لیبراسیون (فرانسه):
در 8 ماه گذشته بیش از 4 هزار نفر سعی کردند با استفاده از قایق­ های بادی از طریق مرز آبی فرانسه به بریتانیا بروند که گاه درگیر طوفان شده و غرق شدند. مقامات لندن همتایان پاریسی خود را متهم به اهمال کاری می‌کنند و این باعث تنش در روابط آنها شده است.

ایندیپندنت (بریتانیا):
ابتلای مجدد مردی 33 ساله در هنگ کنگ به ویروس کرونا، نه تنها اثبات کرد کسانی که به ویروس کرونا مبتلا می‌شوند مصونیتی در قبال ابتلای مجدد آن ندارند که این پرسش مهم را در ذهن دانشمندان کلید زده که آیا واکسن واقعاً می‌تواند مؤثر باشد؟

نیویورک تایمز (امریکا):
از دوشنبه شب تا فردا شب نشست حزبی جمهوری خواهان در جریان است و طی آن ترامپ و معاونش هم سخنرانی‌هایی خواهند داشت. اما اصلاً به حرف های ترامپ باور نداشته باشید زیرا همه تبلیغاتی هستند و اقتصاد امریکا ویران‌تر از آن چیزی است که او می‌گوید.

زهره صفاری/ سفر 5 روزه وزیر خارجه امریکا به خاورمیانه برای عادی‌سازی روابط کشورهای منطقه با اسرائیل که قرار بود یکی از برگ های برنده‌ «دونالد ترامپ» در انتخابات 2020 ریاست جمهوری شود، در ابتدای راه با بحران روبه‌رو شد.
به گزارش «آکسیوس»، «مایک پمپئو» که برای این سفر برنامه‌ریزی زیادی کرده بود و حتی ضبط سخنرانی جنجالی‌اش برای کنوانسیون جمهوریخواهان را نیز در جریان این تور چند روزه جا داده بود، روز دوشنبه به اسرائیل رسید تا طبق برنامه در ادامه ملاقاتی با سران سودان و بحرین داشته و دست آخر برای تکمیل توافق رژیم صهیونیستی و امارات راهی این کشور عربی شود. اما در همین ابتدای راه، «امارات» دیدار روز جمعه با «پمپئو» و «بنیامین نتانیاهو» را لغو کرد. علت لغو دیدار بلاتکلیف ماندن توافق خرید جنگنده F35 از امریکا به‌خاطر سنگ‌اندازی اسرائیل است. این کشور عربی که با این توافق چند هفته‌ای است بدنامی خیانت به فلسطین و جامعه عرب را تحمل می‌کند، در حالی به رژیم صهیونیستی اعتماد کرد که بسیاری بر بدعهدی این رژیم هشدار داده بودند. با تمام این شرایط، فارغ از ادعای امارات که توقف طرح الحاق را دلیل این توافق می‌خواندند، آنچه اماراتی‌ها را به مذاکرات پایبند کرد، قول امریکا واسطه‌گر این معامله، برای برداشتن محدودیت‌ها در فروش تسلیحات پیشرفته به این کشور عربی بود. در سوی مقابل «نتانیاهو» در هجمه اعتراضات مردم اسرائیل، گرچه از توافق با سومین کشور عرب و نزدیکتر شدن به تحقق رؤیاهایش برای نفوذ در خاورمیانه خرسند بود اما وقتی موضوع خرید تسلیحات امارات از امریکا را شنید، نتوانست بیش از چند هفته سکوت کند و سرانجام صورت واقعی‌اش را نشان داد و از هر راهی که می‌توانست مسیرها  را برای این معامله مسدود کرد. چرا که جوش خوردن این معامله، نوعی رقیب پروری نظامی برای اسرائیل در خاورمیانه بود.
براساس این گزارش امارات که در همین ابتدای راه از طرف قراردادش رکب خورده بود و اصلی‌ترین پیش‌شرط این توافق را در معرض خطر احساس می‌کرد دیدار با «پمپئو» و «نتانیاهو» را تا تعیین تکلیف این شرایط به تعویق انداخت. به باور کارشناسان این اتفاق و شکسته شدن این توافق برای اسرائیل و امریکا و بخصوص ترامپ بسیار زیانبار خواهد شد. «پمپئو» که تحت هیچ شرایطی حاضر به از دست دادن این دستاورد نیست، برای اینکه این اتفاق مذاکره با سایر کشورها را تحت تأثیر قرار ندهد، خطاب به اماراتی‌ها گفت: «ما عمیقاً به‌دنبال تحقق این توافق تسلیحاتی هستیم اما باید کاری کنیم که اسرائیل هم زیان نکند. بدون شک اهداف ما محقق خواهد شد.» با وجود این بدعهدی‌ها و اینکه «صائب عریقات»، سخنگوی تشکیلات خودگردان فلسطین نیز به اعراب هشدار یک بازی باخت- باخت را داده اما سودان که به‌دنبال امتیاز خروج از فهرست تروریستی امریکا است بعید است تسلیم میانجیگری امریکایی‌ها نشود و پای توافق عادی‌سازی را امضا نکند. بنابراین طبق برنامه، پمپئو پس از دیدار با نتانیاهو و رهبر حزب آبی و سفید، به سودان و بحرین سفر می‌کند تا شاید در این روز راهکاری برای امارات نیز پیدا کند.
یک تصمیم پر رمز و راز
وقتی مشخص شد نطق وزیر خارجه امریکا برای کنوانسیون جمهوریخواهان از اسرائیل ضبط می‌شود برخلاف همه آنچه تصور می‌شد بسیاری‌ها در داخل و خارج امریکا، تابوشکنی «پمپئو» برای آمیختن دیپلماسی و تعصب‌های میهن‌پرستانه را به نقد کشیدند. به نوشته «نیویورک تایمز»، اما او بی‌توجه به انتقادات تنها به مدح ترامپ و حمایت از رئیس جمهوری کشورش می‌اندیشید. گرچه هنوز راز این برنامه‌ریزی برای کارشناسان سر به مهر مانده و وزارت خارجه اقدام «پمپئو» را تصمیم شخصی‌اش خارج از قاعده سازمانی می‌داند، اما او با نقدهای تندی روبه‌رو است. «وندی شرمن»، معاون وزیرخارجه دولت اوباما این اقدام را غیرقابل قبول و اشتباه خواند. «هالی سویفر»، مدیر اجرایی کمیته یهودیان دموکرات امریکا نیز روش «پمپئو» را غیراخلاقی دانست. «دانیل شاپیرو»، سفیر سابق امریکا در اسرائیل نیز این اقدام را سبک و غیرحرفه‌ای عنوان کرد: «شاید این اقدام رأی اوانجلیست‌ها را به نفع ترامپ کند اما بدون شک یهودی‌های امریکایی از اینکه اسرائیل دستاویز سیاسی امریکا شده خرسند نمی‌شوند و همین امر آنها را از ترامپ دور می‌کند.»

ادامه از صفحه اول
و ضرورتش این است که با این کار مردم می‌توانند در جریان امور قرار بگیرند. بویژه اینکه روحانی با اشاره به نظر رهبر معظم انقلاب درخصوص گفت‌وگوی مستقیم با مردم گفت: «اجازه مهمی بود که ایشان به ما دادند که ما درهر کجا که نتوانستیم بیاییم به مردم بگوییم که این مورد را نتوانستیم، دلیلش هم این بود هر چه بوده است برای مردم توضیح بدهیم.»اتفاقاً یکی از مسیرهای احیای اعتماد عمومی همین گفت‌وگوهای مستقیم با مردم درباره دلیل عدم توفیق‌هاست. کارنامه اعمال را که همه می‌دهند اما دردنامه آمال را نه! اگر رئیس دولتی واضح و شفاف به مردم از دلایل عدم اجرای شعارهای خود بگوید، یکی از آثارش کاستن از سقف انتظاراتی است که خود رئیس جمهوری هم دیروز گفت در رقابت‌های انتخاباتی چنان بالا می‌برند که دولتی که سر کار می‌آید، با آن سقف انتظارات فاصله دارد. ناگفته‌های مقامات اجرایی درباره موانع برآورده شدن برنامه‌ها و شعارهای انتخاباتی یکی از بهترین عوامل منطقی شدن سطح انتظارات عمومی در دوره انتخابات و عینی‌تر شدن شعارهای نامزدهاست که با پی بردن به چرایی نشدن‌ها، فرق بین نتوانستن و نخواستن هم آشکار شود.چنین گفت‌وگویی یک اثر دیگر هم دارد که رئیس‌جمهوری از آن به‌عنوان «مسأله خطرناک» یاد کرد؛ القای «دولت بی‌توجه» و اینکه «مردم بگویند فلان چیز گران شده است دولت بی‌خبر است، خبر ندارد یا اصلاً برای دولت مهم نیست که گران یا ارزان شده است.»چنین گفت‌وگویی در وهله اول تصور بی‌اعتنایی دولت به مشکلات مردم را باطل می‌کند؛ همین تصور است که ایده خطرناک «بی‌دولتی» را القا می‌کند و این آغاز مسیر ناامیدی و عدم اقبال به صندوق‌های رأی و بی‌تفاوتی است.بنابراین دولت روحانی با گفت‌و‌گوی مستقیم با مردم و بیان دلایل عدم توفیق‌ها هم کمک بزرگی به شرکت‌کنندگان و نامزدهای انتخابات بعدی می‌کند و هم سنگ بنای خوبی به جای می‌گذارد تا آیندگان چه در داوری این دولت و چه دولت‌های بعد، از مسیر گزارش‌های عینی و نه قضاوت‌های جناحی بتوانند به قدم بعدی یعنی شفافیت موانع برسند و این آغاز راه حل است.

