دوازده سال از مرگ ناصر عبداللهی گذشت

زندگی به لهجه سلیس ناصریا




محسن بوالحسنی
خبرنگار
نوجوان بودم و اولین دوست من شده بود ناصر عبداللهی و قرار بود برای نشریه‌ای که توی دانشگاه درمی‌آوردم و بیشتر یک بولتن بود با او مصاحبه‌ای داشته باشم. مهربان بود، آنقدر مهربان که تا امروز به مهربانی او کمتر کسی را دیده‌ام. قرارهای ما از همین جا شروع شد و من از اهواز اول بار آمدم تهران تا برای آن نشریه‌ مختصر که واقعاً جز یک بولتن دانشگاهی نبود با او مصاحبه‌ای کنم. خیلی‌ها را در آن سنین به جهت کنجکاوی که برای ملاقات با اهل هنر داشتم دیده بودم و دیدن برخی‌ها یکسره آن مهر و علاقه‌ را از من برید، که شخصیت‌شان آنچنان شبیه تصوری که از آنها داشتم، نبود؛ بگذریم. اینها را اول بار است که می‌نویسم و حالا که از مرگ ناصر دوازده سال می‌گذرد وقتی به پشت سر نگاه می‌کنم انگار همین دیروز بود که با یک پژو مشکی اسپورت آمده بود تا من را که جلوی مسجد الرسول سعادت آباد منتظرش بودم ، بردارد و برویم جایی غذا بخوریم. دوستی من نوجوان با ناصر عبداللهی مشهور از اینجا شروع شد. استرس داشتم از اولین برخورد با یک چهره مطرح و معروف که وقتی توی ماشینش نشستم با همان لهجه داغ جنوبی حال دماغم را پرسید و گفت: «دماغت چاقه؟» بعد فهمیدم تکه کلامش است. با هم مصاحبه کردیم. رفتیم نشستیم دفترش توی خیابان ولیعصر، بین مطهری و بهشتی و از پنجره به بیرون نگاه کردیم. عکس گرفتیم و گفت این عکس‌ها را به من هم بده. عکس‌ها و دستخط‌هایش را هم از بین بردم. چه به درد می‌خورد دستخط و امضاهایش بدون او. آن گفت‌و‌گو هرگز منتشر نشد اما دوستی ما ادامه پیدا کرد. از سال 79 تا کمی پیش از سال 85. ناصر شبیه هیچ خواننده و هنرمند مشهوری نبود. انگار نه انگار این‌همه هوادار دارد و انگار نه انگار آن همه دشمن؛ دشمن‌هایی که در زندگی دلش را خون کرده بودند و بعد از مرگش سریع پوسترهایش را در قطع بزرگ چاپ کردند و دست مردم دادند، بگذریم. آن گفت‌و‌گوها هرگز چاپ نشد و هرگز هم چاپ نخواهند شد. یک بخش کوچکش در همان بولتن دانشگاه چاپ شد و بقیه‌اش را قرار بود بخواند و اصلاح کند. اصلاحی که فرصتش هرگز فراهم نشد و گوشه‌ای در آرشیو من برای ابد باقی ماند و خواهد ماند. مثل همان ترانه‌ من که می‌گفت یک روز می‌خوانمش و عمرش قد نداد. در آن گفت‌و‌گو از زندگی شخصی‌اش گفت. آنجا حرف‌هایی برای اول بار زد و من پاسدار این اعتماد ماندم، حتی بعد از مرگش. ترجیح دادم به همان پنجره باز رو به‌ خیابان ولی‌عصر فکر کنم و هر وقت از آنجا رد می‌شوم (که اصولاً سعی می‌کنم مسیرم آن‌طرفی نیفتد) به همان پنجره نگاه می‌کنم. انگار داریم با هم آواز می‌خوانیم و من نوجوانی‌ام را با یک صاحب صدای عزیز سر می‌کنم. می‌خواند، گاهی با گیتار زمزمه‌ای می‌کرد و به من می‌گفت بخوان. با شرم می‌خواندم، می‌گفت: «محسن! صدات رو گِرد نکن» و حالا همیشه سعی می‌کنم صدایم را گرد نکنم. آن روز جایی بودم که کسی گفت شنیدی ناصر عبداللهی چه اتفاقی برایش افتاده؟  گفتم شایعه است. چند ماهی بود به دلایلی خبری از او نداشتم. زنگ زدم به محمدعلی بهمنی؛ تأیید کرد و چند روز بعد هم ناصر دیگر نبود. بعد از ناصر سخت بود برای من. برای منی که برادر صدایش می‌کردم و برادر بزرگ‌ترم بود. حالا بعد از ناصر نه علاقه‌ای دارم کنسرت موسیقی بروم و نه علاقه دارم حضراتی را ببینم که هم‌قطار و همکارش بودند و خواننده و زدند آنچنان برای ناصر که دلش خون بود و حالا هرازگاهی به یاد او می‌خوانند. با همان خنده‌ها و سکوت‌های طولانی بین‌ قهقهه‌های شادمانش، انگار آمده بود که برود... با همان لکنت زبان کوتاهی که اگر دقت نمی‌کردی به چشم نمی‌آمد...همان لکنتی که عاشقش کرده بود.


آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/6953/24/494198/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها