نسخه Pdf
ایران عصر
درباره علی انصاریان؛ فوتبالیستی که از مردم سیمرغ گرفت
خنده‌هایت کو؟!
حامد جیرودی
روزنامه‌نگار
تصاویر مانند یک فیلم سینمایی که پایان تلخی دارد، از پی هم می‌گذرند. کرونا که نقش منفی فیلم است، پس از، از بین بردن بسیاری از مردم، این بار به سراغ مهرداد میناوند رفته و این ستاره سابق پرسپولیس و تیم ملی را زمینگیر کرده است. کووید 19 که وحشیانه به همه جا سرایت می‌کند، چند روز بعد به سراغ یک فوتبالیست سابق و مطرح دیگر می‌رود. علی انصاریان بازیکن سابق پرسپولیس، استقلال و تیم ملی که کرونا او را هم به بیمارستان کشانده و باعث بستری شدنش شده است. مهرداد 8 بهمن جان به جان‌آفرین تسلیم کرد اما علی که با بیماری می‌جنگد، از پرواز دوست قدیمی اش خبر ندارد. همه نگران و پژمرده‌اند. در این میان اما علی هم پرکشید و یک هفته بعد به میناوند پیوست.
دوباره تصاویر فیلم تلخ فوتبال ایران در سال 99 را مرور می‌کنیم. حالا 15 بهمن فرارسیده. درست یک سال از رفتن علی. اما مگر می‌شود باور کرد انصاریان از میان ما رفته باشد. آقای بخیه دوران فوتبال که دروازه اولیور کان را هم باز کرده بود اما دیگر در قامت یک مجری تبدیل به آقای خنده شده بود. قهقهه می‌زد و لبخند را به دیگران هم هدیه می‌داد اما در 43 سالگی به پایان خط رسید تا این روزها با خودمان بگوییم علی خنده‌هایت کو؟!
تا سال‌ها فیلم «مادر» ساخته تحسین برانگیز علی حاتمی کارگردان بزرگ و فقید سینمای ایران، نماد بزرگداشتی برای مقام مادر بود اما سال‌ها بعد این علی انصاریان بود که تصویر جدیدی از احترام به مادر را با «ننه علی» به نمایش گذاشت. یک تصویر واقعی که دیگر فیلم نبود. علی آن را زندگی می‌کرد. هر جا که بود، ننه علی هم بود و او مانند کودکی که همیشه با مادرش است، ننه علی را کنار خود داشت. اکبر عبدی در دیالوگ معروف مادر گفت: «مادر مرد از بس که جان ندارد...» اما حالا این دیالوگ درباره علی برعکس شده بود و حالا ننه علی بود که در فراق پسر می‌گریست.
حالا روزهای جشنواره فیلم فجر است؛ جشنواره‌ای که علی تلاش زیادی برای رسیدن به آن کرد. او وقتی کفش‌های فوتبالش را آویزان کرد، لباس بازیگری پوشید و در 30 فیلم سینمایی و 12 سریال به ایفای نقش پرداخت. نقش‌هایی که خودش درباره آنها گفته بود: «سعی کردم تا آدم‌هایی را بازی کنم که دوست‌شان دارم. پلیسی را بازی کردم که دوست داشتم یا خلبانی که آرزویش را داشتم. پدر باشم. برادر باشم. برادر بزرگ‌تر. رفیق باشم. آدمی که همیشه سعی کرده همیشه در زندگی‌اش یک چیزی را یاد گرفته باشد. به همین خاطر سعی کرده‌ام تا آدم‌ها را ببینم و بشناسم و بعد جای آنها باشم. با بدبختی‌هایشان و زندگی‌های سختی که پشت سر گذاشته‌اند.» این نقش‌ها زمانی که علی حرفه‌ای‌تر شد، شکل جدی‌تری به خود گرفت اما وقتی فیلم «رمانتیسم عماد و طوبا» با بازی علی به جشنواره سی و نهم رسید، دیگر خود او در این دنیا نبود که روی صندلی سینما بنشیند و آن را ببیند.
این روزها، روزهای جشنواره چهلم فجر است که پژمان جمشیدی دوست و هم تیمی سابق علی دو فیلم در آن دارد. یکی فیلم «بی مادر» که پژمان در آن گریم متفاوتی دارد و دیگری «علفزار» که گفته‌اند جمشیدی در آن یک شاه نقش بازی کرده. فوتبالیست سابقی که توانایی‌هایش در عرصه بازیگری را در این سال‌ها به اثبات رسانده و حالا همه منتظرند تا سیمرغ بلورین را در دستان او ببینند. حتی علی که سیمرغ دوستی، یکرنگ بودن، تعصب به تیم و احترام به مادر را از مردم گرفت.
