ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.

سخن روز
پیامبر اکرم صلوات الله علیه:
دانشمندان، چراغهای زمین، جانشینان پیامبران، وارثان من و وارثان پیامبرانند.
نهجالفصاحه، ح ۲۰۱۴
دانشمندان، چراغهای زمین، جانشینان پیامبران، وارثان من و وارثان پیامبرانند.
نهجالفصاحه، ح ۲۰۱۴

نیازمند توجه به جنبههای مغفول مانده از سیره نبوی هستیم
سعید طاووسی مسرور : با اینکه در حوزه ادبیات داستانی کودک و نوجوان و بزرگسالِ پیامبراسلام(ص) آثار مختلفی به صورتهای رمان و داستان کوتاه خلق شده است اما هنوز در ابتدای راه قرار داریم. پیامبراکرم(ص) شکلدهنده هویت ما و بزرگ و سرور ما مسلمانان، همچنین سرچشمه تمام فضایل و خوبیها و برگزیده خداوند هستند و باید بیشتر در حوزه ادبیات داستانی به ایشان پرداخته شود. ارتقای ادبیات داستانی در زمینه پیامبراسلام(ص) نیازمند توجه، تشویق و تبلیغ گسترده است. در سالهای اخیر جشنواره خاتم عهدهدار معرفی بهترین آثار داستانی در این حوزه شده و در خلق رمان و داستان کوتاه درباره پیامبراسلام(ص) مؤثر بوده است. باید فعالان حوزه تاریخ اسلام آثاری را فراهم کنند که به جنبههایی از حیات و سیره نبوی که مغفول ماندهاند بپردازند و در اختیار عموم قرار دهند.
بخشی از گفتههای این پژوهشگر تاریخ اسلام و تشیع در ایبنا
بخشی از گفتههای این پژوهشگر تاریخ اسلام و تشیع در ایبنا
نگاهی به مستند تحسین شده «تنفس» ساخته شان مولنطبیعت پناهگاه روح است
علیرضا نراقی
منتقد
درد و غربت از روز نخست، از لحظه بیرون آمدن از رحم امن مادر آغاز می شود. انسان ها در مواجهه با ناملایمات دچار استیصال می شوند و در پی درمان خود می گردند. دردها اگر جسم را آزار دهند، درمان آدرس های سرراستی خواهد داشت. بدن،خود را بازسازی می کند و علم پزشکی به کمک بازسازی بدن می آید و زخم ها را محو و دردها را دستکم قابل تحمل می سازد، اما دردهای روح و آلام ذهن مانا و پیچیده ترند و درمانشان دشوارتر. برای همین انسان ممکن است در میان دردهای روح و روان گیج و گم شود؛ شکست بخورد و در گودالی بی پایان تا آخرین لحظه دست و پا بزند. از راه های متداول مواجهه با دردهای روان علم پیشرونده و آگاهیبخش روانشناسی است که موفق شده ساختار ذهن انسان و ناملایمات و نیازهای آن را توضیح دهد، همراه با این شیوه علمی اثربخش، رویکردهایی در عرفان های شرقی، معنویت و ارتباط برقرار کردن با امر استعلایی نیز تبدیل به شیوه های نسبتاً مرسوم درمانگری روح و رهایی نسبی از دردها و رنج های ذهنی شده اند،اما در کنار اینها یکی از راه های کهن و همواره مفید انسان در مواجهه با مصائب درونی، پناه بردن به طبیعت و کوچ به دل زندگی ناب و دور از شهر است؛ شیوه ای که انسان را به منشأ رابطه با هستی گسیل می دارد و برای او امکان شروعی تازه را میسر می سازد.
گستره سخاوتمند طبیعت که ایستا و ساکن، قدرت اصیل هستی را در دل خود پرورش داده، به انسان امکان می دهد که بزرگی و ناب بودن عالم را درک کند و در جایگاهی فراتر از روزمرگی، رنج ها و دردهای خود استقرار یابد. طبیعت در عین تکرار، خالی از ملال است، مدام با هر گردش و تکانهای تغییر می کند. ضمن اینکه همواره برجای ایستاده است و استوار میماند، در تحول و دگرگونی مداوم است. این دوگانه سکون و حرکت، ایستایی و تحول، کهن بودن و نو شدن، استواری و رهایی، همان کیمیایی است که طبیعت به مثابه معنای زندگی به انسان ِغلتیده در رنج و وهم عطا میکند. در مستند تحسین شده «تنفس» (Inhale) اثر «شان مولن»که سال 2017 ساخته شده است، با مردی آشنا می شویم که پس از مرگ ناگهانی همسرش، خود را با ارتباط با اسب ها و پرورش آنان رام می کند. در ظاهر او مشغول پرورش اسب ها است، ولی در باطن این اسب ها هستند که مرد را پرورش می دهند، اما در این میان او دختر 19 ساله خود را به علت سرطان از دست می دهد و درد بزرگ دیگری بر درد عظیم قبلی اضافه می شود، اما مرد در دامن طبیعت و در گذر از زندگی شهری، ارتباط خود را با جهان ناب و دور از مظاهر و نقوش خیالی، دنیای مدرن برمی سازد و در نتیجه آنچه می بیند مانایی روح و روان عزیزان از دست رفته و عظمت آن وحدت خدشه ناپذیر و ناگسستنی با کلیت هستی است.
مرد رنج وسیعی را تحمل می کند. او خود اذعان دارد که درد «جان» فراتر از درد تن است، اما همین درد است که روح را بزرگتر می کند، همچون همان دردی که فردریش نیچه معتقد بود اگر ما را نکشد، قویترمان میکند. مرد معتقد است ما همه در عبور هستیم و عظمت روان ما با همه تجربیات بزرگ و کوچک و دردها و شادی هایی که تجربه کرده است، با جسم ما دچار زوال و مرگ نمی شود ،بلکه عبور می کند، به جهانی دیگر شاید و شاید به روح یگانه هستی، به وسعت بی انتهایی جهانی پیوسته و استوار.
شادی دیگر مرد، زندگی با موجودات دیگر است؛ در درجه اول نوه کوچکش که او را برکتی می داند یادگار همسر و فرزندش است و برایش خنده و لذت را به ارمغان می آورد، همچنین ارتباط معنادار مرد با حیوانات نکته با اهمیت دیگر در سبک زندگی شفابخش او است؛ اسب های آرامی که آنها را نه با تازیانه که با مهر و همدلی پرورش می دهد و سگ های نگهبانی که گویی شوخ و شنگی روزانه اش را سبب می شوند و همه اینها در کنار آن طبیعت دربرگیرنده و آن بینشی که مرد از این سبک زندگی دریافت کرده است، سبب ساز این شده اند که رنج های پیوسته مرد، تبدیل به معنایی رهایی بخش شوند و او را در برابر زندگی در عین پذیرش و صلحی مداوم، پر قدرت و سرسخت نگه دارند.
منتقد
درد و غربت از روز نخست، از لحظه بیرون آمدن از رحم امن مادر آغاز می شود. انسان ها در مواجهه با ناملایمات دچار استیصال می شوند و در پی درمان خود می گردند. دردها اگر جسم را آزار دهند، درمان آدرس های سرراستی خواهد داشت. بدن،خود را بازسازی می کند و علم پزشکی به کمک بازسازی بدن می آید و زخم ها را محو و دردها را دستکم قابل تحمل می سازد، اما دردهای روح و آلام ذهن مانا و پیچیده ترند و درمانشان دشوارتر. برای همین انسان ممکن است در میان دردهای روح و روان گیج و گم شود؛ شکست بخورد و در گودالی بی پایان تا آخرین لحظه دست و پا بزند. از راه های متداول مواجهه با دردهای روان علم پیشرونده و آگاهیبخش روانشناسی است که موفق شده ساختار ذهن انسان و ناملایمات و نیازهای آن را توضیح دهد، همراه با این شیوه علمی اثربخش، رویکردهایی در عرفان های شرقی، معنویت و ارتباط برقرار کردن با امر استعلایی نیز تبدیل به شیوه های نسبتاً مرسوم درمانگری روح و رهایی نسبی از دردها و رنج های ذهنی شده اند،اما در کنار اینها یکی از راه های کهن و همواره مفید انسان در مواجهه با مصائب درونی، پناه بردن به طبیعت و کوچ به دل زندگی ناب و دور از شهر است؛ شیوه ای که انسان را به منشأ رابطه با هستی گسیل می دارد و برای او امکان شروعی تازه را میسر می سازد.
