هویزه ،حماسه ای ناسروده

اسماعیل علوی
دبیر گروه پایداری

​​​​​​​هویزه نام دیگر حماسه است، حماسه‌ای ناسروده کـــه مـــردانــــش همـانند صخره‌های ستبر، بلندهمت و تســـخیــرنــاپذیر بودنــد. هویزه لاله‌زار جنوب است که هنوز عطر شقایق دارد و افق‌هایش به یاد شهیدان این شهرخون فام است. دشمن مغرور و سرمست از قدرت برتر، آمده بود تا اراده خود را تحمیل کند و برخاک پاک دلیرمردان خیمه و خرگاه برافرازد. غافل از آن که ایران‌زمین پر از غیورمردانی است که حاضرند با خون خود باتلاقی بسازند تا ارابه‌های آهنین دشمن در آن‌ها فرو رفته و راه پیش و پس نداشته باشند و از کرده خود پشیمان شوند.
چهارمین ماه جنگ به نیمه رسیده بود، اما دشمن بعثی که به قصد تصرف یک هفته‌ای خوزستان آمده بود، هنوز به نیمه راه هم نرسیده بود. بعثی‌ها فکر می‌کردند مشکل‌شان کمبود نیروست! از این رو از پی هم بر توان نظامی و استعداد نفرات‌شان می‌افزودند! حال آنکه یک گروهان از نیروهای ما آنان را عاجز کرده و به ستوه آورده بود. آری تنها یک گروهان از جان بر کفان مدافع میهن به فرماندهی حسین علم‌الهدی برای محافظت از هویزه، به این شهر آمده بود. آنان آمده بودند تا پای جان بایستند، نیامده بودند که از ترس انبوه توپ و تانک و وعده دشمن به صدامیان راه عبور بدهند. بنی صدر با محاسبات دنیایی فکر می‌کرد ماندن و مقاومت کردن بی فایده است. از این رو از جایگاه فرماندهی کل قوا دستور تخلیه هویزه از نیروهای مدافع را صادر کرده بود، اما محافظت از شهر اهتمام سلحشورانی بود که قبل از آمدن وصیتنامه نوشته بودند. یکی ازویژگی‌های حماسه هویزه ماهیت تقریباً دانشجویی آن است. اغلب کسانی که چه به صورت داوطلب و چه در لباس سپاهی در این حماسه شرکت داشتند دانشجو بودند.  علم‌الهدی و نیروهایش با وجود کمبود مهمات و نیرو در اقدامی جسورانه به جای دفاع صرف علیه دشمن دست به حمله زدند. در این عملیات، شهید علم‌الهدی به همراه یکصد تن از نیروهای پاسدار و دانشجویان خط امام (ره)، به مقابله با انبوه تانک‌های دشمن شتافتند و ضمن دفع خطر دشمن  با شهادت مظلومانه خود، حماسه هویزه را رقم زدند، اگر چه کار ناتمام آنان را پیشانی بلندهای بسیجی 18 اردیبهشت 1361 تمام کردند و شهر را به طور کامل از لوث وجود دشمن پاک کردند اما نام سلحشوران جان برکفی همچون علم‌الهدی و حسین خوشنویس بر تارک این شهر می‌درخشد.
ساعت دو بعد از ظهر روز چهاردهم دی‌ماه 1359 مقدمات کار فراهم شد. سحرگاه روز بعد عملیات آغاز شد. بچه‌های ما فقط سه دستگاه تویوتا داشتند و باید 150 نفر را به نقطه رهایی می‌رساندند. آخرین نفرات  که جا‌به‌جا شدند، برادران ارتش را هم کنار خود دیدند. آنان به همراه  تانک ارتش به دل دشمن زدند. از نقطه رهایی تا منطقه درگیری، 18 کیلومتر راه بود. تمام این راه را بچه‌ها پیاده طی کردند. راه طولانی و خسته کننده بود ولی چاره‌ای نبود. بچه‌ها کنار تانک‌ها همین طور می‌دویدند و با شور و شعور به مقابله با دشمن می‌شتافتند. پای تعدادی از بچه‌ها تاول زده بود، ناچار کفش‌ها را درآورده بودند.
با رسیدن به محل عملیات نیروها آرایش گرفتند. جاده جفیر- کرخه نور را قطع کردند و خود رابه  نیروهای عراقی رساندند. آنان که غافلگیر شده بودند شروع به فرار کردند. مواضع دشمن یکی بعد از دیگری فتح می‌شد و نفرات عراقی گروه گروه خود را تسلیم می‌کردند،اما چیزی نگذشت که از هر طرف تانک عراقی از زمین جوشید و زمین و زمان به جهنمی از آتش بدل شد که از روبه‌‌رو و آسمان می‌بارید؛ جنگ مغلوبه شد. هلی‌کوپترهای دشمن بی حساب شلیک می‌کردند و به سمت هر جنبنده‌ای چندین موشک شلیک می‌کردند. بابت هر نفر چندین موشک شلیک می‌شد. برای ساعاتی کسی نمی‌دانست چه کار باید بکند. بعد نیروهایمان به عقب آمدند تا  سازماندهی مجدد شوند و از یک مقام بالاتر کسب تکلیف کنند، در این میان حسین علم‌الهدی با نفراتش همان جلو ماندند و در مقابل تانک‌های دشمن ایستادگی کردند تا با شهادت خود به حماسه تن و تانک عینیت بخشند.