روزنامه‌نگار
تصاویر مانند یک فیلم سینمایی که پایان تلخی دارد، از پی هم می‌گذرند. کرونا که نقش منفی فیلم است، پس از، از بین بردن بسیاری از مردم، این بار به سراغ مهرداد میناوند رفته و این ستاره سابق پرسپولیس و تیم ملی را زمینگیر کرده است. کووید 19 که وحشیانه به همه جا سرایت می‌کند، چند روز بعد به سراغ یک فوتبالیست سابق و مطرح دیگر می‌رود. علی انصاریان بازیکن سابق پرسپولیس، استقلال و تیم ملی که کرونا او را هم به بیمارستان کشانده و باعث بستری شدنش شده است. مهرداد 8 بهمن جان به جان‌آفرین تسلیم کرد اما علی که با بیماری می‌جنگد، از پرواز دوست قدیمی اش خبر ندارد. همه نگران و پژمرده‌اند. در این میان اما علی هم پرکشید و یک هفته بعد به میناوند پیوست.
دوباره تصاویر فیلم تلخ فوتبال ایران در سال 99 را مرور می‌کنیم. حالا 15 بهمن فرارسیده. درست یک سال از رفتن علی. اما مگر می‌شود باور کرد انصاریان از میان ما رفته باشد. آقای بخیه دوران فوتبال که دروازه اولیور کان را هم باز کرده بود اما دیگر در قامت یک مجری تبدیل به آقای خنده شده بود. قهقهه می‌زد و لبخند را به دیگران هم هدیه می‌داد اما در 43 سالگی به پایان خط رسید تا این روزها با خودمان بگوییم علی خنده‌هایت کو؟!
تا سال‌ها فیلم «مادر» ساخته تحسین برانگیز علی حاتمی کارگردان بزرگ و فقید سینمای ایران، نماد بزرگداشتی برای مقام مادر بود اما سال‌ها بعد این علی انصاریان بود که تصویر جدیدی از احترام به مادر را با «ننه علی» به نمایش گذاشت. یک تصویر واقعی که دیگر فیلم نبود. علی آن را زندگی می‌کرد. هر جا که بود، ننه علی هم بود و او مانند کودکی که همیشه با مادرش است، ننه علی را کنار خود داشت. اکبر عبدی در دیالوگ معروف مادر گفت: «مادر مرد از بس که جان ندارد...» اما حالا این دیالوگ درباره علی برعکس شده بود و حالا ننه علی بود که در فراق پسر می‌گریست.
حالا روزهای جشنواره فیلم فجر است؛ جشنواره‌ای که علی تلاش زیادی برای رسیدن به آن کرد. او وقتی کفش‌های فوتبالش را آویزان کرد، لباس بازیگری پوشید و در 30 فیلم سینمایی و 12 سریال به ایفای نقش پرداخت. نقش‌هایی که خودش درباره آنها گفته بود: «سعی کردم تا آدم‌هایی را بازی کنم که دوست‌شان دارم. پلیسی را بازی کردم که دوست داشتم یا خلبانی که آرزویش را داشتم. پدر باشم. برادر باشم. برادر بزرگ‌تر. رفیق باشم. آدمی که همیشه سعی کرده همیشه در زندگی‌اش یک چیزی را یاد گرفته باشد. به همین خاطر سعی کرده‌ام تا آدم‌ها را ببینم و بشناسم و بعد جای آنها باشم. با بدبختی‌هایشان و زندگی‌های سختی که پشت سر گذاشته‌اند.» این نقش‌ها زمانی که علی حرفه‌ای‌تر شد، شکل جدی‌تری به خود گرفت اما وقتی فیلم «رمانتیسم عماد و طوبا» با بازی علی به جشنواره سی و نهم رسید، دیگر خود او در این دنیا نبود که روی صندلی سینما بنشیند و آن را ببیند.
این روزها، روزهای جشنواره چهلم فجر است که پژمان جمشیدی دوست و هم تیمی سابق علی دو فیلم در آن دارد. یکی فیلم «بی مادر» که پژمان در آن گریم متفاوتی دارد و دیگری «علفزار» که گفته‌اند جمشیدی در آن یک شاه نقش بازی کرده. فوتبالیست سابقی که توانایی‌هایش در عرصه بازیگری را در این سال‌ها به اثبات رسانده و حالا همه منتظرند تا سیمرغ بلورین را در دستان او ببینند. حتی علی که سیمرغ دوستی، یکرنگ بودن، تعصب به تیم و احترام به مادر را از مردم گرفت.
آدرس مطلب
http://old.irannewspaper.ir/newspaper/page/7841/17/601385/0
ارسال دیدگاه
ضمن تشکر از بیان دیدگاه خود به اطلاع شما رسانده می شود که دیدگاه شما پس از تایید نویسنده این مطلب منتشر خواهد شد.- دیدگاه ها ویرایش نمی شوند.
- از ایمیل شما فقط جهت تشخیص هویت استفاده خواهد شد.
- دیدگاه های تبلیغاتی ، اسپم و مغایر عرف تایید نمی شوند.
ویژه نامه
ویژه نامه ها
.jpg)
