نیویورک پست (امریکا)
چُرت رئیس جمهوری امریکا در افتتاحیه نشست اقلیمی گلاسکو و در زمان سخنرانی فعال حقوق معلولان جنجال برانگیز شد. خبرنگار «واشنگتن پست» نخستین صحنه شکار شده از چرت چندپاره «جو بایدن» را در توئیترش منتشر کرد و مدعی شد بایدن بخش‌های مهم سخنرانی  را درباره هشدار گرمایش زمین و لزوم تأمین غذا و... با خواب از دست داد.

الشروق(مصر)
خانواده «ابراهیم غندور»، رئیس حزب حاکم سودان در زمان «عمر البشیر» و وزیر خارجه سابق این کشور، از دستگیری دوباره او تنها یک روز پس از آزادی خبر دادند. در حالی که «حمدوک» نخست وزیر تعلیق شده سودان خواستار آزادی بازداشتی‌ها شده، «عبدالفتاح البرهان»، فرمانده ارتش سودان، «مبارک محمود» دادستان کل این کشور را از کار برکنار کرد.

استادو دی سائوپائولو(برزیل)
پلیس ایتالیا برای متفرق کردن صدها شهروند معترض این کشور به سفر «ژائر بولسونارو» و اعطای شهروندی افتخاری «آنگویلارا» زادگاه آبا و اجدادی رئیس جمهوری برزیل به او، با کامیون‌های آبپاش و گاز اشک‌آور مجبور به مداخله شد. گفته می‌شود در جریان درگیری 500 معترضی که در زیر باران  حاضر به ترک خیابان‌ها نبودند، تعدادی  دستگیر شدند.

بنفشه غلامی/ چین و روسیه در پیش‌نویس قطعنامه‌ای که در حال تهیه آن برای ارائه به شورای امنیت سازمان ملل هستند، با حمایت کامل از کره شمالی، خواستار رفع تحریم‌های این کشور شدند.
به‌ گزارش سایت شبکه خبری «الجزیره»، مسکو و پکن از سال 2019 بعد از اینکه شورای امنیت با هدایت امریکا اقدام به ممنوعیت صادرات غذاهای دریایی، هنرهای دستی همچون مجسمه‌سازی و منسوجات کرد، در تلاش بوده‌اند این تحریم‌ها را از دوش پیونگ یانگ بردارند. بنا بر این گزارش در پیش‌نویس قطعنامه‌ای که تهیه شده، تأکید شده، بهتر است این تحریم‌ها «با هدف بهبود شرایط زندگی و معیشت مردم کره شمالی» لغو شوند. بخش دیگری از تحریم‌هایی که روسیه و چین در این پیش‌نویس خواهان لغو آنها شده‌اند، تحریم‌های مربوط به کار کارگران کره‌شمالی در سایر کشورها و همچنین همکاری‌های ریلی و جاده‌ای است. همگی این موارد که در چند سال اخیر مورد تحریم بوده‌اند، بخش‌های درآمدزا برای کره شمالی هستند و تا پیش از این به واسطه آنها سالانه صدها میلیون دلار ارز وارد پیونگ یانگ می‌شد.
تنها مسکو و پکن نیستند که خواهان لغو این تحریم‌ها هستند. دو هفته قبل22 اکتبر (30 مهر) نیز نماینده ویژه سازمان ملل در حقوق بشر  با توجه به تأثیرات اقتصادی مخرب کووید19 بر اقتصاد کره‌شمالی که منجر شده بسیاری از مردم این کشور با گرسنگی دست و پنجه نرم کنند، از قدرت‌های جهانی خواسته بود تحریم‌های این کشور را لغو کنند. با این حال و با وجود سخنان این نماینده ویژه سازمان ملل و همین طور تأکیدهای روسیه و چین در پیش‌نویسی که آماده کرده‌اند، امیدی به تصویب آن در شورای امنیت نمی‌رود. زیرا هر پیش‌نویسی در شورای امنیت تنها در صورتی تصویب می‌شود که از حمایت 9 عضو دائم و غیر دائم این نهاد بین‌المللی برخوردار باشد و علاوه بر آن هیچ یک از 5 کشور عضو دائم شورای امنیت یعنی امریکا، روسیه، چین، انگلیس و فرانسه آن را وتو نکرده باشند. از همین رو با توجه به حضور امریکا به‌عنوان عضو دائم شورای امنیت، به نظر نمی‌رسد پیش‌نویس یاد شده بعد از ارائه، شانس زیادی برای به تصویب رسیدن داشته باشد. در همین ارتباط دیروز سخنگوی هیأت امریکا در سازمان ملل مدعی شد: «تنها زمانی چنین چیزی می‌تواند روی دهد و تحریم‌های کره‌شمالی رفع شود که این کشور اقدامات لازم و مورد درخواست سازمان ملل را انجام داده باشد.» درخواستی که او به آن اشاره کرده شامل دست برداشتن کره‌شمالی از برنامه‌های هسته‌ای خود و آزمایش‌های پیاپی موشک‌های بالستیک است. درخواستی که کره‌شمالی نیز آن را نپذیرفته، زیرا معتقد است توان هسته‌ای به این کشور قدرت بازدارندگی می‌بخشد و از همین رو در دو ماه اخیر بارها دست به آزمایش موشکی زده است.
کره‌شمالی هرچند در 15 سال اخیر تحت تحریم‌های شدیدی بوده است، اما همواره به اشکال مختلف توانسته این تحریم‌ها را دور بزند. از همین رو بسیاری از تحلیلگران معتقدند، سیاست تحریم دیگر سیاستی منسوخ شده است و اعمال کنندگان این شیوه نمی‌توانند با توسل به آن به مقصود خود دست یابند. یکی از کسانی که چنین اعتقادی دارد، «آرون آرنولد»، از کارشناسان تحریم‌ها در سازمان ملل است. او به «فارن پالیسی» گفته است در تمام تاریخ سازمان ملل هیچ گاه سیاست‌های تحریمی تا این حد محبوب سازمان ملل و شورای امنیت نبوده است. اما واقعیت این است که سیستم تنبیهی تحریم دیگر منسوخ شده است و این شیوه تأثیر‌گذار نیست. ضمن اینکه این کار باعث شده است، نهادهای وابسته به این تحریم‌ها در سازمان ملل هدف حملات سایبری گسترده‌ای از سوی کشورهایی که مورد تحریم واقع می‌شوند و به‌طور خاص کره‌شمالی قرار گیرند.

تعهد رهبران جهان بر توقف جنگل‌زدایی

رهبران بیش از 100 کشور جهان متعهد شدند برای محافظت بیشتر از محیط‌ زیست و کنترل تغییرات آب و هوایی، اقدامات مرتبط با جنگل‌زدایی را تا سال 2030 متوقف کنند. به‌گزارش یورونیوز، در حالی سران بسیاری از کشورها از جمله امریکا، چین، استرالیا و فرانسه در نخستین روز نشست اقلیمی گلاسکو برای احیای جنگل‌ها و پایان دادن به تخریب زمین متعهد شدند که فعالان محیط‌ زیست، این تعهد 19.2 میلیارد دلاری را بسیار دور از دسترس می‌دانند. در بیانیه مشترک رهبران جهان در نشست اقلیمی «کوپ 26» به میزبانی دولت بریتانیا، بر حفظ بیش از 85 درصد جنگل‌های جهان تأکید شد. همچنین در بیانیه اخیر 12 کشور از جمله بریتانیا وعده دادند که تا سال 2025 بیش از 12 میلیارد دلار به‌منظور احیای زمین و مقابله با آتش‌سوزی جنگل‌ها برای کمک به‌کشورهای در حال توسعه در بودجه عمومی‌شان لحاظ کنند. در حال حاضر رهبران روسیه، برزیل، امریکا و چند کشور دیگر به‌دلیل نرخ بالای جنگل زدایی مورد انتقاد هستند.

هشدار درباره تحرکات خطرناک صرب‌ها در بوسنی

گروه جهان/ نماینده عالی ائتلاف بین‌المللی در بوسنی، با هشدار درباره خطر چنددستگی در این کشور، احتمال وقوع جنگی دوباره در آن را بسیار محتمل خواند. به‌گزارش «گاردین»، «کریستیان اشمیت» در تازه‌ترین گزارش خود به سازمان ملل مدعی شده است که اگر صرب‌های جدایی طلب تهدید ایجاد ارتش خود را جدی و در بدنه ارتش ملی بوسنی شکاف ایجاد کنند بدون شک حامیان صلح بیشتری باید برای جلوگیری از ایجاد جنگی دوباره وارد عمل شوند. «اشمیت» گفت: «انفعال در شرایط فعلی می‌تواند توافقنامه صلح بوسنی و هرزگوین منصوب به دایتون را نیز به مخاطره بیندازد چراکه خطر چنددستگی و درگیری بسیار جدی شده است.» «اشمیت» در حالی خواهان افزایش شمار نیروهای حافظ صلح در بوسنی شده که هفته گذشته معاون وزیر خارجه امریکا اعلام کرد در تعامل با اتحادیه اروپا برای پیشگیری از تبعات هرگونه اقدام غیرقانونی یا آشوب قرار دارند و هنوز مشخص نیست دولت بایدن به بازگشت به بخش نیروهای حافظ صلح ناتو چراغ سبز نشان دهد. همزمان کرملین نیز که مخالف انتصاب «اشمیت» به‌عنوان نماینده عالی ائتلاف بین‌المللی بوسنی است، حاضر نیست اختیارات و نظرات او را به رسمیت بشناسد.

