درسوگ دومین خورشید هدایت

اسماعیل علوی
دبیر گروه پایداری
به نقلی هفتم صفر مصادف با شهادت مظلومانه امام حسن مجتبی(ع) است. روح مقدسی که نظیر او در گذشته و آینده در بردباری، بخشندگی، دانش و دوستی و مهربانی بر افق حیات ندرخشیده است. امام حسن مجتبی(ع) به مصداق یکی از آیات وحی، نشانه هدایت الهی بود که در تبیین دین الهی و عرضه جزئیات احکام قرآن و نیز در تفسیر قرآن کریم و تشریح اهداف رسول خدا جلوه گرشد و وظیفه حفظ و حراست از دین و احکام الهی از هرگونه تحریف و تغییر و تبدیل را برعهده گرفت.
به گواهی تاریخ، دشمنی شام با اهل بیت رسول خدا(ص) حتی پس از پیمان نامه صلح، میان امام حسن مجتبی(ع) ومعاویه پایان نپذیرفت، بلکه همچنان در بسترسیاسی – تبلیغی استمراریافت. امام حسن(ع) بعد از قرارداد صلح، مدینه را که هنوزام‌القرای معنوی اسلام و یادآور خاطرات دوران رسول خدا(ص) بود به عنوان محل زندگی برگزید وخانه‌اش پناهگاه ستمدیدگان شد. آن حضرت نیز اوقات شریف خود را به برآوردن نیاز مردم و رفع ستم و بیداد از آنان مصروف می‌داشت. از این‌رو هرکس ازسوی دستگاه خلافت مورد ستم قرار می گرفت به آن حضرت پناه آورده و امام حسن(ع) نیز او را پناه می‌داد. پشتوانه این جایگاه هم هیبت و حشمت آن حضرت(ع) و نسبتش با رسول خدا(ص) بود. شامیان توان مقابله با این جایگاه را نداشتند از این‌رو به ناچار با شیعیان امیرالمؤمنین علی(ع) کجدار و مریز رفتار مى کردند. تا آنکه دستگاه خلافت اموی با هدف کامل کردن حوزه نفوذ و قدرت خویش در صدد برآمد تا کار را یکسره کند. از این رو مروان حکم مأموریت یافت تا یکی از جاسوسان خود را وادار به خوراندن زهر به آن حضرت کند. با این اقدام سرنوشت مسلمانان تغییر یافت و در گردابی از بلا و مصیبت گرفتارآمدند و بدین سان حرمت قرار داد و  تعهد نامه با زیر پاگذاشتن قرار صلح میان امام حسن(ع) و معاویه شکسته شد. آن حضرت نیز در ساعات آخر عمربه این نکته اشاره کرده و فرمود: «معاویه به آرزویش رسید، او نه به وعده‌هایش عمل کرد و نه در گفتار صادق بود». معاویه هم با شنیدن خبر شهادت امام حسن مجتبی(ع) تکبیر گفت و اهالی کاخ را وادار به گفتن تکبیر کرد.
جناده یکی از اصحاب امام حسن(ع) در آخرین ساعات حیات آن حضرت به دیدارش آمد و از حضرتش درخواست پند کرد. امام حسن مجتبی(ع) با وجود حال ناخوش فرمود: «جناده آماده سفر آخرت باش و قبل از مرگ توشه این راه را تهیه کن و بدان که در همان حال که تو در پی دنیا هستی مرگ نیز در جست و جوی توست.دغدغه روزی فردایی که هنوز نیامده به خود راه مده و بدان هرچه بیشتر از بهره خود، گردآوری برای دیگران فراهم می‌آوری و بدان که در حلال خدا حساب و در حرامش کیفر است. و در گردآوری‌های شبهه ناک آن باز خواست وجود خواهد داشت. از دارایی دنیا به اندازه نیازت بهره بگیر که اگرحلال باشد به میزان ضرورت از آن برداشته‌ای و قناعت کرده‌ای و اگر حرام باشد سنگینی گناهت کمتر خواهد بود.....اگر قصد انتخاب همنشینی‌ داری با کسی دوستی کن که همراهی وی برایت افتخار باشد و همواره از تو نگاهبانی کند و اگر از او کمک خواستی یاورت باشد و رنجی از او به تو نرسد واز راه‌های گوناگون برتو نتازد و تو را به خواری و ذلت نکشاند ودر بهره‌مندی‌ها برخود مقدم بدارد.»