گفت‌وگوی «ایران» با مهدی احمدی کارگردان نمایش «هملتک»

ناگهان شبی هملت


مسعود صفری
خبرنگار
نمایش «هملتک» اثر مهدی احمدی یکی از سه اثری بود که بواسطه جشنواره استانی به دبیرخانه فجر معرفی شد. یکی از آثار که در جشنواره استانی خراسان‌رضوی تندیس کارگردانی را هم گرفته بود، اساساً به فجر راه نیافت. یکی مشروط به جشنواره آمد؛ اما هملتک توانست در مسیر هموارتری جای خودش را در جدول این دوره از جشنواره باز کند. اگر مصاحبه را بخوانید بلافاصله درخواهید یافت که مهدی احمدی بسیار جوان است. آن‌طور که خودش می‌گوید شروع علاقه‌اش از بازیگری بوده است. آرزوهای بزرگ در سر دارد. از جمله آ‌نکه قصد دارد با این اثر مردم جهان را با نمایش‌های ایرانی آشنا کند.

مهدی احمدی، تئاتر را از کجا شروع کرد؟
متولد ۷۸ و‌ زاده مشهد هستم. علاقه شخصی من به تئاتر از دوران دانش‌آموزی شروع شد و پس از چند سال تحصیل و دوری از نمایش‌های مدارس، پدرم علیرضا خان، مادرم طاهره بانو و خواهرم مریم جان به من یادآوری کردند که چقدر به این هنر علاقه دارم و حمایتشان را تا همین لحظه از من دریغ نکردند. از سال ۹۲ به‌صورت حرفه‌ای آموزش بازیگری دیدم و سال ۹۶ برای فراگیری آکادمیک بازیگری به همراه خانواده به تهران مهاجرت کردیم و من رسماً دانشجوی کارشناسی بازیگری شدم. «هملتک» به‌صورت حرفه‌ای و خارج از فضای دانشگاهی دومین کاری که کارگردانی کردم محسوب می‌شود. قبل از آن هم در جشنواره اندیشه مطهر نمایشنامه‌ای با نام «مستند محمود‌ آقا» را کارگردانی کردم که نامزد جایزه کارگردانی و طراحی صحنه شد. در دانشگاه هر ترم یک تئاتر آماده می‌کردم و در پایان ترم به سایر دانشجوها ارائه می‌دادم البته این به دروسی که پاس می‌کردم هیچ ارتباطی نداشت. فقط عارفانه می‌خواستم کار کنم.
ایده اولیه نمایش هملتک از کجا شکل گرفت؟
یک ارائه پایان ترم برای درس کارگاه بازیگری و کارگردانی پیشرفته.
برای تولید این نمایش چه پروسه‌ای طی شد؟
نمایشنامه هملتک برای حضور در بیستمین جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی تأیید شد و از آنجایی که من در مشهد ارتباطات بیشتری نسبت به تهران داشتم ترجیح دادم این اثر را در مشهد آماده و به تهران ارائه دهم. یک روز اتفاقی به انجمن هنرهای نمایشی رفتم و متوجه آغاز ثبت‌نام جشنواره تئاتر استانی شدم. با تردید فرم حضور در جشنواره را پر کردم. بعد از بازبینی آثار، نتایج اعلام شد و نام هملتک در لیست آثار به چشمم خورد. دور از انتظارم نبود چرا‌که ماحصل تفکر پشت متن، کارگردانی و تلاش بی‌دریغ گروهم دیده شده بود و سرانجام بعد از دو اجرا در جشنواره، هملتک با شش جایزه و معرفی به جشنواره تئاتر‌فجر، پرافتخارترین اثر سی‌ویکمین جشنواره تئاتر استانی خراسان‌رضوی شد. ۷ ماه دوری از خانه (تهران) به همراه یک دوست همیشه همراه یعنی امید علیزاده که طی این چهار سال در تمامی کارهای من مشاور، طراح گریم و طراح لباس بوده و ثابت کرده که همراه و همکار حرفه‌ای و درجه یکی است بالاخره ثمره داد و هملتک به چهلمین جشنواره تئاتر فجر راه یافت.
آیا در‌ پروسه تولید و تمرین و آماده‌سازی، ایده اولیه دگرگون شد؟
ایده کلی خیر. تنها تغییر نمایشنامه این بود که ابتدا با دو پرسوناژ نوشته شده بود، درحالی که بعد از پذیرفته شدن اثر در جشنواره استانی، هشت بازیگر به کار اضافه شد و خانواده «هملتک» گسترش یافت.
نمایش دربرگیرنده چه موضوعاتی‌ است؟
داستان، همان روایت شاهکار ادبی ویلیام شکسپیر یعنی «هملت» است. با این تفاوت که «هملتک» به شیوه نمایش‌های ایرانی اجرا می‌شود. این نمایش‌ها اعم از پرده‌خوانی، تخته‌حوضی، تعزیه‌خوانی، خیمه‌شب‌بازی و نقالی است. در عین حال رگه‌هایی از کلاسیک و مدرنیسم در آن وجود دارد که آن را به یک اثر پست‌مدرن تبدیل می‌کند.
با توجه به اینکه در شیوه اجرایی خودت از سنت‌های نمایش‌ ایرانی وام گرفته‌ای، در این‌‌باره قدری صحبت می‌کنید؟
مدتی بود علاقه‌مند شده بودم به نمایش‌های ایرانی و با تمام وجود می‌خواستم نمایش‌های آیینی و سنتی کار کنم. به فراموشی سپرده شدن این گونه از نمایش‌ها را به چشم می‌دیدم، بنابراین خود را درقبال این‌گونه از نمایش‌ها مسئول دانستم. پس ایده‌ای به ذهنم رسید تا هم مردم ایران را با آثار شاخص ادبیات نمایشی جهان و هم مردم جهان را با نمایش‌های ایرانی آشنا کنم. این شد که ناگهان شبی هملت خودش را در دفترم و در میان نمایش‌های ایرانی دید.
و به‌عنوان آخرین سؤال، از نظر شما تفاوتی هست میان زیست کسی که در خراسان هست با مثلاً تهران؟ می‌خواهم بگویم فکر‌ می‌کنید اگر این نمایش در تهران تولید می‌شد بازهم این فرم را به خود می‌گرفت یا چه تفاوت‌هایی نسبت به این اجرا حاصل می‌شد؟
قطعاً تفاوت‌هایی وجود دارد میان شهری مثل مشهد و تهران، اما من خودم را درگیر این چیزها نکردم و نگذاشتم مشکلات به هملتک لطمه‌ای بزند. من در راستای هملت شکسپیر تا آنجا که توانسته‌ام سعی کردم به متن اصلی لطمه‌ای وارد نشود و درد‌های مردم جامعه را نیز بازگو کردم. با وجود همه سختی‌ها و دوری‌هایی که از خانه و خانواده داشتیم با مشکلات بسیاری روبه‌رو بودیم و پس از گذشت دو‌ماه هنوز کمک‌هزینه ناچیز آثار شرکت‌کننده در جشنواره استانی پرداخت نشده است.


آدرس مطلب http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7850/22/602775/0
ارسال دیدگاه
  • ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
  • دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
  • از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
  • دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
captcha
انتخاب نشریه
جستجو بر اساس تاریخ
ویژه نامه ها