سنتی قدیمی برای فرار از خشکسالی

محمد بلوری
روزنامه نگار
... برای باریدن باران کدخدا و ریش‌سفیدهای آبادی روی ایوان «تکیه» به شور نشسته بودند تا درباره توصیه رما‌ل‌باشی تصمیم بگیرند. رمال پیر گفته بود برای اینکه از طلسم خشکسالی نجات پیدا کنیم و باران ببارد باید به شیوه آباء و اجدادی‌مان عمل کنیم وگرنه با ادامه خشکسالی همه مزارع و باغ‌ها‌مان زیر تابش جهنمی خورشید می‌سوزد و نابود می‌شود و همه مردم این آبادی از گرسنگی و تشنگی تلف می‌شوند.
پیرمردی از میان جمع گفت: رمال‌باشی درست گفته، همین کاظم‌خان بدشگون از سال پیش که پایش را در این آبادی گذاشته برای ما نحسی و بیچارگی به‌بار آورد. از اول بهار تا به‌حال دریغ از یک قطره باران. یک سال آزگاره که یک تکه ابر هم از آسمان آبادی گذر نکرده، گاو و گوسفندهایمان دارند یکی‌یکی از تشنگی تلف می‌شوند. فرداست که نوبت به زن و بچه‌های‌مان برسد.
کدخدا با چهره‌ای اندیشناک، دستی به ریش جوگندمی‌اش کشید و گفت:
-‌ رمال باشی درست گفته. چاره کار عمل کردن به رسم و رسوم قدیمی آبا و‌اجدادماست. همان‌طور که 10 سال پیش عمل کرده‌ایم آقایان!
10‌سال پیش هم گرفتار خشکسالی شده بودیم. زمانی بود که امنیه‌ها از آبادی‌مان بیرون می‌رفتند و قلعه قدیمی امنیه‌ها را تخلیه می‌کردند.
یکی از مردان به تأیید سری جنباند، آهی کشید و گفت:
-‌ اما چه اشتباهی کردم که یک امنیه بازنشسته را به‌عنوان پهلوان عوضی انتخاب کردیم. لباس سرخ شمر به تن‌اش کردیم و با شمشیر و کلاهخود بر اسب نشاندیمش تا باران ببارد اما به جای باران رحمت، آتش بلا بر سر مردم این آبادی بارید...
این مرد با یادآوری ماجرا، دستی به‌پشت دستش کوبید و رو به مرد جوانی گفت: در آن سال تو و خانواده‌ات به این آبادی نیامده بودید. پناه برخدا این امنیه وقتی لباس سرخ شمر مخصوص تعزیه خوانی را می‌پوشید، کلاهخود پردار برسرش می‌گذاشت، خیال می‌کرد واقعاً شمر شده، از آن روز به‌بعد مردم آبادی از رفتارش ذله شده بودند. شروع می‌کرد مردم را لخت کردن. آفتی شده بود افتاده بود به‌جان خانواده‌ها. امنیه‌ خانه را کرده بود زندان کسانی که به او باج نمی‌دادند، از آن‌پس مردم به فکر افتادند که این شمر از خدا بی‌خبر را چطور از قدرت شیطانی‌اش کنار بزنند. شده بود بلای جان مردم. هر روز درمیدان آبادی برای کسانی که به او باج نمی‌دادند بساط شلاق راه می‌انداخت، بعد زندانی‌شان می‌کرد و تا باج نمی دادند آزادشان نمی‌کرد. همه مردم آبادی یادشان هست.
مرد جوان گفت: از ظلم و تعدی این امنیه بازنشسته در لباس شمر ذوالجوشن زیاد شنیده‌ایم و عاقبت این ظالم چی شد حاجی‌جان؟
پیرمرد جواب داد، حکایتش درازه، شده بود یک شیطان مجسم. مردم آبادی خدا خدا می‌کردند کی باران خواهد بارید تا از ظلم و جور این ظالم که هر روز به بهانه‌ای مردم را لخت می‌کرد، خلاص شوند. بعد از یکی دو هفته باران هم بارید چه بارانی، سیل در آبادی راه افتاد. اما این ظالم حاضر نشد از جلد شمر بودن بیرون بیاید. تا اینکه شنیدیم، با حرامی‌هایی همدست شده که شبها به قبرستان قدیمی آبادی می‌آیند و برای یافتن دفینه‌هایی، قبرها را حفاری می‌کنند و در عوض چند سکه هم کف دست این ظالم می‌گذارند. تا اینکه یک‌شب بر سر تقسیم دفینه کشته شد، او را می‌کشند و جنازه‌اش را توی یک قبر دفن می‌کنند.پا به فرا می‌گذارند...