یک روز با خیرین جوان در لهک
اول همسایه
یوسف حیدری
گزارشنویس
پسرک با دست گوشه دمپایی پارهاش را میکند و روی تپه خاکی میاندازد. بیحوصله به انتهای جاده چشم میدوزد و دستانش را مقابل صورتش میگیرد. کم کم سر و کله بقیه بچهها پیدا میشود. سعید بالای تپه میرود تا به جاده تسلط داشته باشد. زهرا عروسک پارچهای رنگ و رو رفتهاش را در آغوش میکشد و میپرسد «پس ماشین کی مییاد؟» علی با پنجه پا خاک را زیر و رو میکند و میگوید: «حتماً مییاد، تا حالا نشده نیاد. میدانند هر دوشنبه و پنجشنبه منتظرشان هستیم.»
بچهها حدس میزنید امروز غذا چی باشد؟ هر کدام از غذای مورد علاقهشان میگویند. مجید که از همه کوچکتر است مشتی خاک برمیدارد و به هوا پرتاب میکند و میگوید: «کاش این دفعه پیتزا باشه. آخه تا حالا پیتزا نخوردم.» چند دقیقه بعد با جیغ و هورای حمید همه به انتهای جاده خیره میشوند. گرد و خاکی که بلند شده خبر از آمدن ماشین غذا میدهد. چند نفر از بچهها به داخل قلعه لهک برمیگردند تا خبر رسیدن ماشین غذا را بدهند. ماشین نزدیک میشود و بچههای جهادی برای کودکان بوق میزنند و چراغ را روشن و خاموش میکنند.
«دوشنبهها و پنجشنبهها برای این بچهها با بقیه روزها فرق میکند. برای ما هم فرق میکند. دیدن لبخند و شادی این بچهها یک دنیا میارزد. همین که برای چند دقیقه رنج تلخ محرومیت را فراموش میکنند برای ما یک دنیا ارزش دارد. برای همین چند سالی است که با پویش همسایه سراغ مردم محروم حاشیه تهران میآییم و برایشان غذای گرم و چیزهایی میآوریم که نیاز دارند.» حمید حقیقی، مسئول پویش مردمی همسایه این را میگوید و بستههای غذا را دست بچهها میدهد و همراه با گروه میرود که به خانهها سرکشی کند: «همه چیز از مناسبتهای مذهبی شروع شد. در هر مناسبت در حیاط خانه یا حسینیه غذا میپختیم و بین خانوادههای نیازمند توزیع میکردیم. معمولاً هر دوشنبه و پنجشنبه 200 تا 300 پرس غذا درست میکردیم و با بچهها به مناطق حاشیه شهر ری، ده ترکمن، پاکدشت، قیامدشت، تورقوز آباد و قلعه لهک در اطراف بهشت زهرا میبردیم. مردم اینجا خیلی محروم هستند و در اتاقکهای کوچک زندگی میکنند.»
او میگوید: «با شروع کرونا و وضعیت بحرانی که در مراکز درمانی پیش آمد، تصمیم گرفتیم در کنار توزیع غذا در این محلات برای کادر درمان و بیماران آبمیوه تهیه کنیم و مراکز عمومی شهر را گندزدایی کنیم. همان روزها پویش همسایه را شکل دادیم؛ یک پویش مردمی برای کمک به همسایههایی که در حاشیه شهر زندگی میکنند. این پویش از همان جمله معروف حضرت فاطمه زهرا (س) شکل گرفت که فرمودند، اول همسایه بعد خودت. از سال 98 مدیران فرهنگسرای اشراق آشپزخانه این مرکز را در اختیار پویش قرار دادند تا بتوانیم غذاهای بیشتری بین افراد نیازمند توزیع کنیم. الان تعداد غذاها به هفتهای هزار پرس و در ماه به 4 هزار پرس رسیده که به نسبت قبل بین مناطق بیشتری در حاشیه تهران توزیع میکنیم. در مناسبتهایی مثل اعیاد یا محرم و صفر هم غذاهای بیشتری طبخ و بین نیازمندان توزیع میکنیم. همچنین با کمک معتمدان محلی و خیریهها خانوادههای نیازمند حاشیه تهران را شناسایی و مشخصات آنها را ثبت میکنیم و تا جایی که بتوانیم سعی میکنیم لوازمالتحریر دانشآموزان و نیاز دانشجوها، جهیزیه نوعروسها و هزینههای دارویی و درمان خانوادهها را با کمک خیران تهیه کنیم.»
او تأکید میکند، پویش همسایه توسط مردم حمایت میشود و هیچ کمکی از نهاد یا سازمانی نمیگیرند: «مردم پول و مواد غذایی میدهند و در ماه محرم خیلیها نذوراتشان را در اختیار این پویش قرار میدهند تا هر شب با پخت هزار پرس غذا آن را بین مردم نیازمند پخش کنیم. یکی از وعدههای غذایی پیتزا بود که در شب آرزوها برای بچهها تهیه کردیم. خیلی خوشحال شدند. خیلی از آنها میگفتند هیچ وقت پیتزا نخوردهاند. خیلیها میگویند چرا بهجای غذا، مواد غذایی بین خانوادههای نیازمند توزیع نمیکنیم؟ دلیل مهم آن بدسرپرست بودن تعدادی از این خانوادهها است. متأسفانه کم نیستند سرپرستان خانوادههایی که اعتیاد دارند و مواد غذایی را میفروشند و برای مواد مخدر هزینه میکنند. برای همین سعی میکنیم غذای آماده ببریم. بچههایی هم که در پویش فعالیت میکنند همه دانشجو یا محصل هستند و با عشق به خانوادههای نیازمند خدمترسانی میکنند. گاهی اوقات همین بچهها حسابهای دفتری خانوادههای نیازمند را تسویه میکنند.»
هرم گرما از همان ورودی آشپزخانه به صورتت میخورد. یک نفر ظرفهای یکبارمصرف را روی میز میچیند و نفر بعدی کفگیر را پر از برنج میکند و داخل آن میریزد. بعد از اضافه کردن خورش هم یکی دیگر از بچهها در ظرف را میبندد و برچسب پویش همسایه را روی آن میچسباند. چند دقیقه بعد میز بزرگ فلزی وسط آشپزخانه پر از ظرف غذا میشود و با سررسیدن گروه بعدی غذاها به ماشین منتقل میشود تا در مناطق حاشیهای تهران توزیع شود. همه روپوش سبز رنگی به تن دارند که روی آن نوشته اطعام کریمانه و پویش همسایه. مهدی سرآشپز است و از بچهها میخواهد سریعتر ظرفهای غذا را آماده کنند. میگوید بهترین لحظههای زندگیاش در همین آشپزخانه و کنار این بچهها گذشته است: «از دو سال قبل با این پویش همکاری میکنم. همه ما از کودکی کمک به همسایه و مردمداری را از پدر و مادرمان یاد گرفتهایم و در خانهها باز بوده و همسایهها به هم کمک کردهاند. این روزها سعی میکنیم این سنت پسندیده را ادامه بدهیم. پویش همسایه هم بر همین اساس تشکیل شد. شاید همسایههای ما از وضعیت مالی مناسبی برخوردار باشند، اما در همسایگی شهر تهران خانوادههای زیادی زندگی میکنند که وضعیت مالی خوبی ندارند. حتی برخی از این خانوادهها نمیتوانند غذای مناسبی به کودکانشان بدهند.
من شبهای محرم برای هیأتها آشپزی میکنم و بعد از آشنایی با بچههای پویش همراه آنها روزهای دوشنبه و پنجشنبه اینجا غذا درست میکنیم و به مناطق حاشیهای شهر میبریم. غذای امروز هم قیمه است. ما سعی میکنیم غذاهایی که شاید خانوادههای بیبضاعت کمتر توان تهیه آن را داشته باشند، بپزیم. کمک به همنوع زمان و مکان نمیشناسد. همین بچهها در روزهای اول شیوع کرونا به کمک کادر درمان و بیماران رفتند. بعد از فروکش کرونا تمرکز را روی توزیع غذا و رسیدگی به وضعیت خانوادههای محروم حاشیه پایتخت قرار دادیم. چند وقت قبل متوجه شدیم یکی از خانوادهها که فرزند معلولی دارند نیازمند ویلچر هستند. با کمک خیرین ویلچر خریدیم و به این خانواده دادیم. شبهای محرم به اندازه عزاداران یک هیأت غذا تهیه میکنیم ولی به جای توزیع آن در هیأتها به حاشیه تهران میبریم و به این خانوادهها میدهیم. روزهای دوشنبه و پنجشنبه خیلی از کودکان حاشیهنشین پایتخت منتظر بچههای پویش همسایه هستند و ما هم به شوق دیدن لبخند آنها به دیدارشان میرویم.»