گستره سخاوتمند طبیعت که ایستا و ساکن، قدرت اصیل هستی را در دل خود پرورش داده، به انسان امکان می دهد که بزرگی و ناب بودن عالم را درک کند و در جایگاهی فراتر از روزمرگی، رنج ها و دردهای خود استقرار یابد. طبیعت در عین تکرار، خالی از ملال است، مدام با هر گردش و تکانهای تغییر می کند. ضمن اینکه همواره برجای ایستاده است و استوار میماند، در تحول و دگرگونی مداوم است. این دوگانه سکون و حرکت، ایستایی و تحول، کهن بودن و نو شدن، استواری و رهایی، همان کیمیایی است که طبیعت به مثابه معنای زندگی به انسان ِغلتیده در رنج و وهم عطا میکند. در مستند تحسین شده «تنفس» (Inhale) اثر «شان مولن»که سال 2017 ساخته شده است، با مردی آشنا می شویم که پس از مرگ ناگهانی همسرش، خود را با ارتباط با اسب ها و پرورش آنان رام می کند. در ظاهر او مشغول پرورش اسب ها است، ولی در باطن این اسب ها هستند که مرد را پرورش می دهند، اما در این میان او دختر 19 ساله خود را به علت سرطان از دست می دهد و درد بزرگ دیگری بر درد عظیم قبلی اضافه می شود، اما مرد در دامن طبیعت و در گذر از زندگی شهری، ارتباط خود را با جهان ناب و دور از مظاهر و نقوش خیالی، دنیای مدرن برمی سازد و در نتیجه آنچه می بیند مانایی روح و روان عزیزان از دست رفته و عظمت آن وحدت خدشه ناپذیر و ناگسستنی با کلیت هستی است.
مرد رنج وسیعی را تحمل می کند. او خود اذعان دارد که درد «جان» فراتر از درد تن است، اما همین درد است که روح را بزرگتر می کند، همچون همان دردی که فردریش نیچه معتقد بود اگر ما را نکشد، قویترمان میکند. مرد معتقد است ما همه در عبور هستیم و عظمت روان ما با همه تجربیات بزرگ و کوچک و دردها و شادی هایی که تجربه کرده است، با جسم ما دچار زوال و مرگ نمی شود ،بلکه عبور می کند، به جهانی دیگر شاید و شاید به روح یگانه هستی، به وسعت بی انتهایی جهانی پیوسته و استوار.
شادی دیگر مرد، زندگی با موجودات دیگر است؛ در درجه اول نوه کوچکش که او را برکتی می داند یادگار همسر و فرزندش است و برایش خنده و لذت را به ارمغان می آورد، همچنین ارتباط معنادار مرد با حیوانات نکته با اهمیت دیگر در سبک زندگی شفابخش او است؛ اسب های آرامی که آنها را نه با تازیانه که با مهر و همدلی پرورش می دهد و سگ های نگهبانی که گویی شوخ و شنگی روزانه اش را سبب می شوند و همه اینها در کنار آن طبیعت دربرگیرنده و آن بینشی که مرد از این سبک زندگی دریافت کرده است، سبب ساز این شده اند که رنج های پیوسته مرد، تبدیل به معنایی رهایی بخش شوند و او را در برابر زندگی در عین پذیرش و صلحی مداوم، پر قدرت و سرسخت نگه دارند.

کم گوی و گزیده گوی چون دُر
شهرزاد عبدیه
روانشناس
در تعامل با کودکان و نوجوانان بیش از هر چیز تکنیکهایی مؤثر است که راهحلمحور باشند. مثلاً در تعامل با کودکان و نوجوانان تکنیکی وجود دارد، که بهعنوان تکنیک «10-10» معرفی شده است. براساس این تکنیک والد تنها مجاز است در 10 ثانیه و با 10 کلمه آنچه را میخواهد به فرزندش بگوید و تمام! حالا به لحاظ اجرایی این تکنیک چگونه کار میکند؟
اول باید گفت که اجرای این تکنیک شاید برای بسیاری از والدین چندان راحت نباشد چون اکثر ما عادت کردهایم در مورد مسائل خیلی بیش از آنچه ضروری است توضیح بدهیم. هر چقدر موضوعی برای ما مهمتر باشد و نگرانی بیشتری درباره آن داشته باشیم، بیشتر پیرامونش حرف میزنیم و سعی میکنیم با دلیل و منطق و شرح و تفسیر، فرزندمان را به مسیری که میخواهیم، هدایت کنیم.
اما آیا واقعاً این همه پرگویی و نصیحت سودمند است؟ آیا اگر روزانه دهها بار به دخترمان بگوییم، درس بخوان یا از پسرمان بخواهیم تکالیفش را بنویسد، مؤثر خواهد بود؟ با سخنرانیهای طولانی در باب مزایای نظم و ترتیب، فرزندمان منظم خواهد شد؟ پاسخ همه سؤالات مطرح شده از منظر تربیتی منفی است و به نظر میرسد والدین باید به چیزی بیشتر از پند و اندرز برای تربیت و سوق دادن فرزندان به سمت ارزشهایی که مدنظرشان است مجهز باشند.
نکته قابل تأمل اینکه، در بسیاری از موارد پند و اندرز و صحبتهای طولانی نه تنها مؤثر نیستند بلکه نتیجه معکوس نیز میدهند. والدین زیادی گزارش میکنند که فرزندشان علاوهبر اینکه به خواسته آنها بیاعتناست، تمایل چندانی هم به صحبت و گوش دادن به حرفهای آنها ندارد و با بیاعتنایی یا پرخاشگری، خواهان اتمام مکالمه است! بنابراین باید به خاطر داشته باشیم که اگرچه گفتوگو سودمند است اما مکان و زمان و حد و اندازه دارد. در هر رابطهای باید مراقب باشیم که به یک معلم اخلاق پرگو تبدیل نشویم چون در این صورت دیگر صحبتهایمان ارج و قربی نخواهد داشت. این مسأله خصوصاً در ارتباط با کودکان که توانایی شناختیشان هنوز محدود است، مصداق دارد. نوجوانها بیشتر از گفتوگو استقبال میکنند اما باید قبل از آن درک کرده باشند گفتوگوهای والدین یکطرفه و نصیحتگونه نیست. بچههای کوچکتر گنجایش حافظه محدودتری دارند و تمرکزشان کمتر است. آنها نمیتوانند روی صحبتهای طولانی متمرکز بمانند بنابراین توضیح زیاد درباره مسائل آنها را خسته و کلافه میکند و اصلاً نتیجهبخش نخواهد بود. از طرف دیگر وقتی که زیاد صحبت میکنیم؛ احتمال بیشتری دارد که دچار اشتباه شویم و در حین حرفهایمان خواسته یا ناخواسته از عبارات تحقیرآمیز، سرزنشکننده، مقایسهای و غیره استفاده کنیم که همه این موارد، آسیبهای جدی به رابطه کودک و والد میزند. همچنین باید در نظر داشت در هر حالتی و در هر مکالمهای صحبت زیاد و پرگویی باعث میشود، پیام اصلی ما در بین حاشیهها و کلمات و جملات غیرضروری گم شود.
نکته قابل تأمل دیگر این است که بچهها بسیار بیشتر از اینکه از حرفهای ما بیاموزند از رفتار ما و پیامد رفتار خودشان یاد میگیرند. پس بهترین گزینه این است که دندان روی جگر بگذاریم و مدام به خودمان یادآوری کنیم: «کم گوی و گزیده گوی چون دُر.» در 10 کلمه و در 10 ثانیه حرفمان را بزنیم و تمام. باز معنای این گفتن، یک گفتن تحکمی نیست بلکه گفتنی است که آنچه را مدنظرمان است کوتاه و موجز و در زمانی کوتاه بگوییم تا در حافظه کودک نیز نقش ببندد.
اما باید مراقب باشیم که به یک والد صامت هم تبدیل نشویم. سکوت بیموقع هم میتواند مانند پرگویی آسیبرسان باشد. وقتی فرزندمان با شور و هیجان درباره موضوعی با ما حرف میزند و ما به جای یک شنونده فعال، در سکوتی منفعلانه فقط گوش میدهیم و بدتر از آن حواسمان جای دیگری است، در واقع تیشهای برداشتهایم و به رابطه آسیب میزنیم.
سکوت در هر رابطهای باید بجا، بموقع و به اندازه باشد. گاهی باید سکوت را بشکنیم و با شور و هیجان وارد مکالمه شویم، اظهار نظرکنیم، سؤال بپرسیم، تحسین کنیم و سخن بگوییم؛ سخنی سنجیده، به اندازه و بجا.
روانشناس
در تعامل با کودکان و نوجوانان بیش از هر چیز تکنیکهایی مؤثر است که راهحلمحور باشند. مثلاً در تعامل با کودکان و نوجوانان تکنیکی وجود دارد، که بهعنوان تکنیک «10-10» معرفی شده است. براساس این تکنیک والد تنها مجاز است در 10 ثانیه و با 10 کلمه آنچه را میخواهد به فرزندش بگوید و تمام! حالا به لحاظ اجرایی این تکنیک چگونه کار میکند؟
اول باید گفت که اجرای این تکنیک شاید برای بسیاری از والدین چندان راحت نباشد چون اکثر ما عادت کردهایم در مورد مسائل خیلی بیش از آنچه ضروری است توضیح بدهیم. هر چقدر موضوعی برای ما مهمتر باشد و نگرانی بیشتری درباره آن داشته باشیم، بیشتر پیرامونش حرف میزنیم و سعی میکنیم با دلیل و منطق و شرح و تفسیر، فرزندمان را به مسیری که میخواهیم، هدایت کنیم.
