راز یک مرگ مشکوک
محدثه واعظیپور
روزنامهنگار
تماشای مینیسریالها جذاب است، اگر چه به نظر میرسد تولیدکنندگان ایرانی، تمایل چندانی به تولید این نوع سریال ندارند. شاید به این دلیل واضح که ساخت سریال در شبکه نمایش خانگی (و حتی تلویزیون) زمانی به سودآوری میرسد که تعداد قسمتها بالا باشد. به همین دلیل اغلب سریالهای ایرانی طولانی و ملال آورند و فیلمنامه آنها کشش تبدیل شدن به مجموعهای چندین قسمتی را ندارند. «درمانگر» به کارگردانی امین حسینپور مسیری مخالف اغلب سریالهای شبکه نمایش خانگی طی کرده، این مینیسریال که هر قسمت آن حدود 10 دقیقه است قصهای معمایی و آشنا دارد. مردی کشته شده و همسر او، که ظاهراً معصوم و بیگناه به نظر میرسد، در یک بازی پیچیده بهدنبال منافع مالی خود است. درمانگرِ باران (سارا بهرامی)، اتابک مسعودی (با بازی بانیپال شومون) مثل یک کارآگاه تلاش میکند تا این معما را حل کند. سریال، روایت این بازی است، بازی بین باران و اتابک، تا راز مرگ قربانی در آن خانه مجلل و تاریک، روشن شود.
قصه «درمانگر» در لوکیشنی ثابت و محدود روایت میشود و شباهتی به سریالهای پربازیگر و لوکس این روزها ندارد، اگرچه داستان آشنا و حتی تا اندازهای قابل پیشبینی است، اما چیدمان داستان و شخصیتپردازی و بازیهاست که «درمانگر» را به نمونهای جذاب در میان آثار مشابه تبدیل کرده است. زوج بهرامی- شومون، که بیشتر فصلهای سریال مقابل دوربین هستند، حضوری قابل قبول دارند. بانیپال شومون، به شخصیت درمانگر که طبق قواعد ژانر، مرموز، کم حرف و غیرقابل پیشبینی است، تشخص داده و به ستاره این سریال تبدیل شده است. سارا بهرامی هم که در این سالها نقشهایی متنوع بازی کرده، در تجربهای متفاوت، سیمایی تازه از بیماری روانی ارائه داده است. زمان مجموعه، امتیاز آن است، تماشاگر میداند که هر بخش، پیش از آنکه کسالتبار شود، به پایان میرسد و او را در عطش تماشای بخش بعدی نگه میدارد.
سالها پیش «دندون طلا» ساخته داوود میرباقری، در شبکه نمایش خانگی عرضه شد. آن سریال هم اگرچه کمتر از سریالهای بزرگ و تاریخی این کارگردان دیده شد، اما نمونهای قابل توجه و جذاب از مینیسریال به شمار میرفت. با این همه، روند ساخت مینیسریالها نه در تلویزیون و نه در شبکه نمایش خانگی جدی گرفته نشد. با توجه به محبوبیت مینیسریالهای خارجی، شاید ساخت نمونههای مشابه ایرانی بتواند رونقی تازه به فضای شبکه نمایش خانگی بیاورد؛ فضایی که در سالهای اخیر، با الگوهایی آشنا، بیشتر در جهت درآمدزایی و کمتر بهدنبال جذب مخاطب فعالیت کرده، با ساخت مینیسریالها میتواند متنوعتر شود.
روزنامهنگار
تماشای مینیسریالها جذاب است، اگر چه به نظر میرسد تولیدکنندگان ایرانی، تمایل چندانی به تولید این نوع سریال ندارند. شاید به این دلیل واضح که ساخت سریال در شبکه نمایش خانگی (و حتی تلویزیون) زمانی به سودآوری میرسد که تعداد قسمتها بالا باشد. به همین دلیل اغلب سریالهای ایرانی طولانی و ملال آورند و فیلمنامه آنها کشش تبدیل شدن به مجموعهای چندین قسمتی را ندارند. «درمانگر» به کارگردانی امین حسینپور مسیری مخالف اغلب سریالهای شبکه نمایش خانگی طی کرده، این مینیسریال که هر قسمت آن حدود 10 دقیقه است قصهای معمایی و آشنا دارد. مردی کشته شده و همسر او، که ظاهراً معصوم و بیگناه به نظر میرسد، در یک بازی پیچیده بهدنبال منافع مالی خود است. درمانگرِ باران (سارا بهرامی)، اتابک مسعودی (با بازی بانیپال شومون) مثل یک کارآگاه تلاش میکند تا این معما را حل کند. سریال، روایت این بازی است، بازی بین باران و اتابک، تا راز مرگ قربانی در آن خانه مجلل و تاریک، روشن شود.
قصه «درمانگر» در لوکیشنی ثابت و محدود روایت میشود و شباهتی به سریالهای پربازیگر و لوکس این روزها ندارد، اگرچه داستان آشنا و حتی تا اندازهای قابل پیشبینی است، اما چیدمان داستان و شخصیتپردازی و بازیهاست که «درمانگر» را به نمونهای جذاب در میان آثار مشابه تبدیل کرده است. زوج بهرامی- شومون، که بیشتر فصلهای سریال مقابل دوربین هستند، حضوری قابل قبول دارند. بانیپال شومون، به شخصیت درمانگر که طبق قواعد ژانر، مرموز، کم حرف و غیرقابل پیشبینی است، تشخص داده و به ستاره این سریال تبدیل شده است. سارا بهرامی هم که در این سالها نقشهایی متنوع بازی کرده، در تجربهای متفاوت، سیمایی تازه از بیماری روانی ارائه داده است. زمان مجموعه، امتیاز آن است، تماشاگر میداند که هر بخش، پیش از آنکه کسالتبار شود، به پایان میرسد و او را در عطش تماشای بخش بعدی نگه میدارد.
سالها پیش «دندون طلا» ساخته داوود میرباقری، در شبکه نمایش خانگی عرضه شد. آن سریال هم اگرچه کمتر از سریالهای بزرگ و تاریخی این کارگردان دیده شد، اما نمونهای قابل توجه و جذاب از مینیسریال به شمار میرفت. با این همه، روند ساخت مینیسریالها نه در تلویزیون و نه در شبکه نمایش خانگی جدی گرفته نشد. با توجه به محبوبیت مینیسریالهای خارجی، شاید ساخت نمونههای مشابه ایرانی بتواند رونقی تازه به فضای شبکه نمایش خانگی بیاورد؛ فضایی که در سالهای اخیر، با الگوهایی آشنا، بیشتر در جهت درآمدزایی و کمتر بهدنبال جذب مخاطب فعالیت کرده، با ساخت مینیسریالها میتواند متنوعتر شود.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7963/24/620767/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.
دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه




