خــیلــی از گــــلفروشـــیهــای جاده بهشت زهرا و بچههای دهکده توحید و کورهپزخانههای محله دولتخواه او را میشناسند. هر دوشنبه و پنجشنبه منتظرند تا بازهم مثل همیشه با دست پر به دیدنشان بیاید. مادران خانواده هم در کارگاهی که او در حسینیه برپا کرده کار میکنند تا بخشی از هزینههای زندگی را تأمین کنند. اشرف اسدی مسئول گروه جهادی بانوان آل طاها، مسئول توزیع غذا و کمکهای پویش همسایه منطقه 19 میگوید: «منطقه 19 یکی از محرومترین مناطق تهران است و این حسینیه تنها جایی است که با کمک خیرین به مردم محروم حاشیهنشین در آن خدمات میدهیم. ما سعی میکنیم بخشی از تغذیه و نیازهای اولیه خانوادهها یا اشتغال زنان سرپرست خانوار را تأمین کنیم. اگر یک روز به این بچهها و خانوادههایشان سرکشی نکنیم فکر میکنند بیمار شدهایم و نگران میشوند. سقف آرزوهای کودکان این منطقه خیلی کوچک است و ای کاش شرایطی فراهم شود تا خیرین بیشتری کمک کنند تا بتوانیم تمام آرزوهای این بچهها را برآورده کنیم.»
گزارشنویس
پسرک با دست گوشه دمپایی پارهاش را میکند و روی تپه خاکی میاندازد. بیحوصله به انتهای جاده چشم میدوزد و دستانش را مقابل صورتش میگیرد. کم کم سر و کله بقیه بچهها پیدا میشود. سعید بالای تپه میرود تا به جاده تسلط داشته باشد. زهرا عروسک پارچهای رنگ و رو رفتهاش را در آغوش میکشد و میپرسد «پس ماشین کی مییاد؟» علی با پنجه پا خاک را زیر و رو میکند و میگوید: «حتماً مییاد، تا حالا نشده نیاد. میدانند هر دوشنبه و پنجشنبه منتظرشان هستیم.»
بچهها حدس میزنید امروز غذا چی باشد؟ هر کدام از غذای مورد علاقهشان میگویند. مجید که از همه کوچکتر است مشتی خاک برمیدارد و به هوا پرتاب میکند و میگوید: «کاش این دفعه پیتزا باشه. آخه تا حالا پیتزا نخوردم.» چند دقیقه بعد با جیغ و هورای حمید همه به انتهای جاده خیره میشوند. گرد و خاکی که بلند شده خبر از آمدن ماشین غذا میدهد. چند نفر از بچهها به داخل قلعه لهک برمیگردند تا خبر رسیدن ماشین غذا را بدهند. ماشین نزدیک میشود و بچههای جهادی برای کودکان بوق میزنند و چراغ را روشن و خاموش میکنند.