فاروق الشرع / وزیر خارجه سابق سوریه
مترجم: حسین جابری انصاری

تلاش برای حفظ پل‌های ارتباطی با عرفات

هیچ کس بدون اشتباه نیست و اعتمادی که با حسن نیت به دیگران می‌شود، اعتماد کننده را به‌طور کلی از اشتباه خود مبرا نمی‌کند. اما از سوی دیگر باید بگویم اگر برخی رهبران فلسطینی بتوانند درباره کوشش ما برای تسلط یافتن انحصاری بر «تصمیم فلسطینی مستقل» تردیدآفرینی کنند، نمی‌توانند ما را متهم به کوتاهی ورزیدن در ارتباط دادن سرنوشت خود با سرنوشت فلسطین کنند. سوریه جدای از نظام‌های سیاسی خود، از هنگام استقلال بیش از یک پناهگاه برای فلسطینی‌ها بوده و شهروندان سوری، فلسطینی‌ها را به لحاظ ریشه‌ها و سرنوشت از خود جدا احساس نمی‌کنند. جریان کلی مذاکرات صلحی که دنبال کردم و اسناد موجود آن نزد ما و دیگران، این حقیقت را باز می‌گوید، همچنان که رفتار مذاکراتی ما نیز همین را تأیید می‌کند. اگر جز این بود، حکمرانان اسرائیل آن اندازه نادان نبودند که در ازای رها کردن حقوق فلسطینی‌ها از سوی ما، جولان را به سوریه بازنگردانند.
من به‌عنوان وزیر خارجه سوریه، همواره و حتی در سیاه‌ترین لحظات روابط سوری - فلسطینی، مشتاق آن بودم که پل‌های ارتباطی با عرفات باقی بماند. از همین رو به خاطر نپذیرفتن قطع رابطه با عرفات و تأیید نکردن موضع رهبری درباره «جنگ اردوگاه‌ها»، سرزنش‌ها را نسبت به خود به جان خریدم. زیرا بر این باور بودم که انگیزه‌های این جنگ هر چه هست، بیشتر قربانیان آن بی‌گناهان هستند. من تقریباً تنها فردی در حکومت سوریه بودم که به این جنگ انتقاد داشتم؛ جنگی که افراد نزدیک و مورد اعتماد اسد به آن دامن می‌زدند. از سوی دیگر از جماعت عرفات می‌پرسیدم: اگر نسبت به این موضوع دچار تردید بودید که ما می‌کوشیم به شما پشت کرده و به توافقی با اسرائیلی‌ها برسیم، چرا آن را با ما روبه‌رو نکردید؟ شما می‌توانستید این موضوع را از طریق هیأت‌های مذاکره کننده در واشنگتن که تا هنگام اعلام توافق اسلو، نشست‌های خود با یکدیگر را حفظ کرده بودند، یا از طریق فاروق قدومی که در تمام دوره زندگی سیاسی خود اعتماد به سوریه و سازمان آزادیبخش فلسطین را بی‌هیچ تردیدی حفظ کرده بود، منتقل کنید.
اما قدومی که نماینده فلسطین در نشست‌های وزرای خارجه فلسطین و کشورهای پیرامونی آن بود، خود «قربانی فریب» شد. بر این باورم که راه و روش عرفات مسئول این وضعیت بود و سرزنش من از سوی اسد در این خصوص، بدون توجیه نبود. ناامیدی شدیدتر من از آن بود که از همان آغاز باور داشتم امور نباید به این راه بن‌بست برسد، نه در میانه راهی که ما را به توافق اسلو رساند، یا برای برخی از ما رسیدن به اسلو را توجیه کرد. بویژه که گزینه سوری برای صلح با اسرائیل، تنها یکی از گزینه‌های فراروی ما بود، در حالی که ارتباط تاریخی سوری - فلسطینی گزینه یگانه و نهایی بود که می‌بایست همه چالش‌ها را پشت سر گذارد.