اما آیا واقعاً این همه پرگویی و نصیحت سودمند است؟ آیا اگر روزانه دهها بار به دخترمان بگوییم، درس بخوان یا از پسرمان بخواهیم تکالیفش را بنویسد، مؤثر خواهد بود؟ با سخنرانیهای طولانی در باب مزایای نظم و ترتیب، فرزندمان منظم خواهد شد؟ پاسخ همه سؤالات مطرح شده از منظر تربیتی منفی است و به نظر میرسد والدین باید به چیزی بیشتر از پند و اندرز برای تربیت و سوق دادن فرزندان به سمت ارزشهایی که مدنظرشان است مجهز باشند.
نکته قابل تأمل اینکه، در بسیاری از موارد پند و اندرز و صحبتهای طولانی نه تنها مؤثر نیستند بلکه نتیجه معکوس نیز میدهند. والدین زیادی گزارش میکنند که فرزندشان علاوهبر اینکه به خواسته آنها بیاعتناست، تمایل چندانی هم به صحبت و گوش دادن به حرفهای آنها ندارد و با بیاعتنایی یا پرخاشگری، خواهان اتمام مکالمه است! بنابراین باید به خاطر داشته باشیم که اگرچه گفتوگو سودمند است اما مکان و زمان و حد و اندازه دارد. در هر رابطهای باید مراقب باشیم که به یک معلم اخلاق پرگو تبدیل نشویم چون در این صورت دیگر صحبتهایمان ارج و قربی نخواهد داشت. این مسأله خصوصاً در ارتباط با کودکان که توانایی شناختیشان هنوز محدود است، مصداق دارد. نوجوانها بیشتر از گفتوگو استقبال میکنند اما باید قبل از آن درک کرده باشند گفتوگوهای والدین یکطرفه و نصیحتگونه نیست. بچههای کوچکتر گنجایش حافظه محدودتری دارند و تمرکزشان کمتر است. آنها نمیتوانند روی صحبتهای طولانی متمرکز بمانند بنابراین توضیح زیاد درباره مسائل آنها را خسته و کلافه میکند و اصلاً نتیجهبخش نخواهد بود. از طرف دیگر وقتی که زیاد صحبت میکنیم؛ احتمال بیشتری دارد که دچار اشتباه شویم و در حین حرفهایمان خواسته یا ناخواسته از عبارات تحقیرآمیز، سرزنشکننده، مقایسهای و غیره استفاده کنیم که همه این موارد، آسیبهای جدی به رابطه کودک و والد میزند. همچنین باید در نظر داشت در هر حالتی و در هر مکالمهای صحبت زیاد و پرگویی باعث میشود، پیام اصلی ما در بین حاشیهها و کلمات و جملات غیرضروری گم شود.
نکته قابل تأمل دیگر این است که بچهها بسیار بیشتر از اینکه از حرفهای ما بیاموزند از رفتار ما و پیامد رفتار خودشان یاد میگیرند. پس بهترین گزینه این است که دندان روی جگر بگذاریم و مدام به خودمان یادآوری کنیم: «کم گوی و گزیده گوی چون دُر.» در 10 کلمه و در 10 ثانیه حرفمان را بزنیم و تمام. باز معنای این گفتن، یک گفتن تحکمی نیست بلکه گفتنی است که آنچه را مدنظرمان است کوتاه و موجز و در زمانی کوتاه بگوییم تا در حافظه کودک نیز نقش ببندد.
اما باید مراقب باشیم که به یک والد صامت هم تبدیل نشویم. سکوت بیموقع هم میتواند مانند پرگویی آسیبرسان باشد. وقتی فرزندمان با شور و هیجان درباره موضوعی با ما حرف میزند و ما به جای یک شنونده فعال، در سکوتی منفعلانه فقط گوش میدهیم و بدتر از آن حواسمان جای دیگری است، در واقع تیشهای برداشتهایم و به رابطه آسیب میزنیم.
سکوت در هر رابطهای باید بجا، بموقع و به اندازه باشد. گاهی باید سکوت را بشکنیم و با شور و هیجان وارد مکالمه شویم، اظهار نظرکنیم، سؤال بپرسیم، تحسین کنیم و سخن بگوییم؛ سخنی سنجیده، به اندازه و بجا.

روایتی خواندنی از غرب کشور در سالهای جنگ
فاطمه شهدوست
روزنامهنگار
داستان رنج مبارزی به نام امیر سعیدزاده دستمایه خلق کتاب «عصرهای کریسکان» شده که کیانوش گلزار راغب آن را نوشته است؛ کتابی خواندنی و اثرگذار درباره جوانمرد کردی که سالهای زیادی از عمرش در اسارت و در زندانهای کومله و دموکرات سپری میشود.