«دوشنبهها و پنجشنبهها برای این بچهها با بقیه روزها فرق میکند. برای ما هم فرق میکند. دیدن لبخند و شادی این بچهها یک دنیا میارزد. همین که برای چند دقیقه رنج تلخ محرومیت را فراموش میکنند برای ما یک دنیا ارزش دارد. برای همین چند سالی است که با پویش همسایه سراغ مردم محروم حاشیه تهران میآییم و برایشان غذای گرم و چیزهایی میآوریم که نیاز دارند.» حمید حقیقی، مسئول پویش مردمی همسایه این را میگوید و بستههای غذا را دست بچهها میدهد و همراه با گروه میرود که به خانهها سرکشی کند: «همه چیز از مناسبتهای مذهبی شروع شد. در هر مناسبت در حیاط خانه یا حسینیه غذا میپختیم و بین خانوادههای نیازمند توزیع میکردیم. معمولاً هر دوشنبه و پنجشنبه 200 تا 300 پرس غذا درست میکردیم و با بچهها به مناطق حاشیه شهر ری، ده ترکمن، پاکدشت، قیامدشت، تورقوز آباد و قلعه لهک در اطراف بهشت زهرا میبردیم. مردم اینجا خیلی محروم هستند و در اتاقکهای کوچک زندگی میکنند.»
او میگوید: «با شروع کرونا و وضعیت بحرانی که در مراکز درمانی پیش آمد، تصمیم گرفتیم در کنار توزیع غذا در این محلات برای کادر درمان و بیماران آبمیوه تهیه کنیم و مراکز عمومی شهر را گندزدایی کنیم. همان روزها پویش همسایه را شکل دادیم؛ یک پویش مردمی برای کمک به همسایههایی که در حاشیه شهر زندگی میکنند. این پویش از همان جمله معروف حضرت فاطمه زهرا (س) شکل گرفت که فرمودند، اول همسایه بعد خودت. از سال 98 مدیران فرهنگسرای اشراق آشپزخانه این مرکز را در اختیار پویش قرار دادند تا بتوانیم غذاهای بیشتری بین افراد نیازمند توزیع کنیم. الان تعداد غذاها به هفتهای هزار پرس و در ماه به 4 هزار پرس رسیده که به نسبت قبل بین مناطق بیشتری در حاشیه تهران توزیع میکنیم. در مناسبتهایی مثل اعیاد یا محرم و صفر هم غذاهای بیشتری طبخ و بین نیازمندان توزیع میکنیم. همچنین با کمک معتمدان محلی و خیریهها خانوادههای نیازمند حاشیه تهران را شناسایی و مشخصات آنها را ثبت میکنیم و تا جایی که بتوانیم سعی میکنیم لوازمالتحریر دانشآموزان و نیاز دانشجوها، جهیزیه نوعروسها و هزینههای دارویی و درمان خانوادهها را با کمک خیران تهیه کنیم.»
او تأکید میکند، پویش همسایه توسط مردم حمایت میشود و هیچ کمکی از نهاد یا سازمانی نمیگیرند: «مردم پول و مواد غذایی میدهند و در ماه محرم خیلیها نذوراتشان را در اختیار این پویش قرار میدهند تا هر شب با پخت هزار پرس غذا آن را بین مردم نیازمند پخش کنیم. یکی از وعدههای غذایی پیتزا بود که در شب آرزوها برای بچهها تهیه کردیم. خیلی خوشحال شدند. خیلی از آنها میگفتند هیچ وقت پیتزا نخوردهاند. خیلیها میگویند چرا بهجای غذا، مواد غذایی بین خانوادههای نیازمند توزیع نمیکنیم؟ دلیل مهم آن بدسرپرست بودن تعدادی از این خانوادهها است. متأسفانه کم نیستند سرپرستان خانوادههایی که اعتیاد دارند و مواد غذایی را میفروشند و برای مواد مخدر هزینه میکنند. برای همین سعی میکنیم غذای آماده ببریم. بچههایی هم که در پویش فعالیت میکنند همه دانشجو یا محصل هستند و با عشق به خانوادههای نیازمند خدمترسانی میکنند. گاهی اوقات همین بچهها حسابهای دفتری خانوادههای نیازمند را تسویه میکنند.»
