... اما تو که خوب و مهربانی

سید حبیب حبیب‌پور
 من آن مستمندم که جز به لطف تو امیدوار نیست.
من آن درمانده‌ای هستم که جز به مهر تو دل نبسته است.
من آن تشنه‌ام که جز به جام محبت تو سیراب نمی‌شود.
 من آن آلوده‌ام که جز به جویبار عفو تو پاک نخواهد شد.
من آن تنهایم که جز به همنشینی با تو آرام نمی‌گیرد. من آن خسته‌ام که جز به یاد تو آرامش نمی‌یابد.
 من آن دردمندم که جز به درمان تو امید ندارد. من آن آرزومندم که برای اجابت جز خانه تو نمی‌جوید.
 من آن دورافتاده‌ام که جز نگاهت مرا به تو نزدیک نمی‌کند. من آن بنده‌ام که از تو شرمنده است اما هیچگاه از تو جدا نخواهد شد.
خدای من! من بد کردم اما تو که خوبی.
من پیمان شکستم اما تو که باوفایی.
من حیا نکردم اما تو که شرم‌داری مرا رسوا کنی.
من زشت و سیاهم اما تو که کمال زیبایی و جمالی.
من در تاریکی غفلت افتاده‌ام اما تو که عین روشنایی و نوری.
من بر خود ستم کردم اما تو که سراسر عدل و اکرامی.
من، فرومایه‌ام اما تو که بزرگ و بزرگواری.
در این لحظه هیچ ندارم جز تنگدستی و سوز و آه و هیچ نیستم جز مستمندی به این درگاه.
 نه عبادتی دارم که به آن سربلند باشم و نه خلوصی دارم که مرا به تو نزدیک کند.
 نه عمل نیکی اندوخته‌ام که بدان امیدوار باشم و نه اندیشه‌ای پاک داشته‌ام که نجاتم دهد.
با اینهمه بنده توأم و تو پروردگار با سخاوتی هستی که هیچگاه دست رد بر سینه بنده پشیمانت نمی‌زنی.
 و اینک برگشته‌ام با چشمی اشک آلود که باز هم مرا به خانه ات راه دهی پس میهمانت را از درگاهت مران!
ای کاش که این تشنه به دریا برسد
مرهم به دل زخمی گلها برسد
بعد از امشب که ماه من کامل شد
ای کاش مرا صبح تماشا برسد