در طول داستان با تلاطمهای انقلاب و جنگ لحظه به لحظه مچالهتر میشوید و حیرت میکنید از این همه مقاومت. سعیدزاده عضو هیچ گروهی نیست و بهعنوان یک نیروی آزاد در مأموریتهای اطلاعاتی و عملیاتی شرکت میکند و البته مأموریتهایی هم برای شناسایی در خارج کشور دارد.
او پیش از انقلاب، از طرف ساواک، مورد پیگیری و بازخواست قرار میگیرد و فراری میشود، بعد از آن به اسارت کومله در میآید و در ادامه از سازمان کومله هم فرار میکند.
چهار سال بعد از جنگ، سعیدزاده به اسارت یکی از گروهکهای معاند در میآید که این دوران از ابتدای انقلاب تا سال ۷۴، یعنی یک دوره ۱۵ ساله، به طول میانجامد.
این کتاب روایتهای جذاب و البته مهمی از غرب کشور دارد که در بخشی از آن درباره بمباران شیمیایی و تلخی جنگ ناجوانمردانه میگوید:
«ابعاد فاجعه آشکار شده و بیداد میکند. لحظه به لحظه تعداد مجروحان و حادثهدیدگان افزایش مییابد؛ چشم بعضیها کور شده و نمیتوانند راه بروند. حنجرهها گرفته و نمیتوانند نفس بکشند و....»(ص148)
و در ادامه این فاجعه؛ «کمکم برگ درختان زرد شده و میریزد. سگها و گربهها، مرغها و خروسها، بیشتر گاوها و گوسفندها خفه و تلف میشوند.
گنجشکان و پرندگان بالبال زده، روی زمین میافتند و تلف میشوند. شهر کاملاً آلوده شده و مردم جایی برای زندگی ندارند.»ص150
کتاب«عصرهای کریسکان» عنوان مجموعه خاطرات حضور امیرسعیدزاده در جبهههای حق علیه باطل است که به کوشش و قلم کیانوش گلزار راغب و از سوی انتشارات سوره مهر در اختیار علاقهمندان قرار گرفته است.
عصرهای کریسکان
نویسنده: کیانوش گلزار راغب
انتشارات سوره مهر
برش
«عصرهای کریسکان» مورد توجه مقام معظم رهبری هم قرار گرفته، در تقریظ ایشان درباره این کتاب که پیشتر منتشر شده آمده است:
«بسیار جذاب تهیه شده است؛ هم خود سرگذشت این جوان آزاده کرد جذاب است و هم نوع نگارش صریح و کوتاه و بیحاشیه کتاب. با اینکه نیروهای مبارز کردِ طرفدار جمهوری اسلامی را از نزدیک دیده و شناختهام، اما آنچه از فداکاریهای آنان در این کتاب آمده، برایم کاملاً جدید و اعجابآور است. نقش مادر و همسر هم حقاً برجسته است. دلاوری و شجاعت راوی و خانوادهاش ممتاز است و نیز برخی عناصر دیگر کردی که از آنان نام برده شده است. در کنار این درخشندگیها، رفتار قساوتآمیز و شریرانه کسان دیگری که به دروغ از زبان مردم شریف کرد سخن میگفتند نیز بخوبی تشریح شده است. کتاب جامعی است؛ تاریخ، شرح حال، شناخت قوم کرد، شناخت حوادث تلخ و شیرین منطقه کردی در اوایل انقلاب.در آذر ۹۹ مطالعه شد.»
روزنامهنگار
داستان رنج مبارزی به نام امیر سعیدزاده دستمایه خلق کتاب «عصرهای کریسکان» شده که کیانوش گلزار راغب آن را نوشته است؛ کتابی خواندنی و اثرگذار درباره جوانمرد کردی که سالهای زیادی از عمرش در اسارت و در زندانهای کومله و دموکرات سپری میشود.
در طول داستان با تلاطمهای انقلاب و جنگ لحظه به لحظه مچالهتر میشوید و حیرت میکنید از این همه مقاومت. سعیدزاده عضو هیچ گروهی نیست و بهعنوان یک نیروی آزاد در مأموریتهای اطلاعاتی و عملیاتی شرکت میکند و البته مأموریتهایی هم برای شناسایی در خارج کشور دارد.
او پیش از انقلاب، از طرف ساواک، مورد پیگیری و بازخواست قرار میگیرد و فراری میشود، بعد از آن به اسارت کومله در میآید و در ادامه از سازمان کومله هم فرار میکند.
چهار سال بعد از جنگ، سعیدزاده به اسارت یکی از گروهکهای معاند در میآید که این دوران از ابتدای انقلاب تا سال ۷۴، یعنی یک دوره ۱۵ ساله، به طول میانجامد.
