایشی نیز برای چنین پیکاری، بر دامنه میزان اثرگذاری مذکور خواهد افزود.
 اگر بازیگران در موقعیت‌هایی چند لایه حضور داشته باشند، بر اعتبار کار خود خواهند افزود و بالعکس با حضور در لحظات و موقعیت‌های سطحی و تک ساحتی و در صورت بهره‌مندی از کمترین ابزار، نمی‌توانند دلالتی بر یک حضور مؤثرتر داشته باشند؛ چنانکه بازی در نمایشی قوی همچون هملت، برای آنان حضوری مقتدرتر از ایفای نقش بر اساس یک متن درجه چندم و ناشناخته را به‌دنبال خواهد داشت. از سویی همراهی با یک کارگردان خلاق و نامدار نیز بر این ارزش افزوده و اعتبار حضورش را افزایش می‌دهد. اما در نهایت وجود مستقل بازیگران با همان عوامل و عناصر وجودی و اکتسابی است که دلالت آشکار بر وقوع یک شرایط بهتر خواهد داشت.
در واقع هر چه در گروه‌های نمایشی، بازیگران در اولویت اصلی قرار گرفته باشند و در این راستا تلاش و تمرین هم به خرج بدهند، آن‌وقت است که به مرور شاهد شکل‌گیری و تداوم فعالیت گروه‌هایی نام آورتر نیز خواهیم شد، همچنین با از هم پاشیدن همین گروه‌ها است که در ارتباط با بازیگران دیگر از آن شکوه و آفرینش‌گری خبری نخواهد بود. اهمیت دادن به بازیگر، دلیلی برای جدی گرفته شدن تئاتر است و برخورداری از این امتیاز نشانه اثربخشی به خلق بهتر در طول یک نمایش است.

حمید ناصری‌مقدم
فیلمساز

​​​​​​​پیکسار، انیمیشن «آپ» یا «بالا» را  سال 2009 ساخت. یک فیلم جاده‌ای که موضوعات مختلفی  در خود دارد اما مهم‌تر برای من تقابل دو شخصیت کارلِ 78 ساله و راسلِ هشت ساله‌ چشم‌ بادامی‌ است. کارل پیرمردی که همسرش را از دست داده، تنهاست و موظف شده  خانه‌اش را تخلیه کند و به خانه سالمندان برود. او حالا قصد سفر کرده به مکانی ناشناخته به نام آبشار بهشت. راسل هم که برای به دست آوردن آخرین مدال پیشاهنگی خود باید به یک شخص مسن کمک کند سراغ کارل می‌آید. کارل مخالفت می‌کند اما سمج بودن راسل و چند اتفاق دیگر، آن دو را با هم همسفر می‌کند؛ سوار بر خانه کارل با نیروی محرکه‌ بادکنک‌هایی که سال‌ها همراه کارل بوده‌اند. تضاد آنها در ظاهر و در خصوصیات اخلاقی کاملاً محسوس است. کارل غرغرو، اخمو و بدخلق که در طراحی شخصیتش از فرم مربع استفاده شده و راسل خوش‌خلق و فعال و پرانرژی که قالب دایره‌شکل، شخصیت لطیف‌اش را بخوبی نمایش می‌دهد. راسل، ناخواسته با کارل همسفر می‌شود و در طول سفر از هم چیزهای زیادی یاد می‌گیرند و قطعاً داشتن اهداف مشترک (از جمله داشتن دشمن مشترک) از مهم‌ترین دلایل این همنشینی مسالمت‌آمیز است. آنها به هم راهکار می‌دهند و به هم کمک می‌کنند تا هم راه برگشت را پیدا کنند و هم در مقابل چارلز مانتس ِخبیث (قهرمان دوران کودکی کارل) پیروز شوند. سفر آنها فقط یک سفر اکتشافی بیرونی نیست. آنها در این سفر بیشتر به مکاشفات درونی دست پیدا می‌کنند؛ درباره خود، یکدیگر و مدینه فاضله‌ای که دست‌کم کارل در ذهن داشته و حالا دریافت جدیدی از آن پیدا کرده است. کارل و راسل دیدگاه سیاسی یا دینی متفاوتی ندارند بلکه تقابل آنها در خصوصیات اخلاقی و اختلاف سنی‌شان است که البته در پایان به مسالمتی لذت‌بخش می‌رسند. این مسن بودن کارل و چشم‌بادامی بودن راسل، من را یاد فیلم دیگری می‌اندازد؛ «گرن تورینو» اثر کلینت ایستوود کارگردان و بازیگر دوست‌داشتنی و خستگی‌ناپذیر سینمای امریکا. ایستوود که در حرفه کارگردانی هم سابقه درخشانی دارد، پیش از این در سال 2006 در ژانر جنگی و در قالب دو فیلم مجزا به تقابل امریکا و آسیای شرقی (در این فیلم ژاپنی‌ها) پرداخته است. دو فیلم درباره نبرد ایوجیما با نام‌های «پرچم‌های پدران ما» و «نامه‌هایی از ایوجیما» که در اولی از زاویه دید امریکایی‌ها و در دومی از نگاه ژاپنی‌ها به این نبرد وارد شده است. این دو فیلم، از آن دسته از فیلم‌های روادار سینما است که هر زمانی می‌شود نشست و از نو دید و حتی چیزهایی در قالب یادداشت ازآنهااستخراج کرد و گوشه‌ای نوشت؛فیلم‌هایی با نگاهی عمیق به مسأله انسان و مفاهمه.

