قلب طلای سیاه ایران روزهای سختی را می گذراند

 فرح خادم‌المله

مسجد سلیمان این بارسوژه «ایران زمین» است. شهری با مشکلات ریز و درشت فراوان که روزنامه ایران بنا بر رسالت خود به عنوان یک رسانه ملی و به عنوان تریبونی برای انعکاس دغدغه‌های مردم به مسئولان، تلاش کرده با حضور دراین شهر و درجمع مردم و نشست‌های متعدد با مسئولان آن،
انعکاس گر گوشه‌ای از مشکلات و درددل‌های همشهریان این دیار به هموطنان دراقصی نقاط کشور و از آن مهمتر، به مسئولان باشد تا شاید وسیله‌ای برای حل بخشی از این مسائل باشد.
با امید به آن‌که بتوانیم درآینده نیز با ادامه این رویه و حضور در شهرستان‌های مختلف از پس انجام وظیفه رسانه‌ای خود به خوبی برآییم.
نفت و پتروشیمی با هم عجین شده‌اند، اما درمسجد سلیمان نفت‌خیز،جای خالی پتروشیمی هیچ‌گاه پرنشده است.
شاید به همین دلیل باشد که اجرای طرح مجموعه پتروشیمی در زمره مصوبات سفر اول هیأت دولت نهم قرارگرفت. اردوان قنبری، بخشدار عنبر درمورد این طرح و سرنوشت آن می‌گوید: عملیات اجرای این طرح در
4 فاز و با سرمایه‌گذاری 668 میلیون دلار در زمینی به وسعت 400 هکتار در منطقه زیلایی شهرستان مسجدسلیمان از تابستان سال90 آغاز شده، که در حال حاضر از فاز نخست آن عملیات خاکبرداری، خاکریزی و تسطیح 50 هکتار زمین و طرح تأمین آب دوران ساخت با پیشرفت صددرصد و نیز طرح مطالعه تأمین آب  دوران بهره‌برداری با پیشرفت صددرصد در حال انجام مناقصه است و همچنین طرح عملیات فنس‌گذاری فاز یک تولید اوره و آمونیاک 95درصد پیشرفت داشته که امیدواریم با تکمیل آن برای بیش از 5 هزارنفر ازجوانان این شهر در فاز 4، اشتغالزایی شود. همچنین با بهره‌برداری از این طرح برای 10 هزار نفر به‌طور غیر مستقیم شغل ایجاد خواهد شد.
آنچه آمد، تنها گوشه‌هایی از داستان غم‌انگیز شهری است که روزگاری نه چندان دور قلب و نبض اقتصاد ایران بود؛ شهری که غول‌های نفتی و اقتصادی جهان برای ورود و سرمایه‌گذاری درآن، با یکدیگر رقابتی تنگاتنگ داشتند و آن را شاه‌کلید سعادت خود می‌خواندند.
 به نظر می‌رسد مسجد سلیمان همچنان درهمان حال و هوای چند دهه قبل خود باقی مانده و از گردونه پیشرفت و تکنولوژی عقب مانده باشد.
شاید دلیل این امر و راه حل آن، همان باشد که فرهاد آزاد عضو شورای شهر مسجد سلیمان می‌گوید: صبور بودن و مطرح نشدن مطالبات مردم این منطقه باعث شده به این شهر و مشکلاتش آن‌گونه که باید و شاید توجه نشود. در بحرانی بودن شرایط همین بس که، هر روز برتعداد خانواده‌هایی که اصالتاً مسجدسلیمانی هستند و از سرناچاری عطای شهر و محله‌شان را به لقایش بخشیده و به شهر و دیار دیگری کوچ کرده‌اند، افزوده ‌شود و درعوض جایشان را خانواده‌های روستایی می‌گیرند که به امید رسیدن به «سراب» شهرنشینی، به شهر پرطمطراق مسجد سلیمان کوچ می‌کنند. آزاد تصریح می‌کند: این شهر قلب طلای سیاه ایران است، اما از این محمل تنها «سیاهی» آن برای مردمانش به میراث مانده است.
درحالی که باید مشکلات مسجد سلیمان را به شکلی ویژه بررسی و تحلیل کرد؛ به عنوان یک شهر محروم اما مستعد و با پتانسیل‌هایی بالقوه برای تبدیل به شهری مدرن و امروزی.
 عضو شورای شهر مسجد سلیمان حرف‌های خود را این‌گونه به پایان می‌رساند: به یاد داشته باشیم که مردم این شهر مردمی قدرشناس و دردکشیده هستند و اگر قدمی برای آن‌ها برداشته شود، درحافظه تاریخی آن‌ها ثبت می‌شود و فراموش نخواهد شد.