هرم گرما از همان ورودی آشپزخانه به صورتت میخورد. یک نفر ظرفهای یکبارمصرف را روی میز میچیند و نفر بعدی کفگیر را پر از برنج میکند و داخل آن میریزد. بعد از اضافه کردن خورش هم یکی دیگر از بچهها در ظرف را میبندد و برچسب پویش همسایه را روی آن میچسباند. چند دقیقه بعد میز بزرگ فلزی وسط آشپزخانه پر از ظرف غذا میشود و با سررسیدن گروه بعدی غذاها به ماشین منتقل میشود تا در مناطق حاشیهای تهران توزیع شود. همه روپوش سبز رنگی به تن دارند که روی آن نوشته اطعام کریمانه و پویش همسایه. مهدی سرآشپز است و از بچهها میخواهد سریعتر ظرفهای غذا را آماده کنند. میگوید بهترین لحظههای زندگیاش در همین آشپزخانه و کنار این بچهها گذشته است: «از دو سال قبل با این پویش همکاری میکنم. همه ما از کودکی کمک به همسایه و مردمداری را از پدر و مادرمان یاد گرفتهایم و در خانهها باز بوده و همسایهها به هم کمک کردهاند. این روزها سعی میکنیم این سنت پسندیده را ادامه بدهیم. پویش همسایه هم بر همین اساس تشکیل شد. شاید همسایههای ما از وضعیت مالی مناسبی برخوردار باشند، اما در همسایگی شهر تهران خانوادههای زیادی زندگی میکنند که وضعیت مالی خوبی ندارند. حتی برخی از این خانوادهها نمیتوانند غذای مناسبی به کودکانشان بدهند.
من شبهای محرم برای هیأتها آشپزی میکنم و بعد از آشنایی با بچههای پویش همراه آنها روزهای دوشنبه و پنجشنبه اینجا غذا درست میکنیم و به مناطق حاشیهای شهر میبریم. غذای امروز هم قیمه است. ما سعی میکنیم غذاهایی که شاید خانوادههای بیبضاعت کمتر توان تهیه آن را داشته باشند، بپزیم. کمک به همنوع زمان و مکان نمیشناسد. همین بچهها در روزهای اول شیوع کرونا به کمک کادر درمان و بیماران رفتند. بعد از فروکش کرونا تمرکز را روی توزیع غذا و رسیدگی به وضعیت خانوادههای محروم حاشیه پایتخت قرار دادیم. چند وقت قبل متوجه شدیم یکی از خانوادهها که فرزند معلولی دارند نیازمند ویلچر هستند. با کمک خیرین ویلچر خریدیم و به این خانواده دادیم. شبهای محرم به اندازه عزاداران یک هیأت غذا تهیه میکنیم ولی به جای توزیع آن در هیأتها به حاشیه تهران میبریم و به این خانوادهها میدهیم. روزهای دوشنبه و پنجشنبه خیلی از کودکان حاشیهنشین پایتخت منتظر بچههای پویش همسایه هستند و ما هم به شوق دیدن لبخند آنها به دیدارشان میرویم.»
خــیلــی از گــــلفروشـــیهــای جاده بهشت زهرا و بچههای دهکده توحید و کورهپزخانههای محله دولتخواه او را میشناسند. هر دوشنبه و پنجشنبه منتظرند تا بازهم مثل همیشه با دست پر به دیدنشان بیاید. مادران خانواده هم در کارگاهی که او در حسینیه برپا کرده کار میکنند تا بخشی از هزینههای زندگی را تأمین کنند. اشرف اسدی مسئول گروه جهادی بانوان آل طاها، مسئول توزیع غذا و کمکهای پویش همسایه منطقه 19 میگوید: «منطقه 19 یکی از محرومترین مناطق تهران است و این حسینیه تنها جایی است که با کمک خیرین به مردم محروم حاشیهنشین در آن خدمات میدهیم. ما سعی میکنیم بخشی از تغذیه و نیازهای اولیه خانوادهها یا اشتغال زنان سرپرست خانوار را تأمین کنیم. اگر یک روز به این بچهها و خانوادههایشان سرکشی نکنیم فکر میکنند بیمار شدهایم و نگران میشوند. سقف آرزوهای کودکان این منطقه خیلی کوچک است و ای کاش شرایطی فراهم شود تا خیرین بیشتری کمک کنند تا بتوانیم تمام آرزوهای این بچهها را برآورده کنیم.»
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/8027/18/629743/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه












