سید محسن حسینی
کارشناس ارشد مدیریت رسانه

​​​​​​​توانمندی و موفقیت، از جنبه‎های مختلف قابل بررسی است که یکی از جنبه‌های آن موفقیت در شغل و کار است. در دوره‎های سنتی شاید حدود 50 تا 100 سال پیش، مشاغل به شکل سنتی فراگیری می‌شدند و امور، شاگرد و استادی پیش می‌رفت و آموزش، سینه به سینه بود و کمتر کسی بود که از محضر استادان متعددی بهره برده باشد. به همین سبب در این دوران ما مکاتب صنعتی و هنری داریم؛ از این رو مثلاً می‌‌بینیم که فرش‌های یزد با فرش‌های قم و تبریز و ... کاملاً بافت و طرح و فرایند متفاوتی دارند. در صنعت هم همین‌طور است؛ مثلاً مسگری شرق کشور با غرب کشور متفاوت است؛ چون حوزه‌های آموزش محدود و بسته بود. در این دوران آنچه اهمیت داشت، یادگیری مهارت و شناخت بازار بالادست و پایین دست بود. بازار بالادست و پایین دست یعنی مواد اولیه از کجا تهیه و چه فرایندی بر آن انجام شود و به چه کسی فروخته شود. کمی جلوتر که بیاییم، در دوران مدرنیسم، نوع آموزش تغییر می‌‌کند و علاوه بر مهارت، دانش آموختن هم اهمیت پیدا می‌‌کند. جنس مهارت‌آموزی هم تغییر می‌‌کند؛ یعنی ما پیش از آن یک استاد داشتیم و حالا استادان مختلف با سبک‌های متفاوت داریم. نکته مهم در هر دو دوره سنتی و مدرن این است که یک نفر شغلی را انتخاب می‌‌کند و تا پایان عمر با آن شغل پیش می‌‌رود و بازنشسته می‌‌شود؛ اما از زمان شکل‌گیری عصر انفجار اطلاعات، ما شاهد تغییرات وسیعی در همه حوزه‌ها از جمله مشاغل هستیم.
اگر به خاطر داشته باشید در دهه‌های 70 و 80 شمسی با ظهور کامپیوتر بسیاری از مشاغل نابود شدند؛ از جمله حروفچین‌های چاپخانه که کارگرانی بودند که حروف سربی را کنار هم می‌‌چیدند و صفحه‌بندی را برای چاپ آماده می‌‌کردند. آنها در آن بازه زمانی کار خود را از دست دادند و تایپیست‌ها جایشان را گرفتند و به این شکل چهره مشاغل عوض شد.
تقریباً در دهه و سال‎های اخیر، مشاغل دیگر بیش از 5 سال، قابل ادامه دادن نیستند؛ یعنی هر 4، 5 سال یک بار ما باید یک شغل جدید داشته باشیم و لازم است برای آن شغل جدید مهارت آموزی و علم آموزی کنیم، چون شغل دیگری دارد جایگزین شغل ما می‌‌شود. هم اکنون حتی کارهای خلاقانه‌ای مثل تصویرسازی یا تدوین فیلم هم با هوش مصنوعی انجام می‌‌شود؛ برای مثال اشعار شاهنامه را به یک سامانه می‌‌دهند و آن سامانه به کمک هوش مصنوعی تصاویر بدیعی خلق می‌‌کند؛ در واقع هوش مصنوعی دارد فضا را برای مشاغل تنگ می‌‌کند. ما  طی سال‌ها و دهه‌های آینده فضایی بسیار متحول داریم؛ از این رو چیزی که یاری رسان است، خلاقیت است؛ کسی که ذهن توانمند و خلاقی دارد، در حل مسأله، تصمیم‌گیری، تفکر خلاق و نقاد توانمند است و در مسیر رشد، با انگیزه و پیشرو است؛ چنین شخصی خواهد توانست از عهده این دنیای متحول و بسیار پر شتاب برآید.
برای پرورش نسل آینده، آموزش مهم است؛ ولی از آنجا که در آینده با تغییرات بسیار مواجه خواهیم بود، پرورش خلاقیت، بسیار پراهمیت تر است.