این کتاب روایتهای جذاب و البته مهمی از غرب کشور دارد که در بخشی از آن درباره بمباران شیمیایی و تلخی جنگ ناجوانمردانه میگوید:
«ابعاد فاجعه آشکار شده و بیداد میکند. لحظه به لحظه تعداد مجروحان و حادثهدیدگان افزایش مییابد؛ چشم بعضیها کور شده و نمیتوانند راه بروند. حنجرهها گرفته و نمیتوانند نفس بکشند و....»(ص148)
و در ادامه این فاجعه؛ «کمکم برگ درختان زرد شده و میریزد. سگها و گربهها، مرغها و خروسها، بیشتر گاوها و گوسفندها خفه و تلف میشوند.
گنجشکان و پرندگان بالبال زده، روی زمین میافتند و تلف میشوند. شهر کاملاً آلوده شده و مردم جایی برای زندگی ندارند.»ص150
کتاب«عصرهای کریسکان» عنوان مجموعه خاطرات حضور امیرسعیدزاده در جبهههای حق علیه باطل است که به کوشش و قلم کیانوش گلزار راغب و از سوی انتشارات سوره مهر در اختیار علاقهمندان قرار گرفته است.
عصرهای کریسکان
نویسنده: کیانوش گلزار راغب
انتشارات سوره مهر
برش
«عصرهای کریسکان» مورد توجه مقام معظم رهبری هم قرار گرفته، در تقریظ ایشان درباره این کتاب که پیشتر منتشر شده آمده است:
«بسیار جذاب تهیه شده است؛ هم خود سرگذشت این جوان آزاده کرد جذاب است و هم نوع نگارش صریح و کوتاه و بیحاشیه کتاب. با اینکه نیروهای مبارز کردِ طرفدار جمهوری اسلامی را از نزدیک دیده و شناختهام، اما آنچه از فداکاریهای آنان در این کتاب آمده، برایم کاملاً جدید و اعجابآور است. نقش مادر و همسر هم حقاً برجسته است. دلاوری و شجاعت راوی و خانوادهاش ممتاز است و نیز برخی عناصر دیگر کردی که از آنان نام برده شده است. در کنار این درخشندگیها، رفتار قساوتآمیز و شریرانه کسان دیگری که به دروغ از زبان مردم شریف کرد سخن میگفتند نیز بخوبی تشریح شده است. کتاب جامعی است؛ تاریخ، شرح حال، شناخت قوم کرد، شناخت حوادث تلخ و شیرین منطقه کردی در اوایل انقلاب.در آذر ۹۹ مطالعه شد.»

هنرمندان در فضای مجازی
یاد روز
23 مهرماه سالروز درگذشت حسین دهلوی چهره ماندگار فرهنگ ایران است. حسین دهلوی که 23 مهر 98 دار فانی را در سن 92 سالگی وداع گفت، از هنرمندان پیشکسوت عرصه موسیقی بود. گفتوگوی دل در شور(1336) و «فروغ عشق» در بیات اصفهان از تجربیات ارزشمند وی در تلفیق شعر و موسیقی ایرانی بهشمار میروند.یکی از مهمترین آثار حسین دهلوی کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» است که حاصل بیش از 40 سال تجربه او در تلفیق موسیقی با شعر است و جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی را بهدست آورد.
چهره روز
هادی محقق با فیلم «دِرب» جایزه اصلی جشنواره بوسان را از آن خود کرد. جشنواره بینالمللی فیلم بوسان درحالی برگزیدگان رویداد امسال خود را معرفی کرد که در بخش رقابتی جیسئوک جشنواره فیلم «دِرب» به کارگردانی هادی محقق و تهیهکنندگی رضا محقق به صورت مشترک با فیلم «دگرگونی» ساخته یالکین تویچیاف جایزه اصلی را دریافت کردند. فیلم «دِرب» فیلم افتتاحیه جشنواره بوسان نیز بود.
چالش روز
امیرحسین آقایی کارگردان نمایش «رضا» که این روزها نمایش خود را در تالار مولوی در خیابان ۱۶ آذر روی صحنه میبرد، درباره اجرای نمایش در شرایط فعلی به ایسنا، گفته است: « وقتی تصمیم به اجرای تئاتر گرفتیم، میدانستیم در این فضای دو قطبی، این اجرا چه پیامدهایی برایمان خواهد داشت، چون همین اقدام سبب شده بعضی از همکاران خودمان به ما ناسزا بگویند که الان روی صحنهایم. البته هر یک از ما برای تصمیمهایمان دلایلی داریم که محترم است. ما هم اگر قرار بود در یک سالن خصوصی اجرا کنیم، حتماً از تعطیلی تئاتر در این وضعیت استقبال میکردیم، چون میدانستیم با فروش بلیتمان، نمیتوانیم اجاره سالن را بپردازیم ولی وقتی در سالن دولتی دغدغه اجاره نداریم، بهتر دیدیم در همین وضعیت هم تئاترمان را اجرا کنیم.»
