شبی با شعرای قرن‌های گذشته!





خواب دیدم که شب یلداست و قرار است طبق معمول این شب عزیز را با شعرخوانی و آجیل و چای و انار و هندوانه بگذرانیم. در همین خواب گرامی دیدم که در خانه سعدی علیه الرحمه هستیم و تا چشم کار می‌کند ادیب و شاعر است که کنار یکدیگر نشسته‌اند و انار می‌خورند و هندوانه قاچ می‌زنند، کسی کنارم نشسته بود، مثل شعرا ریش بلندی داشت و آرام سخن می‌گفت، پرسیدم: «پس آجیلش کو؟»، یک سری جواب غیرقابل چاپ در مورد افزایش قیمت خشکبار داد و چیزی شبیه«ابیاتم توی این قیمت‌ها!» گفت که شک کردم و پرسیدم: «ببخشید شما؟»، لبخندی زد و گفت: «میرزا هستم، ایرج میرزا!» دیدم کار خراب افتاده و ممکن است وضعیت بغرنج‌تر شود، سؤال کردم: «عبیدتان کجاست؟» با انگشتی نزدیک به انگشت اشاره گوشه‌ای از باغ را نشان داد که عبید آنجا نشسته و دیگر تا آخر مراسم به آن سو نرفتم.
از ایرج میرزا هم جدا شدم و کمی در باغ(جهت مخالفی که عبید نشسته بود) چرخی زدم، که یک نفر را پشت میزی دیدم که مملو از نوشیدنی‌های خوشرنگ و هیجان‌انگیز بود، پرسیدم: «اینا که مشکلی ندارن!»، خیام بود، خندید تا خواست حرفی بزند، معلم ادبیات دوم دبیرستان‌مان هم که انگار دعوت شده بود، خودش را به ما رساند و گفت: «من از همه امتحان کردم، معنوی هستند، تو معنوی هستی، همین خیام که اینجا ایستاده معنوی است، من معنوی‌ام، این باغ معنوی است!» و همین‌طور که «معنوی معنوی» می‌کرد از ما دور شد و رفت.
متوجه شدم که در جای اشتباهی از باغ ایستاده‌ام؛ کمی آن‌سوتر رفتم که دیدم یک نفر چوبی در دست دارد و روی یک مقوا دارد چیزی را به بقیه نشان می‌دهد و می‌گوید: «وزان سوی دیگر گو اسفندیار/ همی کشتشان بی‌مر و بی‌شمار» خودم را قاطی بحث کردم و گفتم: «نه به خشونت! نه به جنگ!» که جلوی دهانم را گرفت و گفت: «گزافه مگوی! من فردوسی‌‌ام داداش! توی اون دنیا که ما رو دلارفروش کردید، لااقل بذارید اینجا از شعر و ادب پارسی نان معنوی سر سفره زن و بچه‌‌مان ببریم، بزن به چاک تا نگفتم اسفندیار بیاد برات!»
ترسیدم، عصبانی بود.آرام آرام از فردوسی و جمعی که دور او را گرفته بودند فاصله گرفتم که تنه‌‌ام به کسی خورد تا آمدم از او عذرخواهی کنم، دست روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت/ حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را!» سلامی خدمت جناب سعدی کردم و از ایشان بابت دعوتشان تشکر کردم که احساس کردم نگاهی به سر تا پایم انداخت و احساس کرد غریبه هستم و گفت: «جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش/ گر در آیینه ببینی برود دل ز برت» که دیدم ممکن است کار به درختی که ته باغ با ارزن روپایی می‌زند بکشد، پس بی‌سر و صدا از محل دور شدم و رسیدم به دو پیرمرد که یکی زیر آواز زده بود و می‌خواند: «آمد بت میخانه تا خانه برد ما را/ بنمود بهار نو تا تازه کند ما را» عده‌ای هم دور آنها حرکات موزون می‌کردند، کناری رفتم و به پیرمردی که او را شمس می‌نامیدند گفتم: «داداش این حرکات موزون مجوزم نداره، داستان می‌شه براتون ها» پوزخندی زد و گفت: «زیاده گویی اضافه نکن!» که متوجه شدم، صدای پیرمرد به قیافه‌اش نمی‌خورد، نگاهی کردم و مهدی طارمی را دیدم که ظاهراً او هم در خواب ما بود.
میهمانی به اواخرش رسید، در به در به‌دنبال حافظ می‌گشتم، بالاخره پیدایش کردم، پریدم جلویش و گفتم: «تو حافظی! بالاخره پیدات کردم!» ریش‌های مصنوعی‌اش را کنار زد و گفت: «من بدل حافظم، ضایع بازی در نیار دیگه!» که متوجه شدم، آنجا هم بدل افراد مشهور شدن باب است.حافظ اصلی را که دیدم داشت دیوانش را با دقت می‌خواند و اصلاح می‌کرد و زیر لب می‌گفت: «آب معدنی بهتر است، هرچند وزن و قافیه‌اش جور در نمی‌آید؛ بر گیر آب معدنی طرب‌انگیز و بیا/ پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا» که متوجه شدم دارد اصلاحیه‌های دیوانش را انجام می‌دهد، مزاحمش نشدم و قصد خروج از در را داشتم که ملک الشعرا و شاملو را دیدم، سؤال کردم چرا بیرون هستند که شاملو گفت شعرهایش را که خوانده‌اند، گفته‌اند: «اینا که اصلاً شعر نیست!» و به ملک الشعرا هم گفته‌اند هنوز تازه وارد است و زود است که به جمع شعرای بزرگتر وارد شود.از خواب بیدار شدم!

آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6953/13/494110/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها