مرگ خاموش فقرای جهان در «آپارتاید اقلیمی»

گروه جهان/ اگر تا همین چند دهه قبل نظام سیاسی «آپارتاید» در آفریقای جنوبی اوج برتری‌جویی یک قشر بر قشر دیگری در یک کشور محسوب می‎شد، اکنون «آپارتاید اقلیمی»، به‌عنوان جدیدترین مدل آپارتاید حاکی از برتری‎جویی کشورهای ثروتمند بر کشورهای فقیر است.
به گزارش سایت شبکه خبری «الجزیره»، «فیلیپ آلستون»، گزارشگر ویژه فقر و حقوق بشر سازمان ملل در جدیدترین گزارش خود هشدار داده است: «اگر فکری برای تغییرات جوی نشود، این تغییرات باعث می‎شود، روند توسعه، بهداشت جهانی و فقرزدایی 50 سال به عقب بازگردد و تا سال 2030 بیش از 120 میلیون نفر بر جمعیت فقرای جهان افزوه شود. تجمع این افراد نیز در کشورها و مناطق فقیرتر خواهد بود که توان مبارزه با تغییرات جوی را ندارند.» «فیلیپ آلستون» معتقد است، آنچه امروز بر سر محیط‌ زیست آمده، حاصل اقدامات مخرب ثروتمندانی است که فقرا خوشه‎چین آن شده‎اند. رهبران جهان را به خوابگردهایی تشبیه می‎کند که جهان را وارد یک داستان ترسناک کرده‌اند اما نمی‎توانند راهکاری برای مقابله با تغییرات جوی بیابند. او از همین رو آنها را مقصر بروز «آپارتاید اقلیمی» می‎داند.
بهترین راهکاری که تاکنون سران جهان در این خصوص ارائه داده‎اند، توافق پاریس بود که این توافق هم بعد از خروج ترامپ از آن قادر نخواهد بود به طور کامل به اهداف خود دست یابد. «آلستون» از همین منظر، برپایی کنفرانس‎ها و نشست‎های متعدد برای تغییرات جوی را بیهوده می‎داند و می‎گوید: «فعالان محیط زیست از دهه 1970 تاکنون بارها درباره شرایط جوی به رهبران جهان هشدار داده‎ بودند. اما رهبران جهان به جای چاره اندیشی مؤثر تنها به فکر فرستادن نمایندگان خود به کنفرانس‎ها و ایراد «سخنرانی‎های غمگین» هستند.»
به گفته او، امریکا یکی از اصلی‎ترین مسئولان بروز تغییرات جوی در جهان است؛ مطابق آماری که او ارائه‎ کرده‎ است، امریکا از سال 1980 به این سو به تنهایی باعث 241 فاجعه زیست محیطی شده‎است که هزینه‎ای معادل یک میلیارد دلار و حتی شاید بیشتر را بر دوش جهان گذاشته است. حال آنکه در «آپارتاید»ی که امریکا و سایر کشورهای ثروتمند جهان به وجود آورده‎اند، خود آنها با تکیه بر دارایی و ثروتی که دارند و همچنین با استفاده از توان تکنولوژیکی خود، قادر خواهند بود از گرمای بیش از حد و گرسنگی بگریزند اما کشورهای فقیر که بی‌بهره از پول و تکنولوژی هستند نه تنها گرما که باید بی‌آبی ناشی از آن و نابودی کشاورزی خود و به تبع آن گرسنگی را تحمل کنند.