اتفاق روز
هنرمند عراقی، بزرگترین تابلوی خطاطی جهان را با هدف توجه به خشکسالی در منطقه اهوار عراق با نی خلق کرده است. این منطقه یکی از جاذبههای توریستی کشور عراق و متشکل از چند تالاب است. باسم مهدی، هنرمند عراقی است که بزرگترین تابلوی خطی جهان را به طول دو کیلومتر خلق کرده و به زبان عربی و به خط کوفی نوشته است: «أنقذوا الأهوار» (اهوار را نجات دهید). اهوار جمع هور و در زبان عربی به معنای تالاب است. هدف این هنرمند هشدار درباره خشکی تالابها بوده است.
23 مهرماه سالروز درگذشت حسین دهلوی چهره ماندگار فرهنگ ایران است. حسین دهلوی که 23 مهر 98 دار فانی را در سن 92 سالگی وداع گفت، از هنرمندان پیشکسوت عرصه موسیقی بود. گفتوگوی دل در شور(1336) و «فروغ عشق» در بیات اصفهان از تجربیات ارزشمند وی در تلفیق شعر و موسیقی ایرانی بهشمار میروند.یکی از مهمترین آثار حسین دهلوی کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» است که حاصل بیش از 40 سال تجربه او در تلفیق موسیقی با شعر است و جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی را بهدست آورد.
چهره روز
هادی محقق با فیلم «دِرب» جایزه اصلی جشنواره بوسان را از آن خود کرد. جشنواره بینالمللی فیلم بوسان درحالی برگزیدگان رویداد امسال خود را معرفی کرد که در بخش رقابتی جیسئوک جشنواره فیلم «دِرب» به کارگردانی هادی محقق و تهیهکنندگی رضا محقق به صورت مشترک با فیلم «دگرگونی» ساخته یالکین تویچیاف جایزه اصلی را دریافت کردند. فیلم «دِرب» فیلم افتتاحیه جشنواره بوسان نیز بود.
چالش روز
امیرحسین آقایی کارگردان نمایش «رضا» که این روزها نمایش خود را در تالار مولوی در خیابان ۱۶ آذر روی صحنه میبرد، درباره اجرای نمایش در شرایط فعلی به ایسنا، گفته است: « وقتی تصمیم به اجرای تئاتر گرفتیم، میدانستیم در این فضای دو قطبی، این اجرا چه پیامدهایی برایمان خواهد داشت، چون همین اقدام سبب شده بعضی از همکاران خودمان به ما ناسزا بگویند که الان روی صحنهایم. البته هر یک از ما برای تصمیمهایمان دلایلی داریم که محترم است. ما هم اگر قرار بود در یک سالن خصوصی اجرا کنیم، حتماً از تعطیلی تئاتر در این وضعیت استقبال میکردیم، چون میدانستیم با فروش بلیتمان، نمیتوانیم اجاره سالن را بپردازیم ولی وقتی در سالن دولتی دغدغه اجاره نداریم، بهتر دیدیم در همین وضعیت هم تئاترمان را اجرا کنیم.»
اتفاق روز
هنرمند عراقی، بزرگترین تابلوی خطاطی جهان را با هدف توجه به خشکسالی در منطقه اهوار عراق با نی خلق کرده است. این منطقه یکی از جاذبههای توریستی کشور عراق و متشکل از چند تالاب است. باسم مهدی، هنرمند عراقی است که بزرگترین تابلوی خطی جهان را به طول دو کیلومتر خلق کرده و به زبان عربی و به خط کوفی نوشته است: «أنقذوا الأهوار» (اهوار را نجات دهید). اهوار جمع هور و در زبان عربی به معنای تالاب است. هدف این هنرمند هشدار درباره خشکی تالابها بوده است.
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
اخبار این صفحه
-
سخن روز
-
نیازمند توجه به جنبههای مغفول مانده از سیره نبوی هستیم
-
طبیعت پناهگاه روح است
-
کم گوی و گزیده گوی چون دُر
-
روایتی خواندنی از غرب کشور در سالهای جنگ
-
هنرمندان در فضای مجازی
-
عکس نوشت
اخبارایران آنلاین




































