گفتهها
حس ترحم به جامعه معلولان وجود نداشته باشد
احمد ارجمندی: جامعه معلولان از نگاه ترحمآمیز خسته شده است. عموماً ما در سریالها و فیلمهایی که میبینیم، معلولان بدبخت و بیچاره هستند و هر آدمی که بد بوده و خدا میخواسته که او را تنبیه کند به شکل معلول نشان داده میشود.
در همین راستا جامعه معلولان به صداوسیما و همچنین وزارت ارشاد نامه نوشته و بیانیه داده است اما آنها اهمیتی به این موضوع ندادهاند و این روال همچنان تکرار میشود و ادامه دارد. دوست داشتم این دلسوزی و حس ترحم به جامعه معلولان وجود نداشته باشد و در پایان این نمایشنامه هم که روح این معلول خرابکار از بدنش جدا میشود، میبینیم که یک روح سالم دارد و مثل دیگران است اما در این بدن گیر
کرده است.
بخشی از گفتوگوی این کارگردان با ایران تئاتر
متن «قند خون» پایان خوشی دارد
لیلی عاج: در مورد نمایشنامه «باباآدم»؛ در کاراکترها، شخصیت و محتوای نمایشنامه تغییر ایجاد نمیکردم اما شاید ریتم آن را تغییر میدادم چون میدانم در ساختاری که برای نمایشنامه تعریف کردم همهچیز سر جای خود قرار دارد اما الان وقتی به نمایشنامه «قند خون» نگاه میکنم، میبینم نسخه چاپشده «قند خون» پایان خوشی دارد، کارگرها امیدوار هستند و نمایش با حال خوبی تمام
میشود.
شاید بعد از چهار سال وقتی به آن نگاه میکنم، میبینم هیچ اتفاق خوشایندی برای کارگرها نیفتاده است و همچنان اوضاع معیشتی شان خیلی بد است، با اطمینان میگویم که پایان نمایش را اگر امکان داشت تغییر میدادم و تلخ و گزنده میکردم.
بخشی از گفتوگوی این کارگردان با ایران تئاتر
احمد ارجمندی: جامعه معلولان از نگاه ترحمآمیز خسته شده است. عموماً ما در سریالها و فیلمهایی که میبینیم، معلولان بدبخت و بیچاره هستند و هر آدمی که بد بوده و خدا میخواسته که او را تنبیه کند به شکل معلول نشان داده میشود.
در همین راستا جامعه معلولان به صداوسیما و همچنین وزارت ارشاد نامه نوشته و بیانیه داده است اما آنها اهمیتی به این موضوع ندادهاند و این روال همچنان تکرار میشود و ادامه دارد. دوست داشتم این دلسوزی و حس ترحم به جامعه معلولان وجود نداشته باشد و در پایان این نمایشنامه هم که روح این معلول خرابکار از بدنش جدا میشود، میبینیم که یک روح سالم دارد و مثل دیگران است اما در این بدن گیر
کرده است.
بخشی از گفتوگوی این کارگردان با ایران تئاتر
متن «قند خون» پایان خوشی دارد
لیلی عاج: در مورد نمایشنامه «باباآدم»؛ در کاراکترها، شخصیت و محتوای نمایشنامه تغییر ایجاد نمیکردم اما شاید ریتم آن را تغییر میدادم چون میدانم در ساختاری که برای نمایشنامه تعریف کردم همهچیز سر جای خود قرار دارد اما الان وقتی به نمایشنامه «قند خون» نگاه میکنم، میبینم نسخه چاپشده «قند خون» پایان خوشی دارد، کارگرها امیدوار هستند و نمایش با حال خوبی تمام
میشود.
شاید بعد از چهار سال وقتی به آن نگاه میکنم، میبینم هیچ اتفاق خوشایندی برای کارگرها نیفتاده است و همچنان اوضاع معیشتی شان خیلی بد است، با اطمینان میگویم که پایان نمایش را اگر امکان داشت تغییر میدادم و تلخ و گزنده میکردم.
بخشی از گفتوگوی این کارگردان با ایران تئاتر
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7850/22/602773/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
