دکتر سمانه حقیری
روانشناس

​​​​​​​اولین پله در فرزندپروری ایجاد تعامل مثبت است، تعامل مثبت یعنی برقراری یک رابطه گرم و صمیمی بین کودک و والدین. اکثر والدین می‌‌دانند که یکی از مهم‌ترین نیازهای کودک برای رشد، تعامل است اما چه کنیم که سبک تربیتی برخی والدین گاه سپری بزرگ در مقابل این امر مهم است.ولی شاید سؤال اصلی این باشد که راه‌های برقراری یک تعامل مثبت با کودک چیست؟
والدین باید بدانند که برای برقراری تعامل مثبت باید سه مؤلفه را به عنوان پیش‌نیاز در نظر بگیرند:
۱-زمان با کیفیت
مشخص کردن یک بازه زمانی ۳۰ دقیقه‌ای در ساعات مشخص و ثابت به صورت روزانه یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌ها برای تعامل است (مثلاً بین ساعت ۵ تا ۵/۵ عصر در تمام روزهای هفته). مشخص کردن زمان شما را برای اجرا متعهدتر می‌کند. پیش از تعیین این زمان برای آنکه درک بهتری داشته باشید، فهرستی از فعالیت‌های مورد علاقه کودک (کودکان دوست ندارند بازی‌های یکنواختی داشته باشند) تهیه کنید و سپس در این بازه زمانی آن فعالیت‌ها را انجام دهید. یادتان باشد که دستور و انتقاد را کنار گذاشته و فقط از تشویق و تحسین استفاده کنید. در زمان تعامل لازم نیست آموزش داشته باشید بلکه هدف فقط برقراری ارتباط است، نه چیز دیگر و برای آموزش زمان‌های دیگری را مدنظر قرار بدهید.
۲-محبت جسمانی
تماس فیزیکی آرام‌بخش است و در برقراری رابطه صمیمی بین والد و کودک معجزه می‌‌کنند. کودک خود را حداقل چندین بار در روز نوازش کنید و در آغوش بگیرید؛ البته با افزایش سن این نوازش کردن کمتر می‌شود ولی هیچ‌گاه آن را ترک نکنید. در این فعالیت خشن نباشید، محکم بغل کردن سبب برانگیخته‌شدن واکنش دفاعی در کودک می‌‌شود، در حالی که ما قرار است پیام محبت و آرامش را منتقل کنیم نه پیام خشونت را آن هم در قالب محبت. هنگام محبت کردن علاقه کودک را در نظر بگیریم و مدلی را که خودتان  دوست دارید به کودک تحمیل نکنید. می‌‌توانید حتی از واکنش‌های کودک آن را بفهمید. یا ابتدا اجازه بدهید او شما را در آغوش بگیرد.
۳- گفت‌وگو با کودک