جان بولتون / مشاورامنیت ملی سابق ترامپ / مترجمان: مسعود میرزایی و بهجت عباسی

نمایش آزادی گروگان ها
بعد از دیدار با چانگ، همتای ژاپنی من، شوتارو یاچی هم در همان روز به دیدنم آمد تا درباره دیدار ترامپ – کیم گفت‌و‌گو کند. حضور مجدد یاچی در واشنگتن نشان می‌داد که ژاپنی‌ها با چه دقتی کل این ماجرا را پیگیری می‌کنند. او می‌خواست با هیجان و شادمانی ای که از سئول سرچشمه می‌گرفت مقابله کند، البته من شخصاً مغلوب این فضا نشده بودم. یاچی تأکید داشت که نباید بار دیگر در دام رویکرد سنتی کره شمالی موسوم به «اقدام در برابر اقدام» بیفتیم.
پمپئو روز سه‌شنبه هشتم ماه مه به پیونگ یانگ رفت و سه گروگان امریکایی را از مقامات کره‌ای تحویل گرفت و ساعت 2 بامداد پنجشنبه به همراه آنها وارد پایگاه هوایی «اندروز» در واشنگتن شد. ترامپ در مراسمی باورنکردنی که  عجولانه در ساعات نیمه شب تدارک دیده شده بود و به‌ صورت زنده از شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شد، از گروگان‌های آزاد شده استقبال کرد؛ قابل درک بود که سه امریکایی آزاد شده بسیار هیجان زده باشند و هنگامی که در نقطه نورانی پایگاه از هواپیما پیاده می‌شدند، دست‌های خود را به نشانه شادمانی تکان می‌دادند.
آنها دوست داشتند با رسانه‌ها صحبت کنند و در واقع ستاره‌های آن شب بودند که از بازگشت به خانه لذت می‌بردند؛ خوشبختانه بازگشت آنها از کره شمالی از بازگشت غم انگیز«اتو وارمبیر» که تا حد مرگ در کره شمالی شکنجه شد و مدت کوتاهی پس از رهایی درگذشت، بسیار متفاوت بود. بالگرد ویژه رئیس جمهوری امریکا موسوم به «مارین 1» که هنگام بازگشت به کاخ سفید از نزدیکی بنای یادبود (جورج) واشنگتن که غرق نور بود پرواز می‌کرد، صحنه‌ای سوررئال را رقم زد. ترامپ حتی در ساعت سه بامداد که بالگرد در گذرراه «ساوت لان» در محوطه کاخ سفید فرود آمد، چنان خوشحال و سرحال بود که گویی در آسمان‌ها سیر می‌کرد، چرا که بازگشت گروگان‌ها موفقیتی بود که حتی رسانه‌های مخالف هم نمی‌توانستند ارزش آن را کاهش بدهند.
 نمایش‌های تبلیغاتی در مورد دیدار ترامپ – کیم با سرعت بالا ادامه داشت و ما بویژه نگران اقدامات چین برای اعمال نفوذ بر مقامات کره شمالی بودیم و از نزدیک اظهارات مقامات کلیدی چین از جمله «یانگ جیه چی» سفیر چین در واشنگتن در دوران جورج بوش (پسر)، وزیر خارجه سابق و عضو کنونی شورای دولتی چین (و مسئول نظارت بر روابط خارجی) را پیگیری می‌کردیم. در این راستا، هم مذاکرات مقامات چینی با همتایان خارجی‌شان و هم موضع گیری‌های علنی‌شان را به دقت رصد می‌کردیم. من نگران این بودم که چین به گونه‌ای صحنه آرایی کند که در صورت شکست مذاکرات سران امریکا و کره شمالی، واشنگتن را مسئول این ناکامی معرفی کند.