پاریس مصمم و هدفدار

‌ هارولد مه‌یرسون
مترجم: وصال روحانی
با تغییراتی که امانوئل مکرون رئیس‌جمهوری فرانسه در قوانین بازنشستگی این کشور به‌وجود آورده، فرانسه دیگر مکان آسان و دلچسبی برای رفتن به تعطیلات و گشت‌ زدن نیست. زیرا تقریباً تمامی اتحادیه‌های کارگری و حتی کارمندان جوان و میانسالی که مدت‌ها تا شروع بازنشستگی‌شان مانده، خیابان‎ها را اشغال کرده‎اند. میزان این مخالفت به حدی است که بسیاری از کارگران صنوف مختلف دست از کار کشیده و اوج اعتصاب‌ها در خطوط مترو و راه‌آهن مشاهده شده طوری که برخی روزها چیزی به‌نام مترو در پاریس وجود ندارد.
مردم فرانسه به‌رغم مشکلات برخاسته از اعتصاب‌های فوق، پشت کارگران اعتصابی ایستاده‌اند. این در نظرسنجی روز یکشنبه هفته قبل نشریه ژورنال دیمانش هم هویدا بود. بدون اینکه لازم باشد بحث تظاهرات اعتراض‌آمیز شنبه‎های فرانسه که از یک سال پیش روند آن آغاز شده، وارد محاسبات خود و بر اساس آن نتیجه‌گیری کنم، باید بگویم خیزش‌های اخیر کارگری فرانسه در ادامه نمونه‎های مشابه آن در امریکا است. سال 2018 که جامعه معلمان و مدرسان در ایالت ویرجینیای امریکا دست به اعتصاب زدند، والدین کودکان محصل با اینکه از توقف روند آموزشی فرزندان خود لطمه می‌دیدند، به حمایت از آنها برخاستند و البته بخشی از این حمایت به این خاطر بود که معلمان مذکور فقط خواستار افزایش حقوق خود نبودند بلکه می‌گفتند تأسیسات آموزشی و امکانات تحصیلی در مدارس باید تقویت شود و کتابخانه‌ها و مراکز مشورتی و بهداشتی فزون‌تر در ارتباط با واحدهای تحصیلی برپا شوند. البته خیزش معلمان ویرجینیای غربی هرچند در کوتاه مدت اثر مساعد و مثبت گذاشت اما چون عمومیت نیافت جایی در مسیر زندگی‌ سایر ایالات پیدا نکرد و به‌ جزئی برای تمام دوران‌ها تبدیل نشد. اما به نظر می‎رسد فرانسوی‎ها خواهان اثرگذاری بیشتری هستند و این امر در بستر تاریخی این کشور در حال حک و ثبت شدن است.
البته ابتر ماندن اعتراض‎ها در امریکا فقط منحصر به اعتراض‎های معلمان ویرجینیای غربی نمی‎شود. راهپیمایی افسانه‌ای سیاهان معترض به تبعیض نژادی در امریکا که در ماه مارس سال 1963 در شهر واشنگتن صورت پذیرفت، اگر چه دولت وابسته به حزب دموکرات امریکا را به شدت متزلزل کرد اما یک بار دیگر منجر به نتیجه و فرآیندی نشد که تظاهرات مسلسل‌وار یک سال و اندی اخیر فرانسه پایه‌گذار آن شده است. شاید عنوان شود که دلیل تأثیرگذاری اندک آن رویدادها در درازای زمان غیر وابسته بودن آن خیزش‌ها با مسائل اقتصادی و به تبع آن ریشه نداشتن آن قیام‌ها در بسیاری از ایالات امریکا بوده است اما روزی که مارتین لوترکینگ مبارز راه آزادی سیاهان خطاب به شنوندگان سخنرانی‌اش در شهر نیویورک با صدایی رسا گفت: «من رؤیایی دارم»، خواسته‌اش نه کسب مقرری بیشتر برای این قشر و آن قشر و نه فقط نجات دادن سیاهان از یوغ استعمار سفیدها بلکه ساختن امریکایی بود که برپایه جهل و ظلم حرکت نکند بلکه متکی بر دانش سیاسی و عدالت عمومی باشد و حتی سفیدپوستان هم از آن بهره‌مند شوند. حتی امروز هم افراد و گروه‌هایی که علیه دونالد ترامپ تظاهرات می‌کنند از یک آبشخور مشترک نمی‌آیند و وحدتی بین‌شان نیست و در نتیجه قیام کوچک بی‌ریشه‌شان علیه ترامپ به‌زودی فراموش می‌شود. حال آنکه خیابان‌های پاریس از این مرحله گذشته‎اند و در اعتصاب‎های نزدیک به سه هفته اخیر نشان داده‌اند، تا زمانی که مکرون از قانون بازنشستگی خود عقب ننشیند، آرام نمی‎گیرند.
*‌ منبع: NBC News