یکی از مهم‌ترین ابزارهای انسان برای برقراری ارتباط گفت‌وگو است، زبان پذیرش یا گوش دادن انفعالی در محبت کلامی حائز اهمیت زیادی بوده و در این زمینه لازم است با کودک در مورد فعالیت‌های مورد علاقه‌اش حرف بزنید، نظرات کودک را بشنوید و به سؤالات او پاسخ بدهید، ‌سعی کنید سخنرانی نکنید، صحبت باید متناسب با علاقه و حوصله کودک باشد، از راهگشاها (که اینطور،خوب،راستی،…) بیشتر استفاده کنید. در این زمان نیم ساعته که برای کودک در نظر گرفته‌اید کاملاً پذیرا باشید و لطفاً داوری و قضاوت را در این زمان  کنار بگذارید و آنها را انعکاس ندهید.
به جز این سه مؤلفه در ذیل  استفاده از روش تعامل مثبت در فرزندپروری می‌‌توانید از تکنیک صحبت کردن به شیوه پنج جمله‌ای نیز بهره ببرید که نتیجه‌اش تقویت رفتارهای مطلوب در کودکان است.
تکنیک پنج جمله‌ای چیست؟
در این تکنیک با استفاده از فاعل «من» در گفت‌وگو با فرزندتان مراحل ذیل را سپری کنید:
۱-انعکاس احساس کودک «من می‌‌دانم تو خیلی خوشحالی و در پارک بهت خوش می‌گذره» (مثلاً وقتی شما نمی‌توانید در آن لحظه به خواسته کودک که در پارک ماندن است، استفاده کنید یا برعکس می‌‌خواهید کودک‌تان را تشویق به این کنید که از فعالیت پارک رفتن استقبال کند)
۲-توصیف رفتار غیر قابل قبول بدون هیچ ارزیابی «زمان زیادی هست که در پارک با دوستانت بازی می‌کنی» (به جای جمله‌ای مانند اینکه: بسه دیگه بیا بریم)
۳-توضیح احساس یا ‌نظر والد «اگر بیشتر در پارک بمونی ما دیرتر برمی‌گردیم خونه» (به جای جمله‌ای مثل اینکه کار دارم دیرم شد بریم دیگه)
۴-بیان ملموسی از تأثیر رفتار (اطلاع‌رسانی) «و تو تا آخر شب باید بیدار بمونی و تکالیف مدرسه‌ات را بنویسی» ( به جای جمله‌ای شبیه اینکه مشقات مونده دیدی گفتم اول مشقات رو بنویس بعد بیا و...)
۵-پیشنهاد دیگر یا حل مسأله (از کودک راه حل بخواهیم) «کودک: باشه مامان ۵ دقیقه دیگه می‌رویم»
والدین گرامی با اجرا و تکرار این تمرینات، نتایج مثبت آن را در رفتار کودکان خود حتماً مشاهده خواهید کرد.

این روزها نمایشگاهی هنری در موزه لوور پاریس برگزار شده که نشان‌دهنده یک جهش کیفی در ارائه هنر «طبیعت بی‌جان» از طریق تعامل فناوری‌های مدرن عصر جدید مانند هوش مصنوعی و تاریخچه هنر تجسمی است. مجموعه مذکور شامل ۳۰ اثر است که برخی برای موزه لوور بوده و برخی هم از مجموعه‌های خصوصی یا دیگر موزه‌ها قرض گرفته شده‌اند./